September 2005: de komst van Greyhound Abigail (Roos).

De plotselinge (natuurlijke) dood van onze Deerhound-reu Breandán (Glen Mara's Lachlann of Pitlochry's) op 6 december 2004 is onze Nola (Pitlochry's Hia Isabell) niet in de koude kleren gaan zitten. Als enig overgebelevene van de Deerhounds miste ze niet alleen aanspraak maar ook de steun van een collegahond. Ze stond er vanaf dat moment toch nadrukkelijk alleen voor, met zelfs enige gezondheidsproblemen als gevolg.

Dat kan natuurlijk niet. Langzaam aan zelf een beetje over het verlies heen gingen we toch op zoek naar een maatje voor Nola. Natuurlijk hebben we daarbij een aantal afwegingen gemaakt: nemen we een pup, een volwassen hond, een Deerhound of ander ras. Na wat wikken en wegen waren onze randvoorwaarden: geen pup en in elk geval wel een windhond. En met dat in het hoofd oriënteerden wij ons via het internet.

Gesouffleerd door onze dochter werd mijn echtgenote op het spoor gezet van de website van dierenasiels in Nederland. Daar bleek dat het Dierentehuis Kennemerland in Zandvoort drie Greyhounds ter plaatsing aanbood. Een moederhond van ongeveer 4 jaar (Roos) en haar twee pups van circa 10 maanden oud, Kikka en Tikki. Ze waren aangeboden door iemand die ze (naar eigen zeggen) had gevonden. Alle drie hadden ze overduidelijk een (permettez le mot) klotetijd achter de rug, en op basis van hun schuchterheid waren ze slecht behandeld of verwaarloosd.

We hebben ruime ervaring met de opvang van herplaatsers met en zonder rotverleden, dus hier werden en worden wij op zich niet schichtig van. Hoewel het mooi zou zijn als je moeder met pups in een keer onderdak zou bieden, was drie 'met een verleden' voor ons toch iets te veel en gingen wij voor de mogelijke opvang van moeder-Greyhound die (door het personeel van Zandvoort?) Roos was genoemd.

Na telefonisch contact om zeker te zijn dat ze er nog was, gingen wij op zaterdag 24 september 2005 op weg naar Zandvoort. Daar aangekomen viel de ruime opzet van het Dierentehuis Kennemerland en het professionele en betrokken personeel direct positief op. De hier geplaatste dieren hebben dus weliswaar pech, maar tegelijkertijd toch ook weer geluk dat ze in zo'n voortreffelijk tehuis zijn terchtgekomen. Na aanmelding bij de receptie werden wij (mijn echtgenote, ikzelf en onze Deerhound Nola) uitermate gastvrij ontvangen en begeleid over het ruime terrein naar een omheind veld. Greyhound Roos zat daar in gezelschap van een andere hond. Die laatste werd even elders gebracht zodat Nola en Roos kennis konden maken. Dat was voor ons natuurlijk wel een voorwaarde. Alle altruistische motieven ten spijt: je bestaande huisdieren moeten natuurlijk wel met de nieuwkomer overweg kunnen, en zoals de Engelsen zeggen: 'The proof of the pudding is the eating'.

Nola en Roos keken beiden even de kat uit de boom (doen windhonden letterlijk en figuurlijk erg graag). Roos snufte eens aan Nola, vice versa. Geen borstelende rugharen bij Nola noch bij Roos, en terwijl wij over het (allesbehalve prettige) verleden van Roos werden bijgepraat gingen Nola en Roos op de achtergrond hun gangetje. Voor ons was dit samenzijn voldoende bewijs dat de twee het wel met elkaar konden vinden.

Na wat administratieve formaliteiten werden wij met Roos begeleid naar de auto door twee zeer betrokken medewerkers van Dierentehuis Kennemerland, de medewerkster die Roos de afgelopen maanden zeer persoonlijk en met veel aandacht had opgevangen als 'haar hartelapje', en haar mannelijke collega. Roos sprong elegant en zonder problemen achter in de auto. We hadden de achterbank ook al voor de heenreis platgelegd en Nola en Roos pastten daar prima samen in.

De reis naar Sint Jansklooster.

We hadden aardig wat bekijks onderweg. Nola en Roos wisselden elkaar af in liggen en staan in de auto, en twee van die vriendelijke windhondenhoofden wekten de interesse en vertedering van de mede-weggebruikers gedurende de 140 kilometer huisreis. Roos vindt autorijden prima, en afwisselend verscheen haar snuit links van mij, tussen ons in en rechts van mijn echtgenote. Roos had een voorkeur voor de frisse lucht uit de uitstroomopeningen van de airconditioning. Op de terugweg wilden we nog even een mand voor Roos kopen, want de Deerhoundmanden (daar hadden we er nog drie van op zolder) zijn voor een Greyhound wel wat groot. Onze hofleverancier is Boer in Kampen dus reden we via Lelystad en Dronten naar Kampen.

Tussen Lelystad en Dronten kletterde het vrolijk achter in de auto, en omdat Mitsubishi Nederland daarin geen fontein heeft gemonteerd werd al snel duidelijk dat Roos hoge nood had. Met een nood-tussenstop de schade beperkt. Roos heeft in het bos zowel het restant kleine boodschap als een grote boodschap gedeponeerd. Wel een beetje nattigheid cq waterschade in de auto, maar het meeste in het dekbed dat er voor de honden in lag. Kan gebeuren, dus dat ruimen we allemaal thuis wel weer op. Weet u meteen wat u te wachten staat als u ooit bij de dealer een 2e hands auto koopt die van mij is geweest.

Eenmaal thuis vond Roos het toch allemaal wel erg spannend, dus eerst maar eens een wandelingetje met z'n allen. Dat vond ze geweldig: de weilanden met koeien, haar nieuwe maatje Nola, en ze liep braaf mee. Wel hadden we royaal beloningsbrokjes bij ons. Alles wat ze goed doet: belonen. Gedurende de avond heeft ze het huis verkend en bij ons in de woonkamer gelegen. In diepe slaap, maar klaar wakker als we maar even opstonden. Toch kon je merken dat ze wat durfde te ontspannen. Ook eens nagedacht over een naam. Roos is prima, en die had ze best mogen houden, maar met mede-hond Nola in huis zitten er wel dezelfde klanken in. Een lijstje gemaakt met circa 15 namen zonder ´O´ of ´A´ in het midden en einde. De keuze viel op Abigail. En zo zal Roos dus nu door het leven gaan: Abigail.

De eerste nacht.

Goed voorbereid op een hond die voor het eerst bij ons is, was de nachtruimte voor Roos voorzien van mand, drinken, en wat kranten 'voor het geval dat'. De hele nacht is Abigail (Roos) rustig geweest. Geen gejank. De volgende ochtend valt er wel wat op te dweilen. Abigail is dus niet zindelijk, maar dat komt wel goed. Vanaf nu dus elke 2 uur uitlaten (en dat vind Nola ook prima), en goed letten op signalen. We denken maar zo: als we een pup hadden genomen was zindelijkheidstraining ook nodig geweest. Bovendien drinkt Abigail (Roos) nog erg veel, en wat er in gaat moet er uit. Veel drinken is een goede methode om de spanning uit het lichaams-systeem te spoelen, dus dan is wat extra uitlaten een heel acceptabel verhaal. Nola vindt Abigail (Roos) echt heel leuk. Bij het opstaan begroette ze haar nieuwe huisgenoot kwispelend en met een uitstraling van: Leuk, ben jij er nog steeds?

Zondag: de tweede dag thuis.

De aanpak van elke twee uur uitlaten werkt prima. Abigail (Roos) kan haar plas prima twee uur ophouden zonder neiging het binnen te doen. Dat bouwen we vanzelf wel verder uit. Het contact met ons en anderen valt ook geheel niet tegen. Hoewel wat voorzichtig is ze ook naar anderen toe heel open. Later in de middag kwamen vrienden eens poolshoogte nemen en Abigail (Roos) komt dan eens snuffelen en voorzichtig begroeten. Ook ligt ze graag bij ons in de buurt in de mand naast de bank. Buiten in de tuin lag ze zelfs een tijdje te rollen op haar rug en ontspande ze weer wat meer.

Als ze mee gaat wandelen (elke 2 uur, weet u nog) begroet ze honden die ze tegenkomt heel enthousiast. Ze was zondagavond zelfs helemaal in haar nopjes toen ze een Maltheser Leeuwtje ontmoette. Kwispelen en zelfs janken dat ze er naar toe wilde. Mogelijk heeft ze goede herinneringen aan zo'n hondje gehad in haar verleden. Na haar laatste uitgebreide wandeling rond de klok van twaalf gingen we allemaal naaar bed cq mand.

Maandag: de eerste werkdag.

Mijn echtgenote heeft een praktijk aan huis, en ik ben altijd rond de klok van zes op om naar mijn werk te gaan. Abigail (Roos) hoeft dus niet lang te wachten op werkdagen voordat iemand beneden is, en tussen de clienten door kan ook mijn echtgenote het schema van één keer per twee uur uit volhouden. Ik doe dan om half zeven het eerste rondje. In de bijkeuken trof ik echter geen Abigail (Roos). Niet in de mand, en niet midden op de vloer. Naast de wasmachine kwam wat tot leven. Abigail (Roos) had zich tussen de muur en de wasmachine gewurmd, en lag daar te slapen. Lekker knus denk ik. Maar het was wel wat lastig voor haar om daar achteruit vandaan te komen, maar dat lukte toch. Vrolijk kwispelend begroette ze mij. Ook nu viel er weer wat op te dweilen, maar ze had het nabij de achterdeur gedaan, en het leek maar een enkel plasje te zijn. Geen slechte score voor nacht twee. Rustig volhouden.

Woensdag 28 september: het gaat goed.

Zonder nu direct van de daken te schreeeuwen dat alles van een leien dakje gaat: we zijn amper vier dagen verder en de vorderingen zijn opmerkelijk. Na één nacht hield ik mij op de vlakte, kan toeval zijn, maar Abigail is nu al twee nachten 'droog'. Ze is open, eet goed, speelt en is heel aanhankelijk. Nog wel wat handschuw, elke snelle beweging is er één te veel, maar we gaan vooruit. Gisteravond (dinsdag 27/9) lag ze voor het eerst op de bank (ja, dat mogen honden bij ons). En vandaag kroop ze zowaar bij ons op de bank, en lag ze naast mijn echtgenote op de tweezits, met de kop op schoot. We houden u op de hoogte, maar vooralsnog gaat alles hier in Noord-West Overijssel prima.

Zaterdag 1 april 2006: alles onder controle.

Sinds de laatste update van deze pagina zijn we inmiddels een paar maanden verder. Abigail is volledig ingeburgerd. Sinds november is ze geheel zindelijk, en vanaf december was er geen reden meer voor extra wandelingen. Ze gaat sindsdien gewoon mee in het gebruikelijke schema van 4 - 5 wandelingen per dag.



Oudejaarsavond was wel een beetje zielig voor onze honden (zoals elk jaar, maar voor Abigail was dit haar eerste ervaring). Daaraan merk je toch dat ze het een en ander heeft meegemaakt. Hier in Noordwest Overijssel houden ze wel van een beetje lawaai met oudjaar (net als in de rest van Oost-Nederland), vooral van niet al te legaal vuurwerk uit Duitsland en België (immers: pakkans door de politie is op het platteland verwaarloosbaar, want die partouilleren zelden). Grote favoriet is echter 'bus-schieten' (wat overigens door de overheid wordt gedoogd). Dat is een oude melkbus met een gaatje in de bodem, carbit er in (calciumcarbide), scheutje water, deksel er op (aan een touw), even schudden, stevig neerleggen onder een kleine hoek en dan een vuurtje bij dat gaatje in de bodem. Het gevormde acetyleengas ontploft dan en het deksel schiet dan met een onvoorstelbare knal tientallen meters weg (vandaar dat touw). Enfin, daar houden ze hier dus wel van, maar Abigail en Nola niet. Die zijn als de dood voor al die herrie. Dus hadden we op oudejaarsavond de televisie extra hard, maar daarmee kun je geen bus-schieten, strijkers of lawinepijlen overstemmen. Nola (wat minder) en Abigail waren hypernerveus. Trillen, wegkruipen, en dat soort zaken. We hadden beiden wat valium (diazepam) gegeven, en dat scheelde iets. Maar goed. Ook oudejaar gaat een keer voorbij. Toch staat meestal de hele maand december en de halve maand januari hier in het teken van vuurwerk (het busschieten beperken ze gelukkig tot oudejaar), want de ergste herrieschoppers kopen zoals gezegd hun vuurwerk in België en Duitsland, dus daar kan geen Nederlands verkoop- of afsteekverbod tegenop.

Abigail hebben we in februari 2006 voor het eerst eens losgelaten tijdens een wandeling. Ze was compleet gestoord. Rennen (supersnel, dat beloofd wat voor de renbaan), bochten, haken slaan als een haas, en ga zo maar door. Ze komt prima terug en blijft ons goed in de gaten houden. ook daar dus een overwinning. Samen met Nola rent ze vrolijk door het bos, maar o wee als ze een haas of konijn ziet. Ze is heel erg gericht op jagen. Die hazen en konijnen zijn gelukkig ook niet van gisteren, dus ze krijgt ze in de bossages en struiken niet te pakken. Enfin, beetje oppassen dus en zeker uitkijken met de katten in het dorp, want voor Abigail maakt het jagen op haas of kat niets uit. Je moet ook niet denken dat je de hondenriem losjes aan de pink kan houden, want zij ziet een kat al twee straten eerder dan ik. In elk geval: ze is geheel ingeburgerd, zindelijk, en kan dus gewoon met Nola los in het bos lopen. Al met al helemaal geen slechte score voor een hond die in september 2005 nog heel nerveus, eenkennig, en eigenlijk verwaarloosd in de wereld stond. Dankzij haar verblijf in het dierentehuis Kennemerland (Zandvoort) is ze uiteindelijk op het traject gekomen van rust en regelmaat en kon ze worden herplaatst. Een paar weken geleden is de verzorgster van Abigail uit het dierentehuis bij ons op bezoek geweest, en zij kon met eigen ogen zien hoeveel Abigail is veranderd en vooruit gegaan. Gelukkig is ze bij ons goed op haar plaats, en wij zijn met z'n viertjes (twee mensen, twee honden) zeer tevreden.

Abigail: helemaal ingeburgerd (2009).

We zijn inmiddels vier jaar verder. Abigail maakt het prima. Haar Deerhoundvriendin Nola is in 2007 overleden, maar net daarvoor is een Langharige Weimaranerreu in haar leven erbij gekomen met wie ze het ook prima kan vinden: Falcor. Abigail wordt al wat ouder (ze moet nu zo'n 10 jaar oud zijn), en krijgt daarmee een waardige witte snuit van ouderdom. Conditie en levenslust zijn overigens nog prima. Met een beetje geluk kan Abigail nog wel de nodige jaartjes mee.

Stuur ons een e-mail: