1945-1980
BLAUWE SJERPEN
&
GEELZWARTE BLOKKEN
Vitesse door de jaren heen
Na WO II veranderde er veel. Vitesse verhuisde weer naar een nieuw veld en groeide in korte tijd uit van een anonieme regionale club tot een gerespecteerde landelijke topper. Althans: nog altijd was voetballend Nederland opgedeeld in vier voetbaldistricten en in het district 'Oost' was Vitesse weer een de allerbeste. De greep naar het nationaal kampioenschap liep wederom op het nippertje mis. En dan de neergang, voornamelijk het gevolg van de invoering van het betaalde voetbal. Te laat besefte de club dat er voorgoed iets veranderd was en dat voortaan het grote geld de machtsverhoudingen zou gaan bepalen. Het werden de jaren van Ajax, Feijenoord en de Philips Sport Vereniging. Maar eerst was het nog De Graafschap(!), dat zich in financieel opzicht sneller aanpaste. Vitesse liep leeg en belandde in de catacomben van het betaalde voetbal.
|
|
Naar veuren, deel 3
Na WO II
Onmiddellijk na de oorlog broeide er iets bij Vitesse. De club had, zoals velen in Nederland, het idee dat er een nieuwe, mooiere wereld zou ontstaan en er werd hard gewerkt aan een toekomst die mooier moest worden, mooier voor de club welteverstaan, dan de vooroorlogse episode. Het leek erop of plotseling ook de spelers beter gingen voetballen, de talenten stonden te dringen om in het eerste te mogen meespelen en zowaar: in het Nederlandse voetbalspectrum kon Vitesse al snel niet meer over het hoofd worden gezien. In het seizoen 1945 - 1946 was Vitesse kampioen in de tweede klasse C geworden door in de voorlaatste wedstrijd van het seizoen de Wageningse concurrent WAVV met 3-2 te verslaan. Sjakie Alberts en Jef Dorpmans hadden de Wageningers danig in de tang genomen en de uitslag was dik verdiend geweest. Er volgden beslissingswedstrijden tegen de kampioenen van 'B' (Labor) en 'D' (Doetinchem) waarin moest worden uitgemaakt wie deel mocht nemen aan de promotiecompetitie. Vitesse won van beide teams één maal, waarna Labor twee maal Doetinchem versloeg. Daarmee stond vast dat Doetinchem afviel en dat Vitsse en Labor in de echte promotiecompetitie tegen Rigtersbleek en PEC zouden uitkomen. Vitesse won met 6-3 van Labor, maar verloor vervolgens van zowel Rigtersbleek als PEC. Om nog een kans te hebben moesten de Arnhemmers alles verder winnen. Thuis werd het 3-0 tegen PEC en voor 14duizend toeschouwers werd vervolgens ook de Enschedese 'Bleek' verslagen. Nu stond Vitesse tweede, met nog altijd een puntje achterstand op Rigtersbleek. Vitesse moest nog één wedstrijd spelen tegen PEC en de 'Bleek' had er nog één tegen PEC voor de boeg. Nu bestond er in die dagen een 'protestcommissie' waarbij ploegen die zich door een scheidsrechterlijke dwaling benadeeld voelden een officieel protest konden indien. De commissie wikte dan en woog, en er was een redelijke kans dat zo'n protest vervolgens werd toegewezen, hetgeen zelfs tot gevolg kon hebben dat de uitslag van een wedstrijd een verandering onderging. Dit nu, was precies wat gebeurde toen de promotiecompetitie aan de vooravond van de beslissende ronde stond. De protestcommissie wees een oud protest van Labor toe, zodat de uitslag van de wedstrijd Rigtersbleek - Labor veranderde van 0-1 in 0-0. Dit had tot gevolg dat de de laatste ronde werd ingegaan met drie clubs die elk zes punten hadden vergaard! Vitesse kwam achter te staan tegen Labor (er waren 3000 Arnhemmers meegereisd naar het Go Ahead terrein) maar scoorde in het laatste half uur drie maal, waarna eindelijk de terugkeer naar de hoogste klasse bewerkstelligd was. Want de concurrenten speelden in Enschede met 1-1 gelijk. Al met al had deze slopende competitie, die tot 28 juli 1946 duurde (drie dagen voor de aanvang van de nieuwe competitie) een bekroning gekregen die in Arnhem een feestvierende hossende menigte de straat op bracht. Velen hadden voor de ramen van het Vrije Volk op de uitslag staan wachten en toen deze positief uitviel barstte de Kippenmark van het gejuich bijna uit zijn voegen. Er volgde een ontvangst door de burgemeester op het stadhuis, een muzikale huldiging door twee muziekcorpsen en een receptie in National-Central. De beslissingsmatch tegen Labor was tevens de laatste wedstrijd van het fenomeen Bullie Ricken, die sedert 1928 (18 jaar lang) onafgebroken in het eerste team had gespeeld.
NOG EENS DE WEDSTRIJDEN VAN 1945-1946
TWEEDE KLASSE OOST
Vitesse - Theole: 5 - 1
Vitesse - Rheden: 1 - 1
Vitesse - TEC: 3 - 2
Vitesse - SCH: 3 - 1
Vitesse - Veenendaal: 3 - 1
Vitesse - VVSN: 4 - 1
Vitesse - De Treffers: 3 - 1
Vitesse - WAVV: 3 - 2
VITESSE KAMPIOEN.
Vitesse werd kampioen met 26 punten, dan WAVV met 20 punten.
BESLISSINGSWEDSTRIJD I.V.M.
DEELNAME NACOMPETITIE
Vitesse - Doetinchem: 3 - 0
Vitesse - Labor: 3 - 2
PROMOTIECOMPETITIE
Vitesse - Rigtersbleek: 2 - 1 (1 - 2)
Vitesse - Labor: 6 - 3 (3 - 1)
Vitesse - PEC Zwolle: 3 - 0 (0 - 1)
VITESSE GEPROMOVEERD
NAAR EERSTE KLASSE
WIM HENDRIKS, HET DEBUUT VAN EEN STERVOETBALLER
Het seizoen 1946 - 1947 was een seizoen van stabilisatie. Er werd een nieuw clubhuis gebouwd, het bestuur werd uitgebreid tot twaalf man, er werden wat ereleden benoemd en in de competitie mocht Vitesse blij zijn met de 3-2 overwinning tegen Tubantia op de laatste competitiedag, want anders was het op een onmiddellijke degradatie uitgedraaid. Nadat Dorpmans in die wedstrijd de winnende treffer had gescoord blies de scheidsrechter gelukkig een minuut of vijf te vroeg af omdat zijn stopwatch defect was. Er werd een uitstapje naar Engeland georganiseerd en op koninginnedag een klassieke vijfkamp op het hoofdveld. In de herwonnen vrijheid had iedereen het ontzettend druk gekregen, er was van alles tegelijk te doen en zelfs de meest verstokte voetbal-enthoesiastelingen verdeelden hun aandacht. Een jaar later, in 1947 - 1948, begonnen de contouren van het Vitesse dat zich zozeer in de landelijke top zou gaan roeren, zich wel degelijk af te tekenen. In het doel stond Iking, en de veldspelers Hans Herberts, Sjakie Alberts, Steffen, Lassche, Klever, Dommering, Berendsen, de Winther en Meeuwsen vormden een in elk opzicht veelbelovend team. Één van Vitesse's veelbelovendste voetballers die in dat jaar debuteerde was de toen zestienjarige Wim Hendriks. De in 1931 geboren Wim Hendriks was de zoon van Vitessevoetballer Jo. Hij debuteerde als linksbinnen, aanvaller dus, maar al snel trad hij in de voetsporen van zijn vader en hij groeide uit tot een krachtdadig centraal verdediger, ofwel in het toenmalige systeem: 'spil'. Zoals zijn vader bezat Wim een Koeman-achtig schot, technisch goed verzorgd, en ook won hij vrijwel elk kopduel. Het seizoen 1947 - 1948, met dat getalenteerde elftal in opbouw, werd merkwaardigerwijs geen succes. Integendeel. Het team was nog niet goed genoeg op elkaar ingespeeld, de wil was er, en ook ontbrak het niet aan de capaciteieten, maar tot ieders verbazing en verdriet eindigde Vitesse op de onderste plaats van de ranglijst. Er moesten degradatiewedstrijden worden gespeeld tegen PEC, TEC en Hengelo. Alleen de eerste plaats in het nacompetitietje recht gaf op de hoogste afdeling. En ook dat liep dus verkeerd af. Het zelfvertrouwen van de spelers had een gevoelige knak gekregen en een ongeïnsapireerd Vitesse liet het lelijk liggen. Voor eigen publiek liep het allemaal nog wel los, de drie thuiswedstrijden werden ook zonder veel inzet gemakkelijk gewonnen, maar uit verloor Vitesse alles (met een doelgemiddelde van 1-8), het team werd roemloos tweede en degradeerde.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1946-1947
EERSTE KLASSE OOST
Vitesse - AGOVV: 2 - 5
Vitesse - Be Quick Zutphen: 2 - 2
Vitesse - Sp. Enschede: 1 - 0
Vitesse - Enschedese Boys: 5 - 2
Vitesse - Heracles: 2 - 2
Vitesse - NEC: 1 - 2
Vitesse - Quick Nijmegen: 2 - 1
Vitesse - Tubantia: 3 - 2
Vitesse - Wageningen: 3 - 4
VITESSE TIENDE.
NEC werd kampioen met 31 punten, Vitesse tiende en op-één-na laatste met 15 punten.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1947-1948
EERSTE KLASSE OOST
Vitesse - AGOVV: 2 - 0
Vitesse - Be Quick Zutphen: 3 - 3
Vitesse - Sp. Enschede: 4 - 2
Vitesse - Enschedese Boys: 1 - 2
Vitesse - Go Ahead: 1 - 3
Vitesse - Heracles: 1 - 3
Vitesse - NEC: 1 - 4
Vitesse - Quick Nijmegen: 1 - 4
Vitesse - Wageningen: 1 - 0
VITESSE ELFDE EN LAATSTE
Go Ahead werd kampioen met 28 punten, Vitesse elfde en laatste met slecht 9 punten.
DEGRADATIECOMPETITIE
Vitesse - PEC: 3 - 0 (0 - 2)
Vitesse - TEC: 4 - 2 (1 - 2)
Vitesse - Hengelo: 2 - 0 (0 - 4)
Hengelo eerste met 8 punten, Vitesse tweede met 6 punten.
VITESSE GEDEGRADEERD
NAAR TWEEDE KLASSE
SJAKIE ALBERTS SPEELT ZIJN EERSTE INTERLAND
De druiven waren zuur en Vitesse dat toch een uitstekend team had, moest het weer in de tweede klasse proberen. Ook dat lukte maar matig, een derde plaats in de eindrangschikking, méér zat er niet in. Hoe goed die spelers niettemin waren bleek wel uit het feit dat het jonge talent Hendriks werd uitgenodigd voor het Nederlands Jeugdteam en Sjakie Alberts zelfs voor het Nederlands Bondsteam, dat tegen het Engelse Amateurelftal speelde. Een semi-interland, die de boeken is ingegaan als een 'echte'. Ook speelde de Arnhemmer mee met het Oostelijk Elftal.
Met die blonde midvoor Alberts was het wat vreemd gegaan. De Velpenaar, officieel Jacques, maar in de volksmond al snel 'Sjakie', was zijn carrière begonnen bij het Velpse Gelria. Al voor de oorlog was hij naar Vitesse vertrokken, en al in 1942 had hij zijn debuut gemaakt in het 'eerste', maar als stervoetballer was Alberts toch eigenlijk een laatbloeier, want pas in het seizoen '45-'46 begon hij ook in landelijk opzicht enige naam te maken. Hij werd vanaf 1947 regelmatig uitgenodigd voor de nationale selectie (waarvan toen ook Hendriks deel ging uitmaken). Hij speelde mee met het 'Zwaluwen Elftal', een soort schaduwteam van het echte Nederlands Elftal, bestaande uit aankomende internationals. Vervolgens mocht Alberts als reserve mee naar de Olympische Spelen van 1948. Toch zou het nog lang duren voor de in Arnhem op handen gedragen 'Sjakie' ook daadwerkelijk zijn doorbraak maakte in Oranje. De blonde Alberts bewoog zich sierlijk over het veld, hij had een zuiver schot en ook zijn kopstoten werden door de tegenstanders zeer gevreesd.
Kortom: een heel behoorlijk team, dat op de ranglijst van 1948 – 1949 met een klassering beneden zijn stand genoegen moest nemen. Vriendschappelijk kwamen die kwaliteiten al beter uit de verf: in het 'Zilveren Steentournooi' won Vitesse van de eersteklassers Frisia (2-1) en Quick (3-0), waarna pas in de finale tegen VVV met 0-4 het onderspit werd gedolven. Ook werd er op Monnikenhuize redelijk goed gespeeld (maar met 0-1 verloren) van het sterke Engelse Bromley. Het zat er wel in, maar het kwam er niet uit, nog niet. Zo zou je de situatie het beste kunnen samenvatten.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1948-1949
TWEEDE KLASSE OOST
Vitesse - ZAC: 0 - 0
Vitesse - Doetinchem: 0 - 1
Vitesse - Labor: 3 - 1
Vitesse - AZC: 1 - 1
Vitesse - PEC: 1 - 1
Vitesse - Sallandia: 2 - 0
Vitesse - WVC: 3 - 1
Vitesse – Robur et Velocitas: 2 - 0
Vitesse - Zutphania: 1 - 0
VITESSE DERDE
Labor werd kampioen met 26 punten, Zac tweede met 25 punten en Vitesse (tegenvallend) derde met 22 punten.
1949 – 1950: EEN ZEER ROERIG SEIZOEN!!
Goeie voetballers dus, in de tijd van de wederopbouw, en wedstrijden die het aanzien waard waren, waar bovendien op diverse manieren de spaanders (soms letterlijk) vanaf vlogen. In het seizoen 1949-1950 kwam er een definitief einde aan het regionaal-marginale karakter van de wedstrijden op Monnikenhuize. De venijnige competitie (nog daterend van vóór en tijdens de oorlog) tussen Rheden en Vitesse om de leidersrol in de regio werd definitief in het voordeel van de Arnhemmers beslecht. En, alsof het zo moest zijn, er kwam een ontknoping die zowel de bewoners van Arnhem als die van Rheden zich nog lang zouden heugen. Vitesse was in de oostelijke tweede klasse ingedeeld bij Gelria, Arnhemsche Boys en ESCA. Het leek wel een lokaal onderonsje. Vitesse werd kampioen, maar vraag niet hoe. De ploeg eindigde gelijk met TEC en er was een beslissingswedstrijd in de Goffert voor nodig, bijgewoond door 12-duizend meegereisde Arnhemmers, om dat kampioenschap binnen te halen. Pas in de honderdtiende minuut, in de derde verlenging, slaagde Hendriks erin om een corner van Kees Meeuwsen (die aan zijn twintigste opeenvolgende seizoen in Vitesse 1 bezig was!)in te koppen. Hendrik liet later weten dat hij dit doelpunt als het belangrijkste uit zijn loppbaan beschouwde. Er volgde een promotiecompetitie waarin moest worden afgerekend met Quick en Tubantia. En met Rheden, dat in een andere afdeling kampioen was geworden. Het werd de laatste confrontatie tussen de voetballers van Vitesse en het naburige dorpje. En een memorabele laatste wedstrijd! Op 10 april 1950, tweede paasdag, togen 13-duizend supporters van de beide verenigingen naar het oude Monnikenhuize. Vitesse had ditmaal geen boerenkarren als extra tribunes langs het veld geplaatst, zoals in het verleden wanneer er extra drukte werd verwacht. Ditmaal had de club het echter wat professioneler aangepakt en speciaal voor deze wedstrijd was er vier extra tribunes bijgebouwd. Houten bouwwerken van zo'n twintig rijen. Een jaar eerder waren ze gebruikt bij een openluchtspel ten bate van de Walburgiskerk en het Comité Opbouw Walburgiskerk had ze aan Vitesse verhuurd als zittrunes. Twee stonden er achter het doel aan de Rosendaalseweg en twee op de lange zijde bij het clubhuis aan de Monnikensteeg. Vitesse was zich van de beperking bij de verhuur niet bewust en de tribunes werden ingericht als staantribunes als staantribunes, hetgeen natuurlijk een te zware belasting opleverde. Terwijl het stadion volliep bezweken het bouwwerk aan de Rosendaalseweg onder het gewicht van het publiek. Vervolgens zakte ook die aan de Monnikensteeg luid krakend en knarsend langzaam zijwaarts onderuit. Er ontstond paniek in het publiek en veel supporters kwamen klem te zitten tussen de planken. De aanwezige Rode Kruis medewerkers en een aantal artsen schoot onmiddelijk te hulp. Ook de niet-gewonden op de tribunes en zelfs de voetballers van Rheden en Vitesse hielpen mee om orde te scheppen in de chaos. De gewonden werden naar het clubhuis gebracht waar al snel de gemeentelijke geneeskundige dienst het heft in handen nam. Toen het laatste puin was geruimd, bleken er twaalf personen gewond te zijn, waarvan vier dusdanig vrij ernstig, dat ze per ambulance naar het ziekenhuis moesten worden gebracht. Eén man had een rugfractuur, bij de anderen bleef de shade beperkt: een hersenschudding, een kniezing en wat schaafwonden. De gewonden ontvingen later van de club een gratis seizoenkaart. Vitesse won vervolgens onder deze idiote omstandigheden met 3-2.
Met deze merkwaardige winst op Rheden, een gelijkspelletje tegen Tubantia en verlies tegen Quick ging Vitesse overigens in deze nacompetitie niet erg overtuigend van start. Maar in de returns liep het opeens stukken beter. Vitesse versloeg Rheden in de uitwedstrijd en ook Tubantia waarna in een allesbeslissende thuiswedstrijd tegen Quick de promotie voor het grijpen lag. Op 18 mei 1950, hemelvaartsdag, troffen de ploegen elkaar op een met 13.000 man wederom volstrekt afgeladen Monnikenhuize. Het werd 3-1 voor Vitesse en de Arnhemmers waren weer terug op het hoogste niveau. Groot feest in Arnhem, met een diner, een receptie, en een reünie. Indrukwekkend was vervolgens ook het afscheid van Kees Meeuwsen. Aan het eind van dit seizoen nam de (inmiddels) veteraan afscheid als actief speler van het eerste, na 23 jaar vast in de basis van het eerste te hebben gestaan. 'De Krent' kreeg van zijn medespelers als blijk van waardering een mooie radio aangeboden. In augustus had Meeuwsen ook al de hand van Prins Bernhard mogen drukken. Dat was op Koninginnedag geweest, toen Vitesse meedeed met het defilé op paleis Soestdijk. Een waardig afscheidsjaar voor één van de meest trouwe Vitessenaren die Arnhem ooit heeft gekend (overigens is Meeuwsen pas op 7 augustus 1987 overleden). Een uitermate roerige episode in de Vitesse-geschiedenis al met al, dat seizoen van 1949 - 1950. Drie maanden later, in september, verhuisde de club ook nog eens van 'Oud-' naar 'Nieuw' Monnikenhuize.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1949-1950
TWEEDE KLASSE OOST
Vitesse - ESCA: 2 - 0
Vitesse - SCH Heesch: 3 - 1
Vitesse - Gelria: 6 - 2
Vitesse - Ede: 0 - 0
Vitesse - TEC: 2 - 3
Vitesse - Veenendaal: 2 - 1
Vitesse - Arnhemsche Boys: 0 - 0
Vitesse – WAVV: 3 - 0
VITESSE GEDEELD EERSTE
Vitesse werd kampioen met 24 punten, dan TEC met eveneens 24 punten. SCH werd derde met 23 punten.
BESLISSINGSWEDSTRIJD OM HET KAMPIOENSCHAP (in de Goffert)
Vitesse - TEC: 1 - 0 (in derde verlenging)
PROMOTIECOMPETITIE
Vitesse - Rheden: 3 - 2 (2 - 0)
Vitesse - Tubantia: 1 - 1 (3 - 1)
Vitesse - Quick Nijmegen: 3 - 1 (0 - 3)
VITESSE GEPROMOVEERD
NAAR EERSTE KLASSE
3 SEPTEMBER 1950: NAAR NIEUW MONNIKENHUIZE
De verhuizing van Vitesse naar 'Nieuw Monnikenhuize' was met name noodzakelijk geworden omdat op de plek van het oude Monnikenhuize zorgcentrum De Drie Gasthuizen gebouwd moest worden. Wederom verhuisde de club slechts een paar honderd meter, ditmaal in oostelijke richting. Om precies te zijn: naar de overkant van de Monnikensteeg. Daar werd een prachtig hoefijzervormig stadion uitgegraven uit de heuvels bezuiden de 'Steenen Tafel' & 'Hoogte Tachtig', met wat meer naar achteren twee bijvelden voor de trainingen en de thuiswedstrijden van de lagere elftallen. Op een in het terrein aanwezige glooiïng werd de hoofdtribune aangelegd, aanvankelijk met slechts één, schitterend geïntegreerde centrale overkapping. Aan de lege zijde van het hoefijzer werden twee houten tribunes, nog daterend uit de Klarenbeek-tijd, geplaatst. Deze bouwwerken gingen functioneren als jongens- en ledenrang. Ernaast kwam een betonnen, die het speelveld verbond met het hoger gelegen clubhuis. Tussen de oude tribunes verrees een ijzeren stellage voorzien van klok en ijzeren ladder. De ladder leidde naar een mooi scorebord met haakjes, waaraan tijdens de wedstrijd door een geuniformeerde suppoost grote gele cijfers werden gehangen. Zo kon je ook vóór het electronicatijdperk tijdens de wedstrijd voortdurend zien wie er vóór stond, 'VITESSE' of de 'GASTEN'. Enfin, wie geïnteresseerd was in het uiterlijk van Nieuw Monnikenhuize kon er nog in de zomer van 1999 terecht. Een grappig incident deed zich voor rond de zoon van oudgediende Kees Meeuwsen. Door de jeugdleden van Vitesse was tijdens de openingsceremonie in 'levende' grote letters het woord VITESSE op de grasmat gelegd. Elke letter bestond uit zo'n stuk of twintig jeugdige Vitessenaren, gehurkt of languit liggend op het gras. Daarbij was het zoontje van eerste elftalspeler Kees Meeuwsen als allerlaatste plotseling vansf de betonnen trap het veld op komen rennen. Hij was naar de 'E' van Vitesse gerend en daarachter had hij zich op de grond opgerold, zodat hij een punt achter het woord 'VITESSE.' vormde. De organisatoren hadden de kleingebouwde Meeuwsen deze komische rol toebedacht omdat hij klein en snel was, eigenschappen die hen ook op het veld danig van pas kwamen. Vanaf dat moment werd Meeuwsen junior 'De Punt' genoemd. 'De Punt' beleefde overigens geen grote voetbalcarrière bij Vitesse, want al in zijn studententijd ging hij spelen voor Be Quick Groningen en later bij de Oosterparkers.
De vriendschappelijke openingswedstrijd van Nieuw Monnikenhuize (tegen Feijenoord) werd met 2-1 gewonnen (het eerste doelpunt werd al na 3 minuten door Dick Faber uit een penalty gescoord, de tweede kwam van Epi Jansen, die een van de paal terugketsende bal van Jef Dorpmans er alsnog inwerkte), maar het bleef voorlopig bij deze ene overwinning, want in het nieuwe stadion, dat maar liefst 18.000 toeschouwers kon herbergen, verloor Vitesse aanvankelijk alles wat er te verliezen viel. Op 1 januari stond de club met slechts twee schamele puntjes stijf onderaan, met zeven punten achterstand op de Heracles en Hengelo (nog altijd was Nederland verdeeld in districten). Om niet te degraderen moest Vitesse beide clubs op de ranglijst alsnog passeren. Vitesse won vervolgens zes maal en speelde zes maal gelijk (beter resultaat dan de kampioen van dat seizoen, DWS) en op de slotdag van de competitie bleek de ploeg zich juist nog het vege lijf te hebben gered. Doelman Iking en Hendriks speelden nog op het Vitesseterrein met het Oostelijk elftal tegen de Noord Oost Franse Amateurs. Het échte Franse Elftal was natuurlijk veel te sterk.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1950-1951
EERSTE KLASSE OOST
Vitesse - NEC: 1 - 2
Vitesse - DOS: 1 - 1
Vitesse - DWS: 2 - 3
Vitesse - Wageningen: 1 - 1
Vitesse - 't Gooi: 0 - 1
Vitesse - AGOVV: 5 - 0
Vitesse - Heracles: 4 - 2
Vitesse - Enschede: 3 - 1
Vitesse - Ajax: 0 - 0
Vitesse - Hengelo: 3 - 1
Vitesse - Enschedese Boys: 1 - 2
VITESSE NEGENDE
DWS werd kampioen met 28 punten, Wageningen tweede, AGOVV derde. Vitesse werd negende met 20 punten, uiteindelijk slechts één puntje minder dan Ajax, dat achtste werd. 18 Punten had degradatie betekend.
VIERDE OP DE 400 METER
Voor het seizoen 1951 - 1952 speelden Hendriks en doelman Iking mee in een wedstrijd van het Oostelijk Elftal tegen de Noord Oost Franse amateurs, een traditional inmiddels, en Vitesse ging vervolgens buitengewoon voortvarend van start in de competitie. De ploeg bleef tot de jaarwisseling in uitwedstrijden ongeslagen en vestigde daarmee een merkwaardig clubrecord: gedurende het gehele jaar 1951 was Vitessew nu in uitwedstrijden ongeslagen gebleven, en dat terwijl het team bekend stond als een club die het juist van de thuiswedstrijden moest hebben! In februari '52 stonden de Arnhemmers, vooral door de goede resultaten in de uitwedstrijden (thuis had het Groningse Be Quick de optimistische stemming een beetje verpest door met 0-3 Vitesse af te drogen), dan ook nog altijd tweede op de ranglijst, na Ajax. Het zestigjarig bestaan werd in 1952 gevierd met een keur aan festiviteiten. Op Nieuw Monnikenhuize organiseerde ESCA een grote nationale athletiekwedstrijd (Vitesse deed zelf niet zo veel meer op dit gebied, al bleef de 'athletiek'vermelding in de officiële naam nog altijd gehandhaafd). Onder meer Fanny Blankers Koen gaf acte de présence en Vitessenaar Dik Herberts werd zowaar vierde op de 400 meter. Want, zij het steeds meer in de marge en niet meer op initiatief van Vitesse, er werd door diverse Vitesse-spelers nog altijd aan athletiek en aan andere sporten gedaan en voetbal was nog niet alleen-zaligmakend.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1951-1952
EERSTE KLASSE OOST
Vitesse - Sneek: 3 - 1
Vitesse - Wageningen: 1 - 3
Vitesse - Blauw Wit: 3 - 0
Vitesse - Be Quick: 0 - 3
Vitesse - RCH: 3 - 4
Vitesse - DOS: 1 - 1
Vitesse - Achilles: 2 - 0
Vitesse - Oosterparkers: 6 - 0
Vitesse - Zwolsche Boys: 1 - 1
Vitesse - Leeuwarden: 1 - 2
Vitesse - Enschede: 1 - 1
Vitesse - Ajax: 3 - 3
Vitesse - VSV: 1 - 1
VITESSE ????
???????????????.
NA 40 JAAR WEER BIJNA LANDSKAMPIOEN!!!
Het seizoen 1952 - 1953 leverde Vitesse zowel een dieptepunt als een hoogtepunt op. Het dieptepunt was wel de beenbreuk die de Vitessedoelman de Geitenkamper John de Bos opliep in de wedstrijd tegen Stormvogels op 6 april 1953, tweede paasdag. De Bos was al in 1943 doelman van Vitesse geworden, maar in 1944, toen hij als militair naar Nederlands Indië vertrok, was zijn plaats ingenomen door Iking. In 1951 was echter Iking geëmigreerd naar Canada en sedertdien was De Bos weer de vaste doelman van Vitesse. Daar kwam op die tweede paasdag een abrupt einde aan. Bij een terugspeelbal van Sjakie Alberts raakten twee Stormvogels-voorwaartsen gelijktijdig De Bos' rechterbeen zo ongelukkig, dat zijn scheen- en zijn kuitbeen op op meerdere plaatsen doormidden braken. Er ging een huivering door het met 18-duizend man gevulde stadion want het knappende bot was overal te horen en het gekerm van de keeper was ijzingwekkend. De breuk was zo ernstig, dat De Bos nooit meer terugkeerde onder de lat. Zijn vervanger, Rinus l'Amie, aanvankelijk zijn tijdelijke vervanger, bleek een blijvertje. De toen 24-jarige doelman zou tot het seizoen 1963 - 1964 bijna geen wedstrijd missen, en met zijn karakteristieke wijze van keepen, lenig en vooral uitblinkend in zijn safes en intercepties, werd hij de verpersoonlijking van het Vitesse in de late jaren vijftig en in het begin van de sixties. Als zijn "LÁÁÁÁT!!" over het veld schalde dorst geen Vitesse-verdediger zich nog te verroeren en l'Amie, altijd gestoken in een een fel-oranje shirtje, kon zich ongestoord ontfermen over de bal. Voor l'Amie was het een prachtig seizoen om in te debuteren want Vitesse werd (op de slotdag van de competitie) kampioen van de eerste klasse B door zelf te winnen van AGOVV, terwijl concurrent Heerenveen verloor. Er volgde een nacompetitie om het landskampioenschap. RCH, Eindhoven en Sparta waren de tegenstanders. Bij de thuiswedstrijden was het nieuwe stadion in deze kampioenscompetitie letterlijk méér dan uitverkocht. Officieel konden de tribunes zo'n 17.000 à 18.000 toeschouwers bevatten, maar er waren er méér, wel zo'n 22.000, dicht opeengepakt op de tribunes, in de voetpaden en op de hekken. In de eerste wedstrijd, tegen Eindhoven (dat vier dagen eerder in district 'Zuid' PSV had verslagen) stond Vitesse al snel achter met 0-2. Maar door goals van Jansen en Faber (2x) werd het binnen enkele minuten 3-2 voor Vitesse, waarna de roemruchte goalgetter Epi Jansen Vitesse naar een veilige voorsprong schoot. Eindhoven zette echter aan voor een wel bijzonder vruchtbaar slotoffensief. Rinus l'Amie stopte een strafschop, maar vervolgens kon de jonge doelman niet verhinderen dat Eindhoven in de slotminuten van de wedstrijd nog terug kwam tot 4-4. De uitwedstrijd tegen Sparta eindigde vervolgens in een verrassende overwinning voor Vitesse. Een verdedigend Vitesse scoorde op de counter bij een één één stand en Vitesse stond samen met RCH aan de kop van de kampioenscompetitie. In Haarlem hield Vitesse het voor 24-duizend toeschouwers voor de rust nog wel op één één (doelpunt van Epi Jansen), maar vervolgens stortte de ploeg in en het liep uit op een 2-1 nederlaag. Nog had Vitesse natuurlijk alles in eigen hand. Op een afgeladen Nieuw Monnikenhuize was het echter RCH, dat in de returnwedstrijd vóór kwam te staan, waarna Vitesse een stormloop op het Haarlemse doel beloond zag met slechts één doelpunt. Invaller Heijn scoorde met een hard schot dat de doelman van RCH een beetje stuntelig boven zijn hoofd tussen zijn handen door liet glippen. Vitesse had het nu dus niet langer 'in eigen hand'. Definitie afgelopen was het, toen de Arnhemmers op Nieuw Monnikenhuize vervolgens met 2-5 tegen Sparta ten onder gingen. In de slotwedstrijd, voor Vitesse om des keizers baard, maar voor Eindhoven nog van groot belang, ging het ongeïnteresserd spelende Vitesse met 6-0 ten onder. Eindhoven en RCH moesten nog een beslissingsduel spelen om de titel en voor 55-duizend toeschouwers (in de Rotterdamse Kuip) trok RCH (in de verlenging) aan het langste eind. Een jaar later zou het overigens Eindhoven zijn, dat het kampioenschap voor zich opeiste. Vitesse speelde toen geen rol van betekenis meer in de competitie. Maar dat had een wel zeer specifieke reden.
DE VITESSE STERREN IN ORANJE
De talenten van Wim Hendriks En Sjakie Alberts waren inmiddels ook de landelijke voetbalbobo's niet ontgaan. Sjakie Alberts die zonder te spelen de Olympische Spelen van 1948 al had meegemaakt werd in verband met een blessure van Schijvenaar in 1952 eindelijk opgesteld in een wedstrijd tegen België (verloren met 4-2). Wat later volgde nog een wedstrijd tegen Zweden (0 - 0). Op de Olympische Spelen van 1952 speelde de Vitessenaar mee in een dramatisch verloren wedstrijd tegen Brazilië (1-5) en een paar maanden verloor Alberts met Oranje van België (2-1). In hetzelfde jaar volgde nog een duel met Engeland, dat in een eervol gelijkspel (2-2) eindigde. Vijf interlandwedstrijden en geen enkele overwinning, dat was de wat schamele Oranje-oogst voor de Arnhemse top-voetballer. Ook Wim Hendriks die al was uitgenodigd voor diverse vertegenwoordigende teams ('Oost-', 'Bonds-', 'Jeugd-') maakte in 1952 zijn debuut als volwaardig international. De eenentwintigjarige Arnhemse 'vogelwijker' mocht toen in de 0-0 wedstrijd tegen Zweden de ijzeren Rinus Terlouw vervangen. Hendriks e Alberts beiden in Oranje! Een luxe die Vitesse nooit eerder had gekend! Ook Hendriks mocht mee naar de Olympische Spelen van '52, maar aan spelen kwam hij niet toe. Nog in hetzelfde jaar speelde hij wél weer mee tegen Denemarken (en een jaar later (maart 1953) tegen Zwitserland). Toen was het gedaan met de interlandcarrière en eigenlijk ook met de betrokkenheid van Hendriks bij Vitesse.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1952-1953
EERSTE KLASSE OOST
Vitesse - Leeuwarden: 3 - 1
Vitesse - Blauw Wit: 2 - 1
Vitesse - 't Gooi: 0 - 2
Vitesse - Haarlem: 2 - 1
Vitesse - Achilles: 5 - 1
Vitesse - Heerenveen: 1 - 0
Vitesse - Be Quick: 2 - 2
Vitesse - Elinkwijk: 2 - 0
Vitesse - Stormvogels: 2 - 1
Vitesse - Go Ahead: 2 - 1
Vitesse - DWS: 3 - 2
Vitesse - Enschede: 3 - 2
Vitesse - AGOVV: 3 - 1
VITESSE EERSTE
Vitesse werd eerste voor Heerenveen, dat het op de slotdag van de competitie liet liggen.
BESLISSINGSWEDSTRIJDEN OM HET KAMPIOENSCHAP VAN NEDERLAND
Vitesse - Eindhoven: 4 - 4 (0 - 6)
Vitesse - RCH: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - Sparta: 2 - 5 (2 - 1)
Eindhoven: 7 pnt. (doelsaldo: 13-8), RCH: 7 pnt. (doelsaldo: 8-7), Sparta: 6 pnt. (doelsaldo: 11-8), Vitesse: 6 pnt (doelsaldo: 10-19).
RCH LANDSKAMPIOEN. VITESSE VIERDE.
HET VERTREK VAN ZEVEN DISSIDENTEN NAAR DE GRAAFSCHAP
Na het glorierijke seizoen met deelname aan de competitie om het landskampioenschap volgde een enorme domper. Veel Nederlandse voetballers stoorden zich eraan dat zij zonder enige vergoeding hun kunsten op het veld dienden te vertonen. In het buitenland was voetbal al geruime tijd een sport voor professionals en spelers als Bep Backhuys hadden het vaderland dan ook vaarwel gezegd om over de grens gesalarieerd hun goaltjes te scoren. De inmiddels 'koninklijk' geworden Nederlandse Voetbal Bond was echter volstrekt tegen de professionalisering van het spelletje en spelers die zich lieten betalen werden zelfs tot persona non grata in de vertegenwoordigende elftallen verklaard. Bijvoorbeeld doelman Frans de Munck had zich daaredoor gedwongen gezien om uit te wijken naar Duyitsland waar hij met de 1. FC Köln Duits kampioen was geworden. Niettemin broeide er iets bij de Nederlandse clubs en ook binnen de bond. Nadat een team van in het buitenland voetballende 'betaalde' spelers in Parijs een wedstrijd had gespeeld tegen Frankrijk sloeg de publieke opinie om. De opbrengst van het duel was bestemd geweest voor de slachtoffers van de watersnoodramp in Zeeland (1 febr. 1953) en de 'betaald voetballers' bleken niet de gierige vrekken te zijn waarvoor menigeen hen had gehouden. Bovendien had dit betaalde 'Oranje' de sterren van de hemel gespeeld en Frankrijk was met 2-1 verslagen! Onder druk van het publiek haalde de KNVB bakzeil. Het Vitessebestuur had inmiddels altijd vierkant achter het KNVB-standpunt gestaan en de Vitessespelers hadden nooit een cent verdiend. Dit kwam de club uiteindelijk, vergeef de woordspeling, duur te staan. De beste voetballers vertrokken medio '53, onmiddellijk na het bijna-kampioensjaar, naar De Graafschap, toen in een 'wilde' competitie 'salarissen' begon te betalen. De desbetreffende spelers deden dat niet, dan nadat zij eerst een hartstochtelijke poging hadden ondernomen om ook Vitesse, hun eigen club, tot het 'betaalde voetbal' te bekeren. Het Vitessebestuur wilde echter niets van de vercommercialisering weten en dus vertrokken Faber, Epi Jansen, diens broer Gerrit Jansen, Wim Hendriks, Eddie Hendriks (geen broer), Karel Weijnand en Gerrit Kluin ('De Zeven' werden ze spottend in Arnhem genoemd) naar de Achterhoek waar ze fraaie geldbedragen (enkele honderden guldens per wedstrijd plus een overwinningspremie van 25 gulden!) konden verdienen. Bij Vitesse, dat in die jaren goed had gespeeld en veel publiek had getrokken (13.000 toeschouwers was geen zeldzaamheid) had trouwens ook wel een soortement van honorarium bestaan, maar de meeste spelers waren hiervan niet erg onder de indruk geweest: was er gewonnen dan werden de gladiatoren verrast met wel vier repen chocola, naar keuze in de smaken melk of puur. Bovendien kwam het ook wel voor dat er na een training door het bestuur werd getracteerd op een smakelijke uitsmijter of een al dan niet doorbakken biefstuk. De zeven dissidenten konden zich in de binnenstad van Arnhem niet meer vertonen zonder nageroepen en uitgescholden te worden. Als grote boosdoener en initiator van de uittocht werd Wim Hendriks gezien (overigens raakte Hendriks enige jaren na zijn vertrek naar Doetinchem ernstig in opspraak: hij werd beschuldigd van omkoping nadat de Achterhoekers op verdachte wijze een 2-0 voorsprong had weggegeven tegen De Volewijckers. Aan het roerige leven van de Arnhemmer kwam op al even roerige wijze een einde: Hendriks kwam in 1975 om het leven doordat hij na een slagaderverstoppng door zijn eigen auto werd overreden).
DE WEDSTRIJDEN VAN 1953-1954
EERSTE KLASSE OOST
Vitesse - GVAV: 2 - 2
Vitesse - Rigtersbleek: 2 - 2
Vitesse - 't Gooi: 1 - 1
Vitesse - Enschede: 1 - 1
Vitesse - EDO: 0 - 1
Vitesse - Go Ahead: 1 - 1
Vitesse - Blauw Wit: 1 - 4
Vitesse - VSV: 1 - 0
Vitesse - AGOVV: 2 - 2
Vitesse - Heerenveen: 2 - 2
Vitesse - Volewijckers: 3 - 1
Vitesse - DOS: 3 - 4
Vitesse - Sneek: 2 - 0
VITESSE ????
????????.
VITESSE GAAT BETALEN
Met het afgeslankte elftal had Vitesse allerbelabberdst gespeeld en zowel uit als thuis kon slechts sporadisch een overwinninkje worden bijgeboekt. Het was nog juist goed afgelopen, geen degradatie, maar dat het zo niet goed ging was duidelijk, en in 1954 was de situatie ook voor Vitesse dusdanig onhoudbaar geworden, dat een kentering in de opvattingen over het al dan niet betalen op hande was. De omgeturnde KNVB organiseerde nu een aparte competitie voor clubs die wilden gaan betalen, een competitie die vanwege een groot aantal formaliteiten pas van start kon gaan nadat de 'normale' competitie al was begonnen. Vitesse ging nu zelf ook deelnemen aan die nieuwe 'semi-betaalde' competitie. Toch moest er nog een nieuwe tegenvaller worden genoteerd: anders dan de afvallige Hendriks was Sjakie Alberts altijd een 'echte' Vitessenaar geweest, en zijn levendige wedstrijdverslagen in het Vitesse Nieuws hadden hem al snel de bijnaam 'De Verslaggever' opgeleverd. Alberts stopte echter met voetbal toen hij moest kiezen tussen een 'normale' loopbaan in de 'wegenbouw' of een leven als (semi-)prof op de grasmat. Ofwel: terwijl Hendriks de aanzet had gegeven voor een massale uittocht naar de Graafschap, hield Sjakie het voor gezien toen ook Vitesse wilde gaan 'betalen'. Groter contrast is nauwelijks denkbaar! Je zou kunnen denken dat men de sympathieke voetballer vanwege zijn belangeloze clubtrouw in Arnhem op handen zou blijven dragen, maar bij velen was het Vitesse-chauvinisme zozeer verweven met de blonde wapperkuif van Alberts, dat men hem zijn plotselinge vertrek kwalijk nam. Vitesse zonder Alberts, dat was Vitesse niet meer. Zo vond men. Alberts overleed pas op 27 juni 1997.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1954-1955
EERSTE KLASSE OOST / AFEBROKEN COMPETITIE
Vitesse - Leeuwarden: 0 - 1
Vitesse - Haarlem: 3 - 3
Vitesse - Heerenveen: 3 - 2
Vitesse - Enschedese Boys: 1 - 0
<
AMATEUR-COMPETITIE AFGEBROKEN PER 1 NOVEMBER
Vanaf december begon de Nederlandse 'betaalde' competitie.
SEMIPROF-COMPETITIE EERSTE KLASSE C
Vitesse - Haarlem: 1 - 1 (2 - 1)
Vitesse - Alkmaar: 1 - 3 (0 - 0)
Vitesse - Hermes DVS: 2 - 2 (1 - 0)
Vitesse - EBOH: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - NOAD: 1 - 1 (3 - 2)
Vitesse - Rapid JC: 4 - 1 (1 - 5)
Vitesse - Enschedese Boys: 4 - 2 (1 - 1)
Vitesse - PSV: 1 - 0 (1 - 3)
Vitesse - Feyenoord: 3 - 0 (1 - 2)
Vitesse - NEC: 2 - 2 (1 - 2)
Vitesse - GVAV: 2 - 1 (2 - 3)
Vitesse - Limburgia: 1 - 0 (2 - 5)
Vitesse - Blauw Wit: 3 - 0 (0 - 4)
VITESSE ACHTSTE
Vitesse eindigde als achtste in de eerste klasse C, precies gelijk met Feyenoord. Er waren vier klassen (t.m. 'D'). Willem II won de kampioenscompetitie voor NAC, PSV en Eindhoveen.
DE NAWEEËN VAN DE UITTOCHT NAAR DE GRAAFSCHAP
Met de invoering van het betaalde voetbal op Nieuw Monnikenhuize was de lucht bij Vitesse nog allerminst opgeklaard. De goede spelers waren naar De Graafschap vertrokken en ze kwamen niet meer terug. Ook Alberts had er de brui aan gegeven, en van het optimistich gestemde team dat vlak na WO II de hemel leek te gaan bestormen was weinig meer over. Limbugse clubs als Fortuna '54, Rapid JC, Limburgia (al vroeg grote voorstanders van het betalen der spelers) maakten nu de dienst uit, maar ook Ajax, PSV en Feyenoord, met hun grote achterban en dus grote recettes, begonnen zich langzaam te onderscheiden. De Arnhemmers slaagden er niet in om zich in het seizoen 1955 - 1956 in de landelijke 'Hoofdklasse' te handhaven. De ploeg won slechts één van de zeventien uitwedstrijden, en de zeven thuisoverwinningen waren onvoldoende voor een continuering van het verblijf in de hoogste afdeling. Vitesse had de eerste slag om het grote geld niet goed aangepakt en daalde af naar de 'Eerste Divisie'.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1955-1956
HOOFDKLASSE A
Vitesse - Fortuna '54: 0 - 3 (0 - 1)
Vitesse - Excelsior: 0 - 1 (3 - 5)
Vitesse - Ajax: 2 - 2 (0 - 2)
Vitesse - EBOH: 1 - 1 (0 - 0)
Vitesse - HVC: 2 - 1 (1 - 1)
Vitesse - NAC: 2 - 0 (1 - 3)
Vitesse - Amsterdam: 3 - 1 (1 - 0)
Vitesse - Limburgia: 4 - 0 (1 - 4)
Vitesse - Eindhoven: 0 - 1 (3 - 5)
Vitesse - NOAD: 2 - 2 (2 - 2)
Vitesse - Rigtersbleek: 2 - 1 (0 - 1)
Vitesse - Stormvogels: 3 - 1 (1 - 3)
Vitesse - Sparta: 2 - 2 (1 - 3)
Vitesse - ADO: 2 - 3 (1 - 2)
Vitesse - VVV: 0 - 0 (1 - 5)
Vitesse - DOS: 0 - 1 (1 - 3)
Vitesse - Roda Sport: 4 - 3 (2 - 4)
VITESSE ZEVENTIENDE.
Vitesse zeventiende en op-één-na laatste in één van de twee 'Hoofdklassen', Rapid JC won de kampioenscompetitie voor NAC, Elinkwijk en Sparta.
VITESSE DEGRADEERT.
MOEILIJKE JAREN
Ondanks deze teleurstellende ontwikkeling bleef Vitesse ook in de Eerste Divisie ongemeen populair bij het Arnhemse publiek. Rinus l'Amie groeide uit tot een Arnhemse volksheld en lange tijd speelde Vitesse met een nauwelijks van samenstelling wisselend team. Geen buitenlanders, bijna allemaal Arnhemmers zelfs, want al werd er dan 'betaald', de strijd om het grote geld en daarmee samenhangende 'macht' was nog niet écht begonnen en de betalende clubs waren nog tevreden met een goed draaiende dorpswinkel. Met bijpassende dorpsroddels. Van rechtback Arentsen, verkoper bij V & D, ging het gerucht dat hij bij zijn baas een greep in de kas had gedaan, maar anderen beweerden weer dat het juist andersom was en dat Arentsen tijdens zijn werk van zijn portemonnee was beroofd. Op de tribunes werd met volle teugen genoten en de spelers gíngen er dan ook voor. De opvallende spil Piet Beekman, altijd met ziekenfondsbrilletje op de neus, was meer defensief dan offensief ingesteld en berucht was de wijze waarop hij soms ballen op l'Amie terugspeelde: met boogjes en snelle tikjes-terug die zo nu en dan niet in de handen van de doelman maar in het net eindigden. Voor de aanvallende impulsen zorgde Arend Loos, een linkermiddenvelder die alle vrije schoppen van links mocht nemen, altijd even gevaarlijk, wegdraaiend van de goal, zodat midvoor Teunissen (later vertrokken naar het Zwitsers Young Boys, dat als een 'rijke' club werd beschouwd), of een van de vier andere voorhoedespelers de bal slechts voor het inleggen had. Met snelle combinaties braken Toon Huiberts (niet vertrokken naar De Graafschap toen de uittocht op gang was gekomen, niet vertrokken toen Vitesse later in de tweede klasse belandde, niet vertrokken toen hij na 17 jaar voetbal in het eerste van Vitesse een punt achter zijn actieve voetballoopbaan had gezet, nooitvertrokken kortom en ook na de millenniumwissel nog altijd zeer actief voor Vitesse!!), Wim vd Kruk, Feyen of Pothoven het spel open, of Slijkhuis natuurlijk, waarna op rechts de aalvlugge Evert vd Horst (altijd een rode zakdoek wapperend uit het elastiek van zijn broek) en op links de krullebol Leo de Kleermaker de bal richting doelmond dirigeerden. Leo de Kleermaker, linksbuiten, had daarbij een unieke aanpak: hij voerde een rush uit tot vijf meter voor de achterlijn, altijd met ontblote tanden en een verbeten grijns op de kaken, en gaf dan een naar-het-doel(!) draaiende voorzet, die niet zelden rechtstreeks in de verre bovenhoek belandde. Eenmaal voerde hij deze manoeuvre zelfs uit met een ijsco, die hij vanuit het publiek aangereikt had gekregen, in de hand. Niet zo verbazingwekkend, want de ijscoman stond wel zeer verleidelijk geparkeerd in het pad tussen de tribune en het speelveld en de puffende en zwetende De Kleermaker sprintte er per wedstrijd zeker twintig maal op minder dan twee meter afstand aan voorbij. Gemiddeld zaten (nouja, vooral: stonden) er zo'n acht- tot twaalfduizend bezoekers op de tribunes en Vitesse trok méér publiek dan enige andere 'betaald voetbal vereniging', behalve natuurlijk als het inmiddels naar hun glorietijd toegroeiende Ajax of Feijenoord thuis speelden. Een enkele keer trok ook het Groningse GVAV meer bezoekers, maar de Grunningers speelden wel degelijk meestal in de hoogste afdeling, terwijl Vitesse het moest dooen met tegenstanders als Rigtersbleek of Enschedese Boys. En niet met SC Enschede, de derde vereniging uit diezelfde Tukker-stad. Want de Sportclub was vaste deelnemer van de Hoofdklasse- competitie en dus voor de Arnhemmers eenvoudig veel te hoog gegrepen. Toch waren er heuse angstgegners, zosls HVC of Stormvogels, terwijl er bijvoorbeeld van het Drenthse Zwartemeer altijd eenvoudig werd gewonnen. Zeer veel publiek dus, veel enthousiasme en veel spektakulaire momenten, regelrechte thrillers zo nu en dan, maar over de kwaliteit van het gebodene kon men, het moet gezegd, toch wel enigszins van mening verschillen. In het seizoen '56 - '57 ging deze nieuwe episode van de Vitesse geschiedenis meteen al karakteristiek van start. Vitesse scoorde 2x zes en 2x vijf doelpunten in één wedstrijd. Maar in '57 - '58 werd het in Amersfoort 7-1 voor HVC. Op dat moment was dit de grootste nederlaag die de club ooit leed. Toch waren grote uitslagen in die jaren niet zo bijzonder. HVC, dat niet eens promoveerde, won in hetzelfde seizoen zelfs met 7-0 van Roda Sport, terwijl ook bij ander clubs in deze seizoenen uitslagen als 1-8, 8-0 (2x), 7-0 en 7-1 voorkwamen. De wedstrijden waarbij vier, vijf of zes maal door één van de teams werd gescoord sommen we hier maar niet op.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1956-1957
EERSTE DIVISIE B
Vitesse - DFC: 6 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Rigtersbleek: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - Helmond: 0 - 1 (1 - 2)
Vitesse - Sittardia: 0 - 5 (2 - 1)
Vitesse - SHS: 4 - 1 (3 - 4)
Vitesse - RCH: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - Excelsior: 0 - 0 (2 - 1)
Vitesse - Hermes DVS: 3 - 1 (1 - 3)
Vitesse - Blauw Wit: 1 - 1 (0 - 1)
Vitesse - Volendam: 1 - 1 (3 - 3)
Vitesse - EBOH: 5 - 0 (4 - 1)
Vitesse - EDO: 6 - 3 (0 - 1)
Vitesse - AGOVV: 1 - 0 (1 - 0)
Vitesse - Fortuna Vl.: 1 - 1 (1 - 1)
Vitesse - Stormvogels: 1 - 2 (0 - 1)
VITESSE ZEVENDE
Vitesse werd zevende met 31 pnt. uit 30 westrijden. Blauw Wit werd afdelingskampioen (landskampioen werd dat jaar Ajax).
Bekerwedstrijden
Vitesse - AWC: 6 - 2
Vitesse - Rheden: 1 - 3
DE WEDSTRIJDEN VAN 1957-1958
EERSTE DIVISIE A
Vitesse - HVC: 0 - 1 (1 - 7)
Vitesse - RBC: 4 - 1 (3 - 1)
Vitesse - Volendam: 2 - 1 (0 - 2)
Vitesse - SVV: 1 - 1 (3 - 2)
Vitesse - Helmond: 3 - 1 (3 - 2)
Vitesse - Roda Sport: 3 - 3 (2 - 2)
Vitesse - VSV: 4 - 1 (0 - 1)
Vitesse - De Graafschap: 1 - 3 (1 - 3)
Vitesse - DWS: 3 - 1 (3 - 1)
Vitesse - Excelsior: 4 - 3 (0 - 3)
Vitesse - DFC: 1 - 0 (1 - 6)
Vitesse - Willem II: 0 - 2 (3 - 5)
Vitesse - AGOVV: 4 - 2 (4 - 0)
Vitesse - Alkmaar: 0 - 1 (2 - 1)
Vitesse - EDO: 6 - 1 (1 - 0)
VITESSE VIJFDE
Vitesse werd vijfde met 35 pnt. uit 30 wedstrijden. Ondanks twee verliespartijen tegen de Doetinchemmers, precies gelijk met De Graafschap. HVC, waar Vitesse zo'n moeite mee had gehad, werd slechts derde. Willem II werd afdelingskampioen (landskampioen dat jaar: DOS).
.
Bekerwedstrijden
Vitesse - VYDO: 7 - 0
Vitesse - AGOVV: 1 - 2
SPELHERVATTING VAN ZEVEN MINUTEN DOOR EEN BLUNDER VAN DE SCHEIDSRECHTER
Een opmerkelijk voorval deed zich voor in het seizoen 1958 - 1959 toen op 14 december in de thuiswedstrijd tegen het Groningse GVAV de scheidsrechter zeven minuten voor tijd een corner aan Vitesse had toegekend. De stand was op dat ogenblik 2-3 in het voordeel van GVAV, maar Vitesse was enorm aan het drukken, het was de tijd van het 'Vitessekwartiertje', en de gelijkmaker hing elk ogenblik in de lucht. Vitesse nam de hoekschop die met een mooie curve midden voor de goal naar beneden daalde. Een Vitessehoofd maakte een knikkende beweging en de bal ging erin. Echter had de scheidsrechter op het moment dat het hoofd de bal raakte, zo'n twintig centimeter voor de lijn, het eindsignaal laten klinken. Verbaasd en woedend wees vriend en vijand de ongelukkige scheids op zijn vergissing. Niet alleen had hij hij een wel erg sterke indruk van partijdigheid gewekt door op dit beslissende moment af te blazen, maar bovendien wás het nog lang geen tijd! Alle protesten wegwuivend beende de man naar de trap van het clubhuis, maar daar werd de commotie hem al te hevig en toen ook de grensrechters zich ermee gingen bemoeien bleek al snel waar de schoen wrong: de stopwatch van de scheidsrechter liep zeven minuten vóór! Schutterig grijnzend riep hij de spelers weer bijeen en hij liet de hoekschop opnieuw nemen. Nu ging de bal er niet in. Maar Vitesse, woest door al dit onrecht, haalde nog zeven minuten alles uit de kast en jawel, van 2-3 voor GVAV werd het nog 3-3 en vervolgens viel ook nog de winnende treffer. Gewonnen met 4-3 en gerechtigheid! GVAV diende een officieel protest in tegen deze gang van zaken. Het spel had niet moeten worden hervat met een hoekschop, maar met een stuiterbal op twintig centimeter voor de doellijn, beweerden de leiperiken. Toen tegen het einde van het seizoen bleek, dat de twee verliespunten voor de stand op de ranglijst nog belangrijk werden ook (GVAV stond slechts vier punten achterstand op de latere kampioen Sittardia) kende de Commissie van Beroep het Groningse protest alsnog toe. De zeven minuten moesten worden overgespeeld, te beginnen met een stuiterbal vlak voor de goal. Op 2 mei 1959 arriveerde de bus met noorderlingen en in de rust van Vitesse2 - Go Ahead2 betraden de spelers weer het veld. Er heerste een wat lacherige stemming op de tamelijke volle tribunes, want een opstuitbal op twintig centimeter voor het doel, dat zou me wat worden. De KNVB had voor de zekerheid topscheidsrechter Leo Horn naar Arnhem gestuurd en in spanning wachtten de toeschouwers af hoe de man met het stekeltjeshoofd de situatie zou oplossen. Dat deed hij een beetje laf Halverwege het doel en de cornervlag gaf hij zijn stuiterbal en verder gebeurde er in de resterende zeven minuten zo goed als niks meer, of het zou moeten zijn dat GVAV, vertragend en op balbezit spelend, zowaar zelf nog bijna scoorde. Voor Vitesse had e.e.a. geen gevolgen voor de stand op de ranglijst, maar de Groningers keerden zielsgelukkg naar huis. In feite hadden ze nu in zeven minuten niet alleen de reglementaire oorspronkelijke goal, gescoord met de kopbal, maar ook de beide andere goals, waarop in feite ook niets af te dingen viel, uit de boeken weten te schrappen.
Verder ook nu weer een monsternederlaag in een uitwedstrijd: KFC (slechts achtste in de eindrangschikking) versloeg Vitesse met 8-3. Ook de nederlagen met 5-0, 6-1 en 6-2 (tegen HVC, Rigtersbleek en Sittardia) mochten er zijn.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1958-1959
EERSTE DIVISIE B
Vitesse - RCH: 3 - 0 (0 - 0)
Vitesse - Hermes DVS: 2 - 2 (1 - 1)
Vitesse - Stormvogels: 1 - 1 (2 - 6)
Vitesse - De Volewijckers: 1 - 0 (1 - 2)
Vitesse - Roda Sport: 4 - 1 (3 - 2)
Vitesse - Helmondia '55: 1 - 1 (2 - 3)
Vitesse - GVAV: 4(2*) - 3 (0 - 3)
Vitesse - Sittardia: 3 - 1 (1 - 2)
Vitesse - HVC: 4 - 0 (0 - 5)
Vitesse - Rigtersbleek: 3 - 1 (1 - 6)
Vitesse - Heracles: 1 - 1 (2 - 2)
Vitesse - Excelsior: 3 - 0 (1 - 2)
Vitesse - KFC: 1 - 2 (3 - 8)
Vitesse - RBC: 1 - 1 (3 - 4)
*)Zie bovenstaande tekst
VITESSE TIENDE.
Vitesse eindigde ondanks de abominabele resultaten in de uitwedstrijden als tiende met 24 pnt. uit 28 wedstrijden. Het doelsaldo was inderdaad niet best: 50-60. GVAV haalde 39 pnt., twee minder dan afdelingskampioen Sittardia (landskampioen in dit jaar: Sparta).
TWEE MAAL BIJNA GEPROMOVEERD NAAR DE EREDIVISIE
Het seizoen 1959 - 1960 bracht het begin van een opmerkelijke opleving. Vitesse verloor slechts vier wedstrijden en won er zeventien. Twee puntjes te weinig voor een rechtstreekse promotie. Op een haar na gemist dus, maar toch een troostprijs, want de KNVB had een promotieregeling geconstrueerd waarbij de nummers twee en drie van de beide 'Eerste Divisie's' na afloop van de competitie mochten strijden om nog een derde promotieplaats. De achterliggende gedachte was duidelijk. De competitie werd op slag een stuk spannender nu méér clubs langere tijd uitzicht hielden op die indirecte promotie. Diverse 'voetbalbedrijven' die voor hun inkomsten immers voornamelijk waren aangewezen op de recettes uit de wedstrijden (op de shirtjes stonden nog niet eens rugnummers en van shirtsponsors had zelfs nog nooit iemand gehoord) zagen hun toeschouwersaantallen inderdaad stijgen. Nog los van deze commerciële achtergrond was er nu natuurlijk wel degelijk in de praktijk een grotere kans om aan de Eerste Divisie te ontsnappen. Ook voor Vitesse, begreep men in Arnhem, en het zou zeker de laatste keer niet zijn dat Vitesse deelnam aan zo'n nacompetitie. Maar hoezeer de Arnhemmers zich ook uitsloofden, nimmer zouden zij erin slagen om via dat grappige competitie-dessert een promotie te bewerkstelligen. Het seizoen 1959 - 1960 vormde geen uitzondering op die voor Vitesse zo frustrerende regel. Iets anders slaagde wel: eindelijk werd een Vitesse-speler weer eens werd uitgenodigd voor een vertegenwoordigend elftal. Wel niet voor het échte Oranje, maar dat mocht de pret niet drukken. Vitesse's opvallende linksbuiten Leo de Kleermaker speelde vier maal mee in het Olympisch Elftal: éénmaal tegen Ierland (thuis: 0-0), twee maal tegen Groot Brittannië (thuis: 1-5, uit: 2-2) en daarna nog eens tegen Ierland (uit: 6-3)). De Kleermaker was zonneklaar de grote uitblinker in dit hoofdzakelijk uit amateurvoetballers opgebouwde team. Het Olympisch Elftal kwalificeerde zich echter niet. En dat terwijl naast De Kleermaker ook Vitessenaar Slijkhuis in de laatste wedstrijd meespeelde! Een seizoen later liep het in de competitie nog steeds goed. Een vierde plaats, net geen nacompetitie. Een beetje genant was wel de 8-0 nederlaag in Vlaardingen, de grootste nederlaag die Vitesse op dat ogenblik ooit had geleden.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1959-1960
EERSTE DIVISIE A
Vitesse - KFC: 3 - 1 (0 - 0)
Vitesse - SVV: 1 - 0 (3 - 0)
Vitesse - Wageningen: 0 - 0 (2 - 3)
Vitesse - Rigtersbleek: 0 - 2 (1 - 0)
Vitesse - Helmond: 6 - 1 (1 - 1)
Vitesse - Veendam: 2 - 1 (1 - 2)
Vitesse - BVV: 1 - 0 (2 - 2)
Vitesse - NOAD: 6 - 1 (0 - 2)
Vitesse - HVC: 3 - 1 (2 - 1)
Vitesse - Volewijckers: 1 - 1 (4 - 2)
Vitesse - 't Gooi: 1 - 1 (3 - 1)
Vitesse - Stormvogels: 1 - 1 (0 - 0)
Vitesse - GVAV: 3 - 0 (2 - 3)
Vitesse - Fortuna Vl: 3 - 2 (2 - 1)
Vitesse - Excelsior: 4 - 2 (2 - 1)
VITESSE TWEEDE (NET GEEN RECHTSTREEKSE PROMOTIE)
Vitesse werd tweede met 43 punten uit 30 wedstrijden. Doelsaldo: 61-33. Afdelingskampioen werd GVAV met 45 punten. Vitersse's klassering gaf recht op deelname aan de nacompetitie (landskampioen dat jaar: Ajax).
PROMOTIECOMPETITIE
Vitesse - VSV: 1 - 0
Vitesse - NOAD: 1 - 0
Vitesse - DFC: 1 - 1
Vitesse niet gepromoveerd.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1960-1961
EERSTE DIVISIE A
Vitesse - Veendam: 4 - 2 (1 - 1)
Vitesse - HVC: 4 - 1 (1 - 2)
Vitesse - Stormvogels: 5 - 1 (1 - 0)
Vitesse - Hermes DVS: 3 - 1 (1 - 1)
Vitesse - AGOVV: 4 - 1 (2 - 3)
Vitesse - Limburgia: 1 - 0 (4 - 4)
Vitesse - EDO: 5 - 1 (2 - 1)
Vitesse - Fortuna Vl.: 4 - 1 (0 - 8)
Vitesse - Leeuwarden: 0 - 0 (1 - 6)
Vitesse - Volewijckers: 1 - 2 (2 - 1)
Vitesse - KFC: 1 - 2 (1 - 2)
Vitesse - BVV: 3 - 0 (1 - 2)
Vitesse - DFC: 1 - 0 (1 - 2)
Vitesse - Helmondia '55: 3 - 1 (3 - 1)
Vitesse - Enschedese Boys: 2 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Volendam: 3 - 2 (0 - 3)
Vitesse - RBC: 5 - 1 (3 - 1)
VITESSE VIERDE, NET GEEN NACOMPETITIE
Ondanks twee denderende nederlagen een vierde plaats voor Vitesse met 44 punten uit 34 wedstrijden. Net geen nacompetitie dus. Boven Vitesse eindigden: afdelingskampioen Volendam (49 pnt.), De Volewijckers (47 pnt.) en KFC (46 pnt.)(landskampioen werd dat jaar: Feyenoord).
Bekerwedstrijden
Vitesse - DOS: 1 - 4
Vitesse - Heracles: 2 - 2
NAAR DE KELDER VAN HET BETAALDE VOETBAL
In 1962 een treurige ontwikkeling: de KNVB had besloten om voortaan verder te gaan met één 'Eerste' en twee 'Tweede' -Divisies, en aan het eind van de competitie werden slechts de beide bovenste helften van de twee bestaande 'Eerste Divisies' in die ene resterende 'Eerste Divisie' toegelaten. De rest werd 'Tweede Divisie'. Zoiets. Vitesse speelde juist in dat seizoen wat minder dan in de beide voorgaande seizoenen en de ploeg eindigde op de tiende plaats. Dat had de negende moeten zijn en Vitesse daalde af naar Tweede Klasse, het laagste niveau voor profvoetballers. Het leek een typisch geval van pech dat snel zou worden rechtgezet, maar het Arnhemse optimisme bleek al snel onterecht. Toch werden de tribunes niet veel leger en de wedstrijden voor het eigen publiek bleven dan ook best het aanzien waard. Vitesse speelde doorgaans op Nieuw Monnikenhuze veel sterker dan in de uitwedstrijden en al slaagde door dit euvel de terugkeer naar de Eerste Klasse niet, voor de supporters bleef het leuk om te zien hoe de ploeg, meestal na een enerverende gevecht met veel kansen en persoonlijke duels, de strijd telkens weer in zijn voordeel besliste. Veel opwinding, mooie goals en een eenvoudig strijdplan, resulterend in een schouwspel dat een stuk minder slaapverwekkend was dan dat van de 'betere' teams in de hogere klassen, vond men in Arnhem. Bovendien waren er, de tijd in aanmerking nemende, vrij véél goed voetballende bijna gelijkwaardige voetbalclubs en de afzonderlijke teams van bijv. VSV, Stormvogels, KFC en Alkmaar speelden per stuk niet slechter dan die ene fusieclub die er wat later, vooral door bedrijfseconomische oorzaken, overbleef. Alles in het het perspectief van de tijd bezien uiteraard. Die gelijkwaardigheid in de breedte leverde spanning op, sensatie en steeds wisselende klasseringen op de ranglijst. Al in het eerste seizoen in de Tweede Divisie bleek dat Vitesse de punten niet cadeau zou krijgen. Een moeizaam bereikte positie in de middenmoot, meer zat er niet in. Wel boekte de ploeg een monsteroverwinning op Tubantia. In de uitwedstrijd werd het maar liefst 7-1, de grootste overwinning die de Arnhemmers in het betaalde voetbal ooit hadden kunnen boeken.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1961-1962
EERSTE DIVISIE A
Vitesse - DFC: 0 - 2 (0 - 0)
Vitesse - 't Gooi: 6 - 4 (2 - 0)
Vitesse - Go Ahead: 3 - 1 (0 - 3)
Vitesse - Haarlem: 3 - 1 (4 - 1)
Vitesse - SVV: 1 - 1 (0 - 2)
Vitesse - Stormvogels: 4 - 2 (2 - 1)
Vitesse - Fortuna Vl.: 5 - 2 (1 - 4)
Vitesse - Sittardia: 2 - 2 (2 - 0)
Vitesse - BVV: 2 - 1 (0 - 2)
Vitesse - Leeuwarden: 1 - 2 (2 - 2)
Vitesse - KFC: 1 - 1 (1 - 3)
Vitesse - Veendam: 2 - 3 (0 - 4)
Vitesse - Alkmaar: 2 - 0 (3 - 2)
Vitesse - AGOVV: 2 - 1 (2 - 5)
Vitesse - DHC: 1 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Helmond: 4 - 1 (1 - 5)
Vitesse - Eindhoven: 4 - 0 (1 - 1)
VITESSE TIENDE
De beide Eerste Divisies werden aan het eind van dit seizoen samengevoegd tot één. Vitesse werd het slachtoffer van een verscherpte degradatieregeling. De ploeg werd tiende met 36 punten uit 34 wedstrijden (helemaal zo slecht nog niet!). Veertien wedstrijden werden gewonnen en slechts 12 verloren. Gelijke spelen: 8. Doelsaldo: 62-62. Niettemin drie punten te weinig voor continuering van het verblijf in Eerste Divisie. Vlak boven Vitesse eindigden DFC en AGOVVV. Afdelingskampioen werd Fortuna Vl. met 47 punten, slechts 11 méér als Vitesse (landskampioen dit jaar: Feyenoord).
GEDEGRADEERD NAAR TWEEDE DIVISIE
Bekerwedstrijden
Vitesse - PEC: 4 - 2
Vitesse - VVV: 2 - 1 (in verl.)
Vitesse - Heracles: 0 - 1 (in verl.)
DE WEDSTRIJDEN VAN 1962-1963
TWEEDE DIVISIE A
Vitesse - Leeuwarden: 3 - 2 (2 - 1)
Vitesse - Zwolsche Boys: 2 - 2 (0 - 2)
Vitesse - Heerenveen: 4 - 1 (2 - 2)
Vitesse - ZFC: 1 - 0 (3 - 1)
Vitesse - Oldenzaal: 4 - 0 (1 - 4)
Vitesse - AGOVV: 1 - 1 (1 - 4)
Vitesse - Wageningen: 1 - 1 (1 - 4)
Vitesse - KFC: 1 - 0 (0 - 3)
Vitesse - VSV: 0 - 0 (1 - 1)
Vitesse - NEC: 1 - 2 (1 - 1)
Vitesse - Zwartemeer: 2 - 1 (1 - 1)
Vitesse - Alkmaar: 2 - 2 (2 - 1)
Vitesse - Be Quick: 4 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Stormvogels: 2 - 0 (2 - 2)
Vitesse - De Graafschap: 0 - 1 (0 - 1)
Vitesse - Tubantia: 2 - 2 (7 -1)
VITESSE ZESDE
Vitesse werd zesde met 36 pnt. uit 32 wedstrijden. 12x Werd er gewonnen, 8x verloren en 12x gelijk gespeeld. Doelsaldo: 54-45. VSV werd afdelingkampioen met 47 pnt., daarna: AGOVV (42 pnt.), NEC (41 pnt.), Alkmaar (39 pnt.) en KFC (38 pnt.). En dan Vitesse dus (landskampioen werd dit jaar PSV).
Bekerwedstrijden
Vitesse - SHS: 0 - 5
EEN HERINNERING AAN TOPTIJD VERTREKT
Diverse malen in het bestaan van de voetbalclub Vitesse had het team niet in de hoogste, maar in de op-één-na hoogste klasse gespeeld. De eerste keer was geweest vlak voor WO II (een incident uit de twintiger jaren buiten beschouwing gelaten) en na de oorlog was het na een schitterende start al snel niet veel beter gegaan. Nooit was de club echter nog verder afgedaald, naar de op-twee-na hoogste klasse. In tien jaar was Vitesse van een potentiële landskampioen verworden tot een marginale voetbalclub, waaraan noch in de dagbladen noch in de sportpers veel aandacht werd besteed. Vitesse deelde dat lot met de andere Gelderse clubs, want ook het Nijmeegse NEC (dat inmiddels het stokoude Quick geheel had verdrongen), het gerenommeerde en zeer oude Wageningen, het oerdegelijke Apeldoornse AGOVV (Apeldoornse Geheel Onthouders Voetbal Vereniging!) en zelfs het goedgefortuneerde De Graafschap (dat de oorzaak van de leegloop bij Vitesse was geweest) speelden hun partijtjes nu op het allerlaagste 'betaalde' niveau. De situatie deed wel wat denken aan die van vlak voor en na de oorlog, met veel confrontaties die als derbies konden worden beschouwd. Merkwaardig was wel het verschil in accommodatie van de diverse tegenstanders. Zo speelde NEC in de imposante Goffert, een stadion dat toch eerder bij een hoger geklasseerde club leek te passen. Hetgeen, zij het in mindere mate, ook gezegd kon worden van Nieuw Monnikenhuize. AGOVV werkte zijn wedstrijden af op een prachtig gelegen veld met een simpel hek er omheen, slechts aan een lange zijde voorzien van een gezellige deels overkapte tribune. Zowel Wageningen als het toch als profclub opgezette de Graafschap hadden een dijk, een soort heuvel, aangelegd aan een lange zijde zodat je, al dan niet dicht opeen gestouwd, over elkaars hoofd heen de wedstrijd kon volgen. Plus natuurlijk zo'n deels overkapte hoofdtribune aan de andere zijde. Grote verschillen dus, de vercommercialisering had nog niet al te verwoestend toegeslagen en in de strijd om het grote geld hielden vooralsnog de dorpswinkels het hoofd even gemakkelijk boven water als de boven hun stand levende eerste supermarktjes. Veel clubs keken liever terug naar het dikwijls roemruchte verleden dan naar de ongewisheid van de toekomst. Bij Vitesse was het al niet veel anders. In het seizoen 1963 - 1964 speelde Vitesse's doelman uit die vervlogen 'betere' tijden, Rinus l'Amie, zijn laatste wedstrijd voor de Arnhemse club. Rechtsachter in zijn doel hing nog altijd de mascotte die er ook tijdens de wedstrijden om het kampioenschap van Nederland al had gehangen. Maar verder was er veel veranderd. De populaire keeper was van een bovenwoning op de Raapopseweg verhuisd naar een keurige eengezinswoning op de Paasberg, omgekeerd evenredig aan de status die bij de betaald voetbalclub Vitesse aansloot dus. Dat kon omdat voetballers in Nederland slechts semi-profs waren en een maatschappelijke carrière maakte je dus elders dan op het voetbalveld. l'Amie, die in 1953 De Bos in het doel had vervangen (en die vervolgens tijdens de wedstrijden om het landskampioenschap zo veel indruk had gemaakt dat hij zijn plaats in het doel niet meer was kwijtgeraakt) was, zoals Sjakie Alberts, nooit gezwicht voor de roep van het geld in het buitenland, en zelfs nu Vitesse in kommervolle omstandigheden was komen te verkeren, lager geklasserd dan ooit, was hij de club trouw gebleven. Met zijn vertrek werd een belangrijke band met de zo stralende naoorlogse tijd doorgesneden en Vitesse was op een dood punt aangeland, een punt waarop eigenlijk niemand meer goed wist hoe het nu verder met de club moest.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1963-1964
TWEEDE DIVISIE B
Vitesse - Roda JC: 3 - 3 (1 - 6)
Vitesse - NOAD: 3 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Helmondia '55: 0 - 0 (1 - 0)
Vitesse - NEC: 0 - 2 (1 - 4)
Vitesse - Wageningen: 4 - 0 (0 - 2)
Vitesse - De Graafschap: 2 - 0 (1 - 3)
Vitesse - Baronie: 2 - 1 (1 - 1)
Vitesse - Limburgia: 3 - 3 (2 - 0)
Vitesse - LONGA: 3 - 1 (2 - 4)
Vitesse - DFC: 1 - 1 (0 - 1)
Vitesse - Hermes DVS: 0 - 2 (2 - 5)
Vitesse - Wilhelmina: 3 - 1 (0 - 1)
Vitesse - Xerxes: 3 - 0 (0 - 2)
Vitesse - AGOVV: 1 - 1 (3 - 2)
Vitesse - SVV: 2 - 2 (0 - 2)
VITESSE NEGENDE
Een negende plaats voor Vitesse. 28 Punten uit 30 werdstrijden, 10x gewonnen, 12x verloren, 8x gelijk. Doelsaldo: 44-51. Niet zo best allemaal. Afdelingskampioen werd NEC met 44 pnt. Tweede Hermes DVS (42 pnt.) en derde Roda JC (40 pnt.). Ook De Graafschap, AGOVV en Wageningen bevonden zich in deze klasse. Wageningen eindigde als op-één-na laatste, de beide anderen eindigden boven Vitesse (landskampioen werd dit jaar DWS).
DE WEDSTRIJDEN VAN 1964-1965
TWEEDE DIVISIE A
Vitesse - AGOVV: 2 - 2 (0 - 1)
Vitesse - Zwolsche Boys: 1 - 1 (4 - 2)
Vitesse - EDO: 2 - 0 (0 - 1)
Vitesse - ZFC: 0 - 0 (2 - 1)
Vitesse - Zwartemeer: 2 - 2 (0 - 0)
Vitesse - Hilversum: 2 - 1 (0 - 1)
Vitesse - Haarlem: 0 - 0 (1 - 0)
Vitesse - FC Zaanstreek: 3 - 1 (2 - 1)
Vitesse - SC Cambuur: 0 - 0 (0 - 6)
Vitesse - Wageningen: 2 - 0 (1 - 3)
Vitesse - De Graafschap: 2 - 0 (1 - 3)
Vitesse - RCH: 3 - 3 (2 - 0)
Vitesse - Heerenveen: 4 - 1 (1 - 2)
Vitesse - PEC: 4 - 3 (2 - 2)
Vitesse - Tubantia: 4 - 1 (1 - 1)
VITESSE VIERDE
Vitesse vierde met 36 punten uit 30 wedstrijden. 13x Gewonnen, 7x verloren, 10x gelijk. Doelsaldo: 48-39. SC Cambuur werd kampioen met 44 punten. Tweede: AGOVV (39 pnt.), derde Wageningen (37 pnt.). De Graafschap eindigde als elfde met 25 punten (landskampioen werd dit seizoen Feyenoord).
Bekerwedstrijden
Vitesse - PSV: 2 - 3
PROMOTIE MET FRANS DE MUNCK OP DOEL
Een lichtpuntje in deze moeilijke periode was plotseling het optreden van de legendarische doelman Frans de Munck, de 'Zwarte Panter' (in Duitsland: 'Die Schwarze Katze'), in het doel van Vitesse. De Munck, al 43 jaar oud toen hij in 1965 - 1966 één seizoen lang de Vitessekleuren verdedigde, had een staat van dienst sie door geen enkele Nederlandse voetballer werd ge-evenaard. Als twintigjarige had de doelman gedebuteerd in het Zeeuwse Goes, maar na WO II was hij verhuisd naar Limburg, waar hij uit was gekomen voor Sittardse Boys. Beroemd is het verhaal waarbij De Munck in een vriendschappelijk duel tegen Barcelona een doelpunt wist te voorkomen door de midvoor van Barcelona, die met de bal aan de voet op hem af kwam stormen, langzaam en waardig tegemoet te wandelen, zonder zelfs maar de schijn te wekken dat hij de Spanjaard de bal wilde ontfutselen. De Barcelona-spits was zo verbouwereerd door dit gedrag dat hij inhield, aarzelde en vervolgens de bal in opperste verwarring huizenhoog over schoot. Dat de 'vriendschappelijke' wedstrijden van Sittardse Boys in werkelijkheid niet geheel 'vrienschappelijk' waren geweest, was De Munck later nog lelijk opgebroken. De doelman had zich voor zijn diensten laten betalen en hij werd door de K.N.V.B. geschorst, waarna hij vertrokken was naar Duitsland. Daar was hij met de 1. FC Köln, voor 60-duizend toeschouwers, in 1954 Duits kampioen geworden, waarna hij weer naar het Limburgse was teruggekeerd omdat daar inmiddels betalingenen waren toegestaan. Hij was gaan voetballen voor het Geleense Fortuna '54, de 'nieuwe' club die zo'n beetje als de commercieelste, rijkste en beste van Nederland gold. Vevolgens was De Munck overgestapt naar DOS (landskampioen in 1958) en via Veendam naar Cambuur, waarmee hij vlak voor zijn komst naar Vitesse was gepromoveerd van de tweede naar de eerste klasse. En of het nu aan de doelman lag of niet, vast staat dat ook Vitesse aan het eind van het 'De Munck'-seizoen eindelijk die vermaledijde catacomben van het profvoetbal weer kon verlaten. Vitesse werd met afstand eerste en de enige periode in de Vitessegeschiedenis waarin het team op het op-twee-na hoogste niveau voetbalde, behoorde tot het verleden. een meevaller voor de nieuwe jonge spelers, zoals de zestienjarige spits Piet van Kerkhof (die in de 6-1 wedstrijd tegen Tubantia zijn debuut had gemaakt). Zij zouden voortaan in de Eerste Divisie hun carrières mogen voortzetten. Arnhem, dat lang op zo'n succesje had moeten wachten, vierde op klassieke wijze feest. De kampioenen werden in optocht naar Musis Sacrum gebracht waar een feest, dat tot in de kleine uurtjes duurde, losbarstte.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1965-1966
TWEEDE DIVISIE A
Vitesse - Heerenveen: 5 - 1 (1 - 1)
Vitesse - AGOVV: 1 - 0 (2 - 0)
Vitesse - Zwolsche Boys: 3 - 2 (2 - 1)
Vitesse - Tubantia: 6 - 1 (1 - 0)
Vitesse - HVC: 2 - 2 (3 - 2)
Vitesse - Veendam: 3 - 2 (2 - 2)
Vitesse - ZFC: 2 - 0 (2 - 3)
Vitesse - Hilversum: 3 - 2 (3 - 2)
Vitesse - PEC: 1 - 0 (6 - 2)
Vitesse - Wageningen: 5 - 0 (6 - 0)
Vitesse - De Graafschap: 1 - 0 (2 - 0)
Vitesse - FC Zaanstreek: 2 - 2 (2 - 1)
Vitesse - SC Gooiland: 5 - 1 (2 - 0)
Vitesse - Zwartemeer: 2 - 1 (0 - 2)
VITESSE EERSTE!
De donkerste periode in de Vitesse- geschiedenis (althans qua klassering) kon weer worden afgesloten. Na een 5-1 overwinning op Gooiland en een 3-2 op HVC eindigde Vitesse al ruim voor het einde van de competitie met vijf punten voorsprong op De Graafschap als eerste. Gewonnen: 22x. Verloren: 2x. Gelijk gespeeld: 4x. Doelcijfers: 75 voor en 30 tegen; gemiddeld ongeveer 3-1 per wedstrijd. De Graafschap werd tweede (43 pnt.), FC Zaanstreek derde (37 pnt.) (landskampioen in dit jaar werd Ajax).
VITESSE KAMPIOEN & PROMOVEERT NAAR EERSTE DIVISIE
Bekerwedstrijden
Vitesse - NEC: 1 - 1
DE MUNCK TRAINER
Niet lang na de feestelijkheden, in de zomervakantie van 1966, haalde een tragisch voetbalongeluk de voorpagina's van alle Gelderse en Limburgse kranten. Het juist (uit de Tweede Divisie) gepromoveerde Vitesse had voor aanvang van de competitie een vriendschappelijke wedstrijd georganiseerd tegen het juist (naar de Eredivisie) gepromoveerde Sittardia. In die ploeg speelde de zeer getalenteerde Willy Dullens mee, een 21-jarige international van wie heel Nederland veel verwachtte. Sittardia bleek al snel veel sterker. De mijnwerkersploeg stond met al 4-1 voor toen Dullens in de tweede helft van de wedstrijd met een paar schijnbewegingen Vitesseverdediger Van Ingen probeerde te passeren. Hij had er de pest over in dat De Munck een strafschop van hem had gestopt en al solerend wilde hij zijn blunder goedmaken. Maar de stoere Van Ingen versperde Dullens de weg. Er volgde een botsing waarbij beide spelers naar de grond gingen. Van Ingen belandde daarbij hardhandig met zijn knieën op Dullens knieën en kermend bleef de behendige pingelaar uit Limburg liggen. Hij bleek zijn kruisbanden gescheurd te hebben en ook waren zijn meniscussen ernstig beschadigd. Het ongeluk betekende voor de getalenteerde spits het einde van zijn carrière. Ondanks diverse pogingen om nog terug te komen bleef hij veel hinder ondervinden van zijn onwillige knie en drie jaar later, in augustus 1969, besloot hij om definitief met voetbal te stoppen. In het Amsterdamse Olympisch Stadion speelde Ajax voor 51-000 toeschouwers een benefietwedstrijd voor de Limburger tegen Alemania Aachen. Van de opbrengst, anderhalve ton, begon de speler een kapperszaak in Sittard.
De vierenveertigjarige De Munck, die in de wedstrijd tegen Sittardia nog wel een strafschop had gehouden, was aan de laatste fase van zijn loopbaan als actief voetballer begonnen. Toen hij een week na de dramatisch verlopen vriendschappelijke wedstrijd tegen Sittardia in de competitie achtereenvolgens vijf goals (tegen Alkmaar) en vier goals (tegen Scheveningen Holland Sport) erdoor liet, ordonneerde het Vitessebestuur trainer Pepi Gruber om de Zwarte Panter niet langer in de basis op te stellen. De 0-4 tegen Holland Sport was de eerste thuisnederlaag van Vitesse geweest in twee en een half jaar en het matige optreden van De Munck gaf zo veel spanningen dat de Gruber, die het met deze gang van zaken volstrekt oneens was, zelf een maand later werd ontslagen. Wonderkeeper De Munck nu, dezelfde Zwarte Panter die menig vijandelijke midvoor de stuipen op het lijf had gejaagd, verving van 1966 tot 1969 Gruber als trainer. Hij slaagden erin om de Arnhemmers, met de zestienjarige spits Piet van Kerkhof en diverse andee jongelingen in de gelederen, als debutant in de Eerste Divisie heel behoorlijk te laten voetballen en de club handhaafde zich eenvoudig in de Eerste Divisie. Drie jaar zou deze De Munck -episode duren. En Vitesse steeg langzaam op de ranglijst. Achtste, vijfde, derde. Geen wonder! Tijdens de trainingen had De Munck een onderdeel (dat op beperkte schaal ook al door Pepi Gruber in de praktijk was gebracht) ten zeerste geperfectioneerd. Op de dinsdagavonden dienden alle spelers zich op het terrasje bij het clubhuis te melden, naast de omroepcabine. Waarna op maximale snelheid de betonnen trap van het veld naar het clubhuis 'genomen' diende te worden. Vijf beklimmingen en afdalingen, in het hoogst mogelijke tempo, achtte de trainer het minimum. Zelfs good old Toon Huiberts, nog altijd in het Vitesse's Eerste acterend, werd niet gespaard. En in conditioneel opzicht, dat mag duidelijk zijn, was er al spoedig geen enkel Eerste Divisie team meer, dat met Vitesse kon wedijveren.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1966-1967
EERSTE DIVISIE
Vitesse - Holland Sport: 0 - 4 (0 - 0)
Vitesse - De Volewijckers: 1 - 0 (2 - 3)
Vitesse - RCH: 1 - 0 (5 - 1)
Vitesse - Eindhoven: 0 - 1 (2 - 1)
Vitesse - RBC: 1 - 0 (3 - 0 )
Vitesse - Blauw Wit: 1 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Volendam: 5 - 1 (2 - 2)
Vitesse - De Graafschap: 2 - 1 (1 - 1)
Vitesse - Velox: 3 - 1 (0 - 0)
Vitesse - DFC: 2 - 4 (1 - 1)
Vitesse - SC Cambuur: 1 - 1 (1 - 4)
Vitesse - Alkmaar: 2 - 0 (1 - 5)
Vitesse - SVV: 3 - 0 (3 - 4)
Vitesse - FC Den Bosch: 3 - 3 (2 - 3)
Vitesse - SC Drente: 1 - 1 (2 - 2)
Vitesse - FC Zaanstreek: 4 - 0 (0 - 1)
Vitesse - DHC '66: 3 - 3 (3 - 2)
Vitesse - Heracles: 1 - 1 (0 - 1)
Vitesse - NEC: 2 - 1 (2 - 2)
VITESSE ACHTSTE
Vitesse werd achtste met 42 pnt. uit 38 wedstrijden. Er werd 14 maal gewonnen, 14 maal gelijk gespeeld en slechts 8 maal verloren. Doelsaldo: 66-56. Volendam werd kampioen met tien punten meer. NEC, op de tweede plaats had er acht meer (landskampioen dit jaar: Ajax).
EEN STEENGOED VITESSE
Omdat het met Vitesse een aantal jaren achter elkaar niet bepaald voor de wind was gegaan, besloot de club in 1967, bij de viering van het 75-jarig bestaan, om een actie te organiseren waarbij de voetbalsupporters hun aanhankelijkheid konden tonen door voor een tientje, vijfentwintig gulden of honderd gulden 'bouwstenen' met Vitesse-inscripties te kopen. De eerste voorzichtige poging om aan merchandising te doen, zou je kunnen zeggen. Tevens werd het oude clublied vervangen door een nieuw, dat geschreven was door een Arnhems duo: de componist en Vitessevoetballer Johan Straus en de tekstschrijver Pieter Nulden. De tekst: (refrein:)"Als Vites aan winst gaat bouwen / zijn de jongens niet te houwen / Dan zingen wij in koor: / Neem de bal maar op de slof en geef hem door. / Als Vitesse aan winst gaat bouwen, / laat die knapen dan maar sjouwen. / Ja dan zingt het legioen: Zet 'm op, / want geelzwart moet naar de top. / 1e Couplet: Gaan we zondags naar het voetbalveld, / ook al gaat dat thuis met geweld, / krijgen we meestal kriebeltjes van binnen. / Zou Vitesse weer gaan winnen? / Daar komen de gasten, dan ons elftal. / De eerste fluit... daar gaat de bal. / (2e Couplet)Hup maar jongens, geef ze voetballes, / want zo bouw aan een goed Vites. / Laat ze maar zien dat wij het beter kunnen, / hun geen tegenpuntje gunnen. / Want jullie zijn voor ons Arnhem het idool. / Daar gaat de bal. Hoera, een goal." Duidelijk is, dat de commerciële actie aansloot bij de tekst van het nieuwe clublied. Het lied had meer succes als de actie. 'Bouw mee aan een beter Vitesse', zoals de actie was gedoopt, had zeker een half miljoen aan contanten moeten opleveren, zo had het 'Actiecomité Fundatie Vitesse' uitgerekend. Tenslotte lééfde Vitesse nog altijd enorm bij de bevolking, en wie had er niet graag een baksteen met een Vitesse-slogan op de schoorsteenmantel? Maar de actie leverde slechts 80-duizend gulden op en een groot deel van de stenen werd door de toenmalige voorzitter van de supportersvereniging Piet Bodewes (later voorzitter van Vitesse) gebruikt om de fundering te leggen van een schuurtje in zijn achtertuin. Het Actiecomité Fundatie Vitesse, dat tevens de toepasselijke slagzin 'Bouw mee aan een STEENgoed Vitesse' had bedacht, werd weer opgeheven en de wederopstanding van het 'steengoeie' Vitesse moest nog even worden uitgesteld. Het lied is echter in gebruik gebleven tot op heden, al is er inmiddels wel enige concurrentie ontstaan met de hardrock-klassieker 'Whatever you do' van Status Quo en met het smeuïge walsje (hoewel hier geen naamgenoten van Straus aan te pas waren gekomen) 'Geel en zwart zijn onze kleuren'. Met de nieuwe spelers Nico Kunst en Jacques Cleeren (overgekomen van Telstar) probeerde Vitesse vervolgens om dan maar op het veld dat 'nieuwe' steengoeie Vitesse vorm te geven. Hetgeen resulteerde in een vijfde plaats in de eindrangschikking, vijf plaatsen hoger dan in het voorafgaande jaar.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1967-1968
EERSTE DIVISIE
Vitesse - DFC: 1 - 1 (3 - 1)
Vitesse - Blauw Wit: 3 - 0 (0 - 0)
Vitesse - SVV: 1 - 1 (2 - 3)
Vitesse - Heracles: 2 - 1 (1 - 3)
Vitesse - Eindhoven: 3 - 0 (2 - 2)
Vitesse - FC VVV: 2 - 0 (2 - 4)
Vitesse - Holland Sport: 1 - 0 (1 - 1)
Vitesse - RBC: 3 - 1 (0 - 2)
Vitesse - AZ '67: 0 - 2 (0 - 2)
Vitesse - Elinkwijk: 3 - 3 (3 - 3)
Vitesse - Velox: 2 - 0 (0 - 0)
Vitesse - HVC: 1 - 4 (2 - 1)
Vitesse - SC Cambuur: 2 - 1 (1 - 1)
Vitesse - FC Den Bosch: 1 - 1 (0 - 3)
Vitesse - RCH: 0 - 0 (2 - 0)
Vitesse - Volewijckers: 2 - 1 (2 - 1)
Vitesse - Willem II: 1 - 2 (1 - 0)
Vitesse - Haarlem: 2 - 1 (1 - 2)
VITESSE VIJFDE
Vitesse vijfde met 41 pnt. uit 36 wedstrijden. 15x Werd er gewonnen, 11x gelijk gespeeld en 10x verloren. Doelsaldo: 53-48. Boven Vitesse eindigden: Holland Sport (kampioen met 53 pnt.), AZ '67, FC Den Bosch en Willem II (landskampioen dit jaar: Ajax).
Bekerwedstrijden
Vitesse - NEC: 1 - 1
BOSVELD TERUG IN ARNHEM & BIJNA GEPROMOVEERD
In het seizoen '68-'69 speelde ook ras-Vitessenaar Henk Bosveld één seizoen bij Vitesse. Vitesse betaalde voor de speler iets meer dan een ton, en ook werd afgesproken dat de opbrengst van een vriendschappelijke wedstrijd op Nieuw Monnikenhuize nog aan deze prijs zou worden toegevoegd. De samenwerking tussen de beide routiniers De Munck en Bosveld wierp onmiddellijk vruchten af. Vitesse verloor van de 17 thuiswedstrijden er slechts twee, en zowel Haarlem als SVV, de later gepromoveerden, slaagden er niet in om het herboren Arnhemse elftal pootje te lichten. Met een beetje meer geluk was de club, die zozeer had lopen tobben, zowaar onmiddellijk gepromoveerd naar de Eredivisie. Aan het eind van het seizoen vertrok de Arnhemse vedette tot groot Arnhems verdriet, weer naar Sparta en nu was het Sparta dat aan Vitesse iets meer dan een ton betaalde. OOk de spelers Kleinjan en Bosma vertrokken als onderdeel van de deal naar Rotterdam. Bosveld zou daar nog vier seizoenen blijven, en niet zonder succes. Twee maal bereikte hij er met Sparta Europees voetbal, met een tweede en een derde ronde als resultaat. Gelijktijdig met Bosveld vertrok ook trainer Frans De Munck naar België, waar hij achtereenvolgens Club Brugge (Belgische beker!) en Lierse Sk (in drukwekkende UEFA-cup overwinning op Leeds United!) trainde. Voor de beker werd Vitesse op enigszins pijnlijke wijze uitgeschakeld. Het werd 7-0 voor de Philipsclub en daarover valt verder niets vrolijks te vermelden.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1968-1969
EERSTE DIVISIE
Vitesse - RCH: 2 - 2 (0 - 1)
Vitesse - Eindhoven: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - SC Cambuur: 3 - 1 (1 - 3)
Vitesse - Wageningen: 2 - 1 (1 - 1)
Vitesse - HVC: 2 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Elinkwijk: 2 - 1 (4 - 1)
Vitesse - SVV: 1 - 0 (2 - 5)
Vitesse - Heracles: 4 - 0 (0 - 3)
Vitesse - Willem II: 4 - 1 (1 - 2)
Vitesse - Blauw Wit: 1 - 0 (2 - 1)
Vitesse - Helmond Sport: 2 - 1 (1 - 1)
Vitesse - RBC: 4 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Veendam: 1 - 2 (3 - 1)
Vitesse - Volewijckers: 1 - 1 (2 - 2)
Vitesse - Haarlem: 1 - 1 (2 - 1)
Vitesse - FC Den Bosch: 1 - 0 (1 - 1)
Vitesse - DFC: 1 - 2 (3 - 2)
VITESSE DERDE
Vitesse werd derde (41 pnt. uit 34 wedstr. / 16x winst / 8x verlies / 10x gelijk / doelsado: 57-43) met vier punten achterstand op Haarlem dat op de tweede plaats eindigde. Haarlem en kampioen SVV promoveerden naar de Eredivisie.
Bekerwedstrijden (landskampioen: Feyenoord).
Vitesse - PSV: 0 - 7 (kwartfinale)
AJAX IN MAILLOTS & MET WITTE HANDSCHOENTJES
Rond de wisseling van het decennium bestond Vitesse uit spelers als Bram van Kerkhof, bijgenaamd 'De Houthakker', Willy Veenstra, Jan van Tillart (een echte pinchhitter), Piet van Kerkhof, Wim Schoorl, Bart van Ingen en doelman Dick van der Zwaard, stuk voor stuk voetballers die zich niet gemakkelijk opzij lieten zetten en eerder uitblinkend in onverzettelijkheid dan in de getructheid der schijnbewegingen. In het seizoen 1969 - 1970 speelde Vitesse een onopvallende rol als subtopper in de eerste divisie. Bosveld was weer teruggekeerd naar Sparta, De Munck was vertrokken (en vervangen door de zachtmoedigere Cor Brom), en Vitesse speelde zijn wedstrijden zonder de ambitie dat er een promotie naar de Eredivisie in zat. Terwijl Feyenoord en Ajax zich op Europees niveau begonnen te roeren lagen Vitesse's voornaamste heldendaden in het verslaan van sterker geachte eerstedivisie-clubs en toen er in 1970 voor de beker tegen Ajax werd geloot leefde iedereen in Arnhem naar de wedstrijd op Nieuw Monnikenhuize toe. Vitessebereidde zich in een nog kil lentezonnetje voor op Papendal en toen Ajax op 1 maart de trap naar het veld afdaalde vermoedde geen van de 18.000 toeschouwers dat het een échte wedstrijd zou worden. Want Ajax was natuurlijk veel te sterk en hoe wonderbaarlijk behendig de nog jonge Johan Cruijff met de bal was kon je iedere zondagavond in zwartwit in Sport in Beeld waarnemen. De Amsterdammers hadden één seizoen eerder (voor het eerst) de finale van Europacup ! gehaald (en met 4-1 verloren van AC Milan), en nu zou de ploeg drie dagen na de confrontatie met Vitesse in Oost Duitsland Carl Zeiss Jena ontmoeten. In het Jaarbeursstedentournooi (Ajax was geen landskampioen geworden) had de ploeg al Hannover '96, Ruch Chorsow en Napoli uitgeschakeld en niemand twijfelde eraan dat er voor Ajax weer een Eueopese finale in het verschiet lag. De dicht opeengepakte tribunes mochten er dan weinig vertrouwen in hebben, voor de spelers van Vitesse was Ajax een team van softies en tuttebellen. De Amsterdamse vedetten waren met maillots en met witte handschoentjes aan de trap naar het veld afgeschreden, e.e.a. vanwege de maartse kou, die toch werkelijk wel te harden was. Vooral Klarendaller 'in hart en nieren' Bennie Hofs viel bijna om van verbazing toen hij de gevierde sterren het veld zag betreden. Hofs kende Cruijff nog van de selectiewedstrijden voor het EUFA-team en hij was er zeker van dat hij de vedette uit zijn spel zou kunnen krijgen, eenvoudig door ervoor te zorgen dat Cruijff de bal niet in de voeten aangespeeld zou krijgen. Dus: steeds tussen de bal en de Amsterdammer blijven, geen moment laten gáán, en vooral: de getructe Ajaxspeler overal hinderlijk volgen zodat hij niet de gelegenheid zou krijgen om zijn kunsten te vertonen. De strategie slaagde wonderwel. Naarmate de wedstrijd vorderde begon Cruijff zich steeds geïrriteerder te gedragen en hij klaagde steen en been bij scheidsrechter Lau van Ravens, die niet ingreep. Terecht, want Hofs maakte geen échte overtredingen, hij voetbalde niet eens écht, maar hij offerde zich slechts op om Johan Cruijff het spelen onmogelijk te maken. Ook praatte hij Cruijff de oren van het hoofd en deze reageerde steeds verbolgener, geprovoceerd door het uitdagende gedrag van de Arnhemmer. Bijna elk duel eindigde in het voordeel van Hofs en de akties van Bennie werden vanaf de tribunes met luid applaus begeleid. Vitesse verloor, al was het nipt (vlak voor tijd stond het nog maar 1-2), maar de morele overwinning ging zonder twijfel naar de Arnhemmers, want Vitesse was een wel zéér stugge tegenstander gebleken. Het was niet de béste wedstrijd van Hofs, niet zijn absolute topwedstrijd, maar wel was het de spectaculairste en memorabelste uit zijn zeventienjarige (!!) carrière in dienst van Vitesse.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1969-1970
EERSTE DIVISIE
Vitesse - HVC: 1 - 1 (4 - 1)
Vitesse - Elinkwijk: 0 - 0 (1 - 5)
Vitesse - Volendam: 1 - 1 (1 - 3)
Vitesse - Helmond Sport: 2 - 1 (1 - 0)
Vitesse - Heracles: 3 - 1 (1 - 3)
Vitesse - Willem II: 2 - 1 (1 - 3)
Vitesse - De Graafschap: 3 - 1 (1 - 2)
Vitesse - FC Den Bosch: 0 - 2 (0 - 2)
Vitesse - SC Cambuur: 2 - 2 (1 - 3)
Vitesse - RCH: 0 - 1 (2 - 3)
Vitesse - Volewijckers: 2 - 1 (2 - 2)
Vitesse - DFC: 2 - 1 (1 - 0)
Vitesse - Veendam: 2 - 0 (1 - 1)
Vitesse - Excelsior: 1 - 2 (1 - 2)
Vitesse - Blauw Wit: 0 - 2 (1 - 2)
Vitesse - Fortuna Vl.: 6 - 0 (3 - 2)
Vitesse - Fortuna SC: 4 - 2 (1 - 1)
VITESSE ZEVENDE
Op de zevende plaats vergaarde Vitesse 32 punten uit 34 wedstrijden. Er werd 13x gewonnen, 15x verloren & 6x gelijk gespeeld. Doelsaldo: 54-55. Boven Vitesse eindigden Volendam (kampioen met 49 pnt.), Excelsior, Blauw Wit, Elinkwijk, FC Den Bosch en Willem II (landskampioen werd dit jaar Ajax).
Bekerwedstrijden
Vitesse - Blauw Wit: 3 - 1
Vitesse - Ajax: 1 - 3
GROOTSTE OVERWINNING, KRUITDAMP EN EEN ONVERWACHTE PROMOTIE
Het seizoen 1970 - 1971 ging denderend van start. Vitesse had een aantal nieuwe spelers gekocht. Stovers, Melchers, De Koning, Gerritsen en (van Ajax) Gert Bals gekocht die onmiddellijk tot aanvoerder werd benoemd. Hoewel Bosveld nog altijd bij het Rotterdamse Sparta speelde beten de overgebleven spelers samen met de nieuwelingen stevig van zich af te bijten en al in de eerste de beste wedstrijd op Nieuw Monnikenhuize werd het good old Wageningen aan het spit geregen. Binnen een half uurtje stond het 3-0 en toen de balans na negentig minuten werd opgemaakt had Vitesse zeven maal gescoord en Wageningen in het geheel niet. Rechtsbuiten Jacques Cleeren, die een vrije rol van trainer Cor Brom had gekregen speelde de wedstrijd van zijn leven en van zeven goals nam hij er drie voor zijn rekening. Een onvervalste hattrick. In een vriendschappelijk duel in de zestiger jaren had Vitesse al eens eerder een overwinning van 7-0 geboekt, niet tegen een amateurclub, maar tegen het hoger geklasseerde Sparta, maar de overwinning op Wageningen was een officieel geregistreerde competitiewedstrijd en het bleef de grootste overwinning die Vitesse in het betaalde voetbal van de twintigste eeuw boekte. Een week later was het in de wedstrijd tegen Cambuur alweer bijna raak. Niet zozeer op het veld alswel op de tribune. Vitesse stond achter met 0-1 en het team zette aan, zoals dat in die tijd gebruikelijk was, voor het bij alle tegenstanders beruchte 'Vitessekwartiertje'. In het strafschopgebied werd Bennie Hofs onderuit gehaald en er dreigde een heuse knokpartij tusen de Leeuwarder en de Arnhemse spelers. Toen klonk er vanaf zijvak A van de zittribune een pistoolschot. Daar zat bordeelhouder Janie van Bent in een wolk van kruitdamp opgewonden met zijn pistool te zwaaien. De fanatieke Vitesse-fan had echter niet gericht op een Cambuurspeler geschoten en het was slechts een waarschuwingsschot geweest. De Cambuurspelers waren niettemin redelijk onder de indruk en ze verloren de wedstrijd alsnog met twee één. Vitesse won dat seizoen elf van de vijftien wedstrijden en speelde drie maal gelijk. Slechts één thuiswedstrijd ging verloren, die tegen FC Den Bosch. Mogelijk hadden de Bosschenaren een eigen scherpschuttersteam in vak A hadden geplaatst, want veel ontzag voor Vitesse toonden ze niet. Ook binnen de spelersgroep was het niet allemaal koek en ei. Chris de Vries en Bart van Ingen verschenen zo nu en dan niet op de training en ze werden een tijdlang door de club geschorst 'wegens ondisciplinair gedrag'. In grote lijnen werd het één van de merkwaardigste seizoenen in de geschiedenis van de club. Na de veelbelovende start volgde een eerste competitiehelft waarin het allemaal minder fantastisch liep. De spelers moesten nog aan elkaar wennen en de ploeg belandde in de middenmoot. In de tweede competitie helft draaide het plotseling veel beter en Vitesse verloor niet één wedstrijd, kreeg slechts zeven goals tegen. De ploeg eindigde door die revival op de derde plaats van de ranglijst met tien punten achterstand op de nummer één en zeven op de nummer twee. Leuk gedaan, maar natuurlijk bij lange na niet genoeg voor promotie. Toen volgde een wel zeer bijzondere ontknoping. Omdat in de eredivisie Holland Sport wegviel, kwam er plotseling een extra plaats in die hoogste afdeling vrij. Ook de gedegradeerde clubs kwamen natuurlijk voor die open plaats in aanmerking, maar tot grote woede van AZ en Haarlem koos de KNVB ervoor om Vitesse een kans te gunnen. Zo promoveerde het als derde ge-eindigde Vitesse aan het eind van een roerig seizoen, voor het eerst in bijna twintig jaar, op curieuze wijze weer naar de eredivisie. Arnhem vierde dan ook niet al te uitbundig feest.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1970-1971
EERSTE DIVISIE
Vitesse - Wageningen: 7 - 0 (0 - 0)
Vitesse - SC Cambuur: 2 - 1 (0 - 1)
Vitesse - HVC: 2 - 0 (0 - 1)
Vitesse - DFC: 3 - 0 (1 - 1)
Vitesse - Blauw Wit: 1 - 0 (1 - 0)
Vitesse - Heerenveen: 2 - 0 (1 - 1)
Vitesse - FC Den Bosch: 1 - 2 (3 - 3)
Vitesse - Helmond Sport: 1 - 1 (3 - 0)
Vitesse - FC Groningen: 1 - 0 (0 - 4)
Vitesse - Willem II: 3 - 0 (1 - 3)
Vitesse - SVV: 3 - 1 (1 - 2)
Vitesse - De Graafschap: 0 - 0 (2 - 1)
Vitesse - Fortuna SC: 2 - 0 (1 - 2)
Vitesse - Veendam: 2 - 0 (2 - 1)
Vitesse - Heracles: 6 - 0 (2 - 6)
VITESSE DERDE (!)
SVV kampioen met 46 punten uit 30 wedstrijden. Tweede: Groningen met 43 punten. Derde Vitesse met 36 punten. Vitesse won 16 wedstrijden, verloor er acht en speelde zes maal gelijk. SC Cambuur had even veel punten maar de Leeuwardenaren werden vierde door een iets slechte doelgemiddelde. Omdat de Eredivisieclub Holland Sport wegviel promoveerde Vitesse als derde Eerste Divisie club naar de Ere Divisie. Dit tot groot ongenoegen van diverse andere verenigingen.(landskampioen in dit jaar: Feyenoord).
VITESSE PROMOVEERT NAAR EREDIVISIE (!)
Bekerwedstrijden
Vitesse - ZFC: 1 - 1 (Vitesse wint na strafschoppen)
EEN KORT BEZOEK AAN DE EREDIVISIE (OM SNEL TE VERGETEN)
Nu Vitesse, zij het op wat gelukkige wijze, was gepromoveerd hoopten velen in Arnhem dat het een definitieve terugkeer naar de hoogste afdeling zou zijn. Er werden wat versterkingen aangekocht, Van Toledo, Dekker en Van Veenendaal, Die hoop bleek al snel ijdel, want Vitesse opende het seizoen met een stel fikse nederlagen, ook thuis, en dat nog wel tegen teams die niet eens tot de betere gerekend konden worden. In Arnhem won Ajax weer met 1-3, zoals twee jaar eerder voor de beker. Hofs deed dan ook niet mee, want die was geblesseerd. Het sluitstuk van dit weinig verheffende, zeg maar ronduit ellendige, Eredivisie-avontuur kon niet ellendiger en niet minder verheffend zijn. Vitesse was al voor de laatste speeldag van de competitie met een tot diepe droefenis stemmend aantal winstpunten gedegradeerd, maar er moest nog gespeeld worden tegen Ajax, dat al kampioen was. In Diemen werd het de debacle van de eeuw. De beide ploegen hadden geen enkele ambitie om er een goede wedstrijd van te maken. Ajax had de finale van de Europacup bereikt en wilde zonder blessures de competitie uitspelen. Vitesse was aangeslagen door de mislukte Eredivisie-missie. Hofs, die misschien nog wat leven in de brouwerij had kunnen brengen, was weer geblesserd. Nu beide teams niet wilden spelen bleek plotseling hoe groot het krachtsverschil tussen de Amsterdamse maillotdragende godenzonen en de Arnhemse ruwgebolsterde Kleurendallers was. Het werd 12-1 voor Ajax, de grootste nederlaag in de geschiedenis van Vitesse, de grootste overwinning van Ajax, de grootste uitslag zelfs in de geschiedenis van het Nederlandse betaalde voetbal. Dit record, hoe treurig ook, is de hele twintigste eeuw in de boeken blijven staan en er wordt nog met de regelmaat van de klok door statistiekenliefhebbers naar verwezen. Een ander treurnisrecord, minder vaak aangehaald, was het 0-6 verlies tegen Sparta op Nieuw Monnikenhuize. Dit was de grootste thuisnederlaag in de Vitesse-historie. Bij die wedstrijd speelde, hoe wrang, de naar Sparta vertrokken ex-Vitessenaar Bosveld een rol. De Velpenaar scoorde twee goals, waarbij vooral de tweede veel irritaties bij Vitessedoelman Gert Bals opwekte. Bosveld mikte de bal tussen Bals' benen door in het doel en hij scoorde zodoende zijn honderdste doelpunt in zijn betaald-voetbal loopbaan. Bals werd die wedstrijd zo kwaad op alles en iedereen, dat hij een enorme ruzie met trainer Cor Brom kreeg en woedend zijn aanvoerdersband op de grond gooide.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1971-1972
EREDIVISIE
Vitesse - FC Twente: 0 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Den Haag: 0 - 2 (0 - 4)
Vitesse - Sparta: 0 - 6 (0 - 4)
Vitesse - Excelsior: 1 - 0 (0 - 0)
Vitesse - FC Groningen: 1 - 2 (0 - 1)
Vitesse - NAC: 1 - 2 (0 - 1)
Vitesse - PSV: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - Ajax: 1 - 3 (1 - 12)
Vitesse - DWS: 3 - 2 (0 - 1)
Vitesse - Go Ahead: 1 - 3 (1 - 5)
Vitesse - MVV: 1 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Feyenoord: 0 - 2 (0 - 4)
Vitesse - FC Utrecht: 1 - 0 (1 - 5)
Vitesse - Telstar: 1 - 1 (0 - 2)
Vitesse - Volendam: 1 - 0 (0- 0)
Vitesse - FC Den Bosch: 2 - 0 (1 - 2)
Vitesse - NEC: 2 - 3 (0 - 2)
VITESSE ZEVENTIENDE
Vitesse werd zeventiende en op-één-na laatste. 22 Van de 34 wedstrijden gingen verloren, vijf maal werd er slechts gewonnen. Doelsaldo: 22-74)(landskampioen: Ajax).
VITESSE DEGRADEERT NA EEN JAAR EREDIVISIE ONMIDDELLIJK WEER
FRANS DE MUNCK WEER TERUG
In 1972 vertrok trainer Cor Brom, teleurgesteld door het wansucces, en Vitesse ging op zoek naar een vervanger die in staat zou zijn om de spelers na het desastreuze Eredivisie jaar weer tot nieuwe voetbalsuccessen te motiveren. En dus keerde trainer Frans de Munck, altijd en overal waar hij kwam succesvol, weer terug naar Vitesse, nu voor twee jaar. Eenendertig maal had Frans de Munck in het Nederlands elftal gespeeld (tussen april '49 en april '60), bij elke club waar hij als doelman of trainer werkzaam was geweest had hij aansprekende resultaten behaald. Zou dat met het trekkebenende Vitesse van 1972 - 1973 ook weer gaan lukken? De ploeg was danig van slag en het zou niet meevallen om de spelers het zelfvertrouwen terug te geven dat nodig was om een behoorlijk resultaat te bewerkstelligen. Ditmaal slaagde de missie van de Zwarte Panter inderdaad niet. Maar hoe dicht zat het team er niet bij! Vitesse sloot het seizoen af op een door niemand mogelijk geachte tweede plaats, kort achter Excelsior dat rechtstreeks promoveerde. Maar er was nog een herkansing, want de KNVB hadsindskort de zogeheten periodetitels ingevoerd. Een nacompetitire dus! Dat het vervolgens in de nacompetitie helemaal fout ging kwam door een soort inschattingsfout. Vitesse begon plotseling veel te behoudend te spelen om de promotie vooral maar niet mis te laten lopen. Vier gelijke spelletjes plus twee verliespartijen, en dat tegen ploegen die in de competitie ver beneden Vitesse ge-eindigd waren! Dat was niet genoeg natuurlijk en het was good old Wageningen, streekgenoot en al sinds jaar en dag concurrent, dat het in de Eredivisie mocht proberen. De Munck was er dus niet in geslaagd om een prijsje te veroveren, niet in zijn eerste seizoen tenminste. Dat uitgerekend Wageningen (waarvan Vitesse in de competitie zowel uit als thuis gewonnen had) Vitesse de kaas van het brood snoepte was misschien geen toeval. Het idee om de competitie spannender te maken door de invoering van vier 'periodetitels' was uit Wageningen afkomstig en de ploeg had zelf mogelijk als eerste in de gaten hoe je er handig gebruik van kon maken. Opvallend vaak was het ook in latere tijden juist Wageningen dat zo'n 'periodetitel' in de wacht sleepte en zelfs zou er later langs deze weg nog een tweede promotie volgen.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1972-1973
EERSTE DIVISIE
Vitesse - PEC Zwolle: 3 - 2 (1 - 2)
Vitesse - HVC: 3 - 2 (4 - 2)
Vitesse - Veendam: 1 - 1 (2 - 1)
Vitesse - Volewijckers: 3 - 0 (3 - 1)
Vitesse - Heracles: 5 - 3 (0 - 2)
Vitesse - De Graafschap: 0 - 2 (0 - 0)
Vitesse - SC Cambuur: 0 - 2 (0 - 0)
Vitesse - FC VVV: 4 - 0 (1 - 0)
Vitesse - SVV: 1 - 1 (1 - 1)
Vitesse - Helmond Sport: 2 - 0 (1 - 1)
Vitesse - Eindhoven: 1 - 0 (3 - 2)
Vitesse - FC Dordrecht: 3 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Heerenveen: 2 - 0 (3 - 1)
Vitesse - Willem II: 1 - 1 (1 - 0)
Vitesse - Fortuna Vl.: 3 - 0 (0 - 1)
Vitesse - Roda JC: 0 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Wageningen: 3 - 2 (2 - 1)
Vitesse - Volendam: 0 - 1 (1 - 1)
Vitesse - Fortuna SC: 0 - 2 (0 - 1)
VITESSE TWEEDE
Vitesse werd tweede met 48 pnt. uit 38 wedstrijden. Er werd 20x gewonnen, 10x verloren en 8x gelijk gespeeld. Doelsaldo: 68-44. Excelsior werd kampioen met 52 pnt. Wageningen, Fortuna SC en HVC, de deelnemers aan de nacompetitie, eindigden resp. als vierde, vijfde en veertiende. (landskampioen in dit seizoen werd Ajax).
PROMOTIECOMPETITIE
Vitesse - Wageningen: 2 - 2
Vitesse - Fortuna SC: 1 - 3
Vitesse - SC Amersfoort: 0 - 0
Vitesse gedeeld laatste met SC Amersfoort (4 pnt). Wageningen promoveert.
Bekerwedstrijden
Vitesse - De Graafschap: 2 - 1 (na verl.)
DERDE EN TOCH GEEN NACOMPETITIE
Na een afwezigheid van vier seizoenen keerde in 1973 ook Bosveld weer terug bij de club. De Velpse zoon van melkman Bosveld (die melk rondbracht in de wijk Angerenstein, daar waar het allereerste Vitesseveld had gelegen) werd al snel zo'n beetje de personificatie van Vitesse. Misschien kwam dat ook wel omdat Bosveld, geboren in 1941, ook wel 'Charley' (een bijnaam die bondscoach Fahdrhonc verzon naar aanleiding van Bosvelds op Charley Chaplin lijkende koddige loopje), nooit onder stoelen of banken had gestoken dat hij, waar hij ook gespeeld had, in zijn hart altijd een plekje voor Vitesse had vrij gehouden. Charley was opgegroeid in een VVO-familie. Terwijl zijn schoolvriendjes trouwe Gelria-fanaten waren, speelde Henk al als veertienjarige in 'het eerste' van VVO. Als achttienjarige werd Bosveld benaderd door Vitesse, maar VVO-er Jan Veenendaal introduceerde de Velpenaar al spoedig bij Sportclub Enschede. In het Tukkersland schitterde zijn ster zozeer, dat hij twee maal (in '62 en '64) voor het Nederlands elftal werd uitgenodigd. Bosveld, wiens hart altijd in het Gelderse lag, belandde uiteindelijk dus pas in de nadagen van zijn carrière definitief bij de club waaraan hij zijn hart had verpand. En... hij tilde het team al snel naar een hoger voetbalniveau. Op het veld was hij een ware leider, op basis van een een natuurlijk geestelijk overwicht, dat spreekt, maar toch ook door zijn ijzersterke linkerbeen waarmee hij niet zelden vanaf de hoekvlag corners rechtstreeks in de verre hoek krulde. Bosveld was creatief in het veld en, omdat hij in zijn Vitessetijd wat trager was geworden, benutte hij die eigenschap zo handig dat hij tot zijn zevenendertigste actief kon blijven. Zo had de fantasierijke Velpenaar na een afgeslagen aanval steeds meer moeite om tijdig terug te keren naar zijn eigen speelhelft en hij ving dit hinderlijke euvel op door zich van tijd tot tijd geblesseerd op de grond te werpen als hij bij een plotselinge hervatting van de Vitesse-aanval buitenspel dreigde te komen staan. Ook zaten in dergelijke situaties zijn veters menigmaal plotseling los. Maar enfin. Voorlopig stond er weer een nieuw seizoen te beginnen en de vraag was of Vitesse er nu wel in zou slagen om het laatste stapje naar de Eredivisie, met Charley in de gelederen, wel te maken. Dat was niet het geval. Vitesse werd derde, maar de ploeg mocht niet meedoen aan de nacompetitie omdat er niet één periodetitel was behaald. In die nacompetitie speelden wel streekgenoot Wageningen, terwijl streekgenoot De Graafschap zelfs promoveerde. Beide clubs waren in de competitie achter Vitesse ge-eindigd (vierde en achtste). Een sensationele wedstrijd was in dat seizoen de match tegen VVV. Vitesse stond in de thuiswedstrijd met 1-3 achter. Charley Bosveld ergerde zich dusdanig aan het gedrag van de Duitse VVV-speler Hylkes (die alle drie de Venloose goals had gemaakt en dat wilde weten ook), dat hij zijn teamgenoten aanmaande om de messen te slijpen. Het zoveelste Vitessekwartiertje was dermate heftig dat de Noord Limburgers volkomen over hun toeren raakten. Dat leverde maar liefst drie Vitesse-doelpunten op, één in de laatste minuut van Bennie Hofs. Na afloop liet Vitesse niet na om de VVV-spelers zodanig uitgebreid met hun toch nog verloren voetbalpot te pesten, dat de kranten er achteraf schande van spraken. Vanaf dat moment werd Bosveld in Venlo uitgefloten zodra hij het veld betrad.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1973-1974
EERSTE DIVISIE
Vitesse - Eindhoven: 0 - 0 (1 - 1)
Vitesse - Wageningen: 5 - 0 (0 - 2)
Vitesse - Fortuna SC: 1 - 3 (1 - 1)
Vitesse - FC Den Bosch: 3 - 0 (0 - 1)
Vitesse - SVV: 5 - 1 (0 - 1)
Vitesse - Veendam: 2 - 0 (4 - 0)
Vitesse - FC Dordrecht: 2 - 1 (0 - 2)
Vitesse - SC Cambuur: 1 - 1 (2 - 1)
Vitesse - Excelsior: 1 - 0 (1 - 5)
Vitesse - Fortuna Vl.: 3 - 1 (1 - 1)
Vitesse - Helmond Sport: 0 - 0 (0 - 3)
Vitesse - Volewijckers: 3 - 1 (4 - 2)
Vitesse - Heerenveen: 1 - 1 (2 - 1)
Vitesse - SC Amersfoort: 0 - 1 (5 - 0)
Vitesse - FC VVV: 4 - 3 (0 - 1)
Vitesse - PEC Zwolle: 2 - 1 (3 - 1)
Vitesse - Heracles: 4 - 2 (1 - 1)
Vitesse - Willem II: 2 - 1 (0 - 1)
Vitesse - Volendam: 2 - 1 (2 - 1)
VITESSE GEDEELD TWEEDE
Een gedeeld tweede plaats voor Vitesse, met 48 pnt. uit 38 wedstrijden. 19x Werd er gewonnen, 9x verloren en 10x gelijk gespeeld. Doelsaldo: 58-38. Dat was slechter dan dat van PEC Zwolle dat met 72-48 tweede werd. Kampioen Roda JC promoveerde rechtstreeks (landskampioen dit jaar: Feyenoord).
ZONDER ZWARTE PANTER NAAR DE GOFFERT
In het seizoen 1974 - 1975 moest Vitesse het weer stellen zonder de Zwarte Panter. Frans de Munck ging zich bezig houden met het voetbal op een wat minder 'hoog' niveau en hij werd trainer van achtereenvolgens Minerva, Arnhemsche Boys, AVW '66, Zuid Arnhem en VVOM. De toch door de wol geverfde doelman bleef echter in Arnhem wonen en bij alle thuiswedstrijden van Vitesse op Nieuw Monnikenhuize kon je hem aantreffen op de Heidemijtribune, helemaal bovenaan, in z'n eentje, bijna onopgemerkt door de rest van het publiek. Onberispelijk gekleed als in zijn beste jaren en zelfbewust zoals het grote publiek hem altijd gekend had. En dát het publiek hem gekend had, daarover hoeft niet getwijfeld te worden; als een voetballende bon vivant met een grote vrouwelijke fanclub, én als een voetbalkeeper met een scherp oog voor zowel de voetbaltechnische als de financiële aspecten van het spelletje. Zelfs had De Munck ooit een rol aangeboden gekregen in een Duitse speelfilm. Een goudhaantje kortom, dat succesvol was geweest in vele hoedanigheden. Ondanks het vertrek van de Zwarte Panter werd het een uitermate swingend voetbalseizoen, dat seizoen van 1974 - 1975. Zowel Feyenoord als Ajax hadden Europa voor zich gewonnen en in de zomer van '74 was het Europees kampioenschap uitgedraaid op een enorme propaganda voor het Nederlandse voetbal. De sport leefde als nooit tevoren en Vitesse vocht een verbeten gevecht uit met NEC, Groningen en PEC Zwolle om de leidersrol in de Eerste Divisie. Inzet: niets meer of minder dan de aansluiting bij de betere teams van Nederland die in Europa zo veel indruk hadden gemaakt met hun totaalvoetbal. Absolute krakers werden de beide wedstrijden tegen NEC, zowel in Arnhem (3-3, uitverkocht Nieuw Monnikenhuize) als in Nijmegen (2-0 voor NEC, zo goed als uitverkochte Goffert!). En zonder één wanklank, dames en heren. Voor NEC liep het goed af: De Nijmegenaren werden kampioen en promoveerden. Groningen, gelijk ge-eindigd met NEC, werd op doelgemiddelde tweede en Vitesse werd derde met drie punten minder. Daarachter zat PEC (op doelgemiddelde vierde). De nummers 2, 3 en 4 moesten samen met het als zesde ge-eindigde Eindhoven in de nacompetitie uitvechten wie NEC naar de Eredivisie zou volgen. En het voorspelbare gebeurde: Eindhoven, dat in de competitie nooit had meegedaan in de strijd om de hoogste plaatsen, speelde één keer gelijk en won de rest. En promoveerde dus.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1974-1975
EERSTE DIVISIE
Vitesse - SVV: 3 - 0 (0 - 1)
Vitesse - Veendam: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - FC VVV: 1 - 1 (0 - 0)
Vitesse - NEC: 3 - 3 (0 - 2)
Vitesse - FC Groningen: 6 - 2 (0 - 0)
Vitesse - FC Vlaardingen: 4 - 0 (4 - 1)
Vitesse - Eindhoven: 1 - 0 (1 - 1)
Vitesse - Heerenveen: 2 - 1 (1 - 0)
Vitesse - FC Dordrecht: 1 - 4 (4 - 0)
Vitesse - PEC Zwolle: 2 - 0 (1 - 3)
Vitesse - Volendam: 0 - 0 (1 - 2)
Vitesse - SC Cambuur: 3 - 1 (3 - 2)
Vitesse - Willem II: 1 - 0 (3 - 1)
Vitesse - Fortuna SC: 2 - 1 (0 - 2)
Vitesse - SC Amersfoort: 2 - 0 (2 - 1)
Vitesse - SC Heracles: 4 - 3 (0 - 1)
Vitesse - Helmond Sport: 0 - 0 (3 - 1)
Vitesse - FC Den Bosch: 4 - 1 (1 - 1)
VITESSE DERDE
Vitesse derde met 45 pnt. uit 38 wedstrijden. 18x Gewonnen, 11x verloren en 9x gelijk. Doelsaldo: 64-40. Ook PEC had er 45 (doelsaldo: 50-35). NEC (doelsaldo: 50-23) werd kampioen met drie punten méér, even veel als FC Groningen (doelsaldo: 63-40) (landskampioen werd PSV).
NACOMPETITIE
Vitesse - FC Groningen: 1 - 0
Vitesse - Eindhoven: 2 - 5
Vitesse - PEC Zwolle: 6 - 0
Eindhoven (10 pnt.) promoveerde. Groningen (6 pnt.) tweede, Vitesse & PEC Zwolle (4 pnt.) gedeeld derde / vierde.
DRIE MAAL, MAAR GEEN SCHEEPSRECHT
Tweede, gedeeld tweede en derde was Vitesse in de competitie geworden. Twee van de drie keer had de ploeg de nacompetitie bereikt. Als directe promotie er in het volgende seizoen wéér niet in zou zitten gaf drie maal nacompetitie dan scheepsrecht? Zes nul werd het tegen Dordrecht, zes nul tegen Willem II, vijf nul tegen Vlaardingen, dat zag er goed uit. Maar acht gelijke spelletjes op Nieuw Monnikenhuize, allemaal schrale nulnulletjers en éénééntjes, dat beloofde niet veel goeds. En inderdaad: slechts een vijfde plaats op de ranglijst en dus: de nacompetitie. Derde werd Vitesse, maar wel boven het inmiddels alweer gedegradeerde Wageningen, dat in de competitie als derde, boven Vitesse, was ge-eindigd. VVV won de nacompetitie. Zowaar een vorm van gerechtigheid in deze merkwaardige zomerloterij, want de Venlose ploeg had de competitie afgesloten met een overduidelijk tweede plaats, met een aardige kloof ten aanzien van de overige gegadigden.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1975-1976
EERSTE DIVISIE
Vitesse - SC Amersfoort: 1 - 2 (0 - 0)
Vitesse - Volendam: 3 - 0 (0 - 2)
Vitesse - FC Dordrecht: 6 - 0 (1 - 1)
Vitesse - PEC Zwolle: 0 - 2 (1 - 1)
Vitesse - Veendam: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - FC VVV: 1 - 1 (2 - 1)
Vitesse - Wageningen: 2 - 1 (1 - 1)
Vitesse - Helmond Sport: 3 - 2 (3 - 1)
Vitesse - FC Groningen: 0 - 0 (1 - 1)
Vitesse - SVV: 0 - 0 (2 - 0)
Vitesse - SC Cambuur: 0 - 0 (2 - 2)
Vitesse - SC Heracles: 2 - 1 (3 - 1)
Vitesse - Fortuna SC: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - Haarlem: 1 - 1 (1 - 4)
Vitesse - FC Den Bosch: 1 - 0 (4 -0)
Vitesse - Heerenveen: 5 - 0 (0 - 2)
Vitesse - FC Vlaardingen: 1 - 1 (0 - 0)
Vitesse - Willem II: 6 - 0 (1 - 1)
VITESSE VIJFDE
Vitesse werd vijfde met 42 pnt. uit 36 wedstrijden. Er werd 13x gewonnen, 7x verloren en 16x (!) gelijk gespeeld. Doelsaldo: 58-35. De vijfde plaats werd gedeeld met Groningen, PEC Zwolle en Fortuna SC. Haarlem werd kampioen met 55 pnt., tweede werd VVV en derde Wageningen (landskampioen dit jaar: PSV).
NACOMPETITIE
Vitesse - Fortuna SC: 3 - 0
Vitesse - FC VVV: 0 - 0
Vitesse - Wageningen: 2 - 0
FC VVV gepromoveerd (9 pnt.), Fortuna SC tweede (7 pnt.), Vitesse derde (6 pnt.) voor Wageningen dat vierde werd (2 pnt.)
TERUG NAAR DE EREDIVISIE!
In het seizoen 1976 - 1977 leek Vitesse vleugels te hebben gekregen. de ploeg walste al in het begin van de competitie over alle tegenstanders heen en de eerste acht thuiswedstrijden leverden de volle buit op met een doelgemiddelde van 33 voor en zes tegen. Meer dan vier keer gescoord per wedstrijd. Vitesse won de periode-titel, maar had die niet nodig omdat al snel duidelijk werd dat rechtstreekse promotie er dit jaar alleszins in zou zitten.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1976-1977
EERSTE DIVISIE
Vitesse - SC Heracles: 6 - 0 (3 - 0)
Vitesse - SVV: 4 - 0 (1 - 0)
Vitesse - SC Cambuur: 5 - 1 (0 - 1)
Vitesse - Volendam: 4 - 0 (1 - 3)
Vitesse - FC Den Bosch: 5 - 3 (0 - 0)
Vitesse - Helmond Sport: 5 - 1 (3 - 1)
Vitesse - Willem II: 2 - 0 (2 - 0)
Vitesse - FC Groningen: 3 - 1 (1 - 1)
Vitesse - MVV: 0 - 1 (0 - 1)
Vitesse - FC Vlaardingen: 1 - 0 (1 - 1)
Vitesse - Excelsior: 1 - 4 (3 - 1)
Vitesse - PEC Zwolle: 2 - 2 (1 - 0)
Vitesse - Veendam: 2 - 1 (2 - 2)
Vitesse - Fortuna SC: 1 - 0 (1 - 1)
Vitesse - FC Dordrecht: 5 - 1 (1 - 0)
Vitesse - SC Amersfoort: 5 - 0 (2 - 0)
Vitesse - Wageningen: 1 - 0 (1 - 1)
Vitesse - Heerenveen: 3 - 0 (2 - 1)
VITESSE EERSTE.
Vitesse werd kampioen met 55 punten uit 36 wedstrijden. Er werd 24x gewonnen, 5x verloren (waarvan 2x van MVV) en 7x gelijk gespeeld. Doelsaldo: 80(!)-29. Tweede werd PEC Zwolle met slechts één puntje minder (54 pnt., 21x gewonnen, 3x verloren, 12x gelijk gespeeld, 63-26). Derde werd MVV met 50 punten (landskampioen werd dit jaar Ajax) (maar Vitesse kwam eraan!).
VITESSE KAMPIOEN. PROMOVEERT RECHTSTREEKS NAAR DE EREDIVISIE!
Bekerwedstrijden
Vitesse - RVC: 10 - 0
VITESSE'S ULTIEME 'KWARTIERTJE'
Met rasse schreden kwamen de tachtiger jaren in zicht, de jaren waarover later zo denigrerend door de sportjournalistiek zou worden geschreven. Immers: Was het niet Karel Aalbers, die in 1984 Vitesse 'van een faillissement' had 'gered' en, hoe vaak werd er niet naar verwezen, op de tribunes van dat 'provincieclubje Vitesse' bevonden zich op dat ogenblik 'nooit méér dan 800' bezoekers. De constatering van die journalisten is wel juist, maar wie de tribunes van vijf jaar vóór Aalbers' komst in ogenschouw nam (en eigenlijk evenzeer uit alle voorafgaande vijfentachtig seizoenen), zou deze teloorgang van het Arnhemse supporterdom niet in het minst kunnen bevroeden. Ook in het seizoen 1977 -1978 was van een teruglopende publieke belangstelling in het geheel niets te merken. Integendeel. De tribunes zaten lekker vol en als de landelijke toppers, die inmiddels ook Europese toppers waren geworden, op bezoek kwamen, dan waren steevast alle plaatsen uitverkocht. Dat waren er toch al gauw zo'n 18.000. Dat het 'vol' zat, daarover hoefde je, zeker bij de wedstrijden tegen de 'toppers', niet te twijfelen en er viel dan ook genoeg te genieten. Nog in 1978 - 1979 voerde Vitesse op een afgeladen Nieuw Monnikenhuize drie spektakelstukken op tegen respectievelijk PSV, Feyenoord en Ajax, thrillers, die alle drie in 2-2 eindigden, hetgeen objectief bezien natuurlijk helemaal zo gek nog niet was, want die teams hadden inmiddels alle drie hun eerste Europese bekers al binnen. In de wedstrijd tegen Feyenoord stond Vitesse een kwartiertje voor tijd nog met 0-2 achter, maar met de ondergaande zon in de rug zette Vitesse nog aan voor een beter resultaat. Toen weigerde scheidsrechter Mulder te fluiten voor een Feyenoord-overtreding in het eigen strafschopgebied en de Vitessenaren renden naar de scheids om hun beklag te doen. Kennelijk bang voor handtastelijkheden zette Mulder het op een lopen en pas in de buurt van het doel aan de overkant werd hij door de geelzwarte spelers achterhaald. Daar volgden in de schaduw van de bomen aan de Monnikensteeg (waarin trouwens een stel jongens waren geklommen om naar de wedstrijd te kijken) een uitgebreide onderhandelingsronde over het al-dan-niet toekennen van strafschoppen. Maar scheidsrechter Mulder hield voet bij stuk en de Arnhemmers kregen hun strafschop niet. Dusdanig opgefokt hervatte Vitesse de wedstrijd, dat bijna elke bal vervolgens een scoringskans opleverde. Het regende hoekschopen en vrije schoppen, alle voor het Feyenoorddoel, maar dat de bal er uiteindelijk toch nog twee maal in ging was te danken aan de in verwarring gebrachte scheidsrechter die Vitesse twee penalties, waarvan zeker één geheel volkomen ten onrechte, kado deed. Bosveld, die tot de bestorming had aangezet, pegelde ze er allebei met een verongelijkt gezicht in. Later in het seizoen scoorde dezelfde speler ook in de wedstrijd tegen Ajax een beslissende goal. Joop Heezen scoorde toen de andere. Overigens viel, ook toen, pas in de laatste minuut van het Vitesse-kwartiertje (en van de wedstrijd dus) de gelijkmaker. Aan het eind van dat seizoen speelde Bosveld zijn laatste wedstrijd in de betaalde competitie. Overigens blonk ook doelman Dick Beukhof dit seizoen bijzonder uit. Slechts 18 maal werd hij gepasseerd in 25 wedstrijden!
DE WEDSTRIJDEN VAN 1977-1978
EREDIVISIE
Vitesse - FC Twente: 1 - 1 (1 - 3)
Vitesse - Haarlem: 2 - 0 (2 - 2)
Vitesse - FC Utrecht: 1 - 0 (0 - 1)
Vitesse - Feyenoord: 2 - 2 (2 - 3)
Vitesse - Go Ahead: 2 - 1 (0 - 4)
Vitesse - Volendam: 2 - 2 (1 - 1)
Vitesse - FC VVV: 4 - 1 (1 - 0)
Vitesse - FC Den Haag: 2 - 1 (1 - 1)
Vitesse - PSV: 2 - 2 (0 - 4)
Vitesse - Ajax: 2 - 2 (1 - 3)
Vitesse - AZ '67: 1 - 2 (0 - 4)
Vitesse - Roda JC: 2 - 2 (0 - 0)
Vitesse - Telstar: 4 - 2 (1 - 5)
Vitesse - NAC: 0 - 0 (1 - 1)
Vitesse - FC Amsterdam: 0 - 4 (1 - 1)
Vitesse - NEC: 3 - 2 (3 - 0)
Vitesse - Sparta: 2 - 1 (1 - 4)
VITESSE NEGENDE
Vitesse werd negende, nog net vóór Feyenoord, met 33 punten uit 34 wedstrijden. De ploeg won 10 wedstrijden, verloor er 11 en speelde 13 maal gelijk. Doelsaldo: 48-62. Kampioen werd PSV, Ajax werd tweede.
Bekerwedstrijden
Vitesse - FC Den Haag: 3 - 0
Vitesse - FC Utrecht: 4 - 3 (na verl.)
Vitesse - Sparta: 0 - 2
DE WEDSTRIJDEN VAN 1978-1979
EREDIVISIE
Vitesse - Sparta: 2 - 2 (1 - 3)
Vitesse - AZ '67: 3 - 4 (2 - 0)
Vitesse - Go Ahead Eagles: 0 - 0 (0 - 4)
Vitesse - FC VVV: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - Roda JC: 2 - 5 (0 - 3)
Vitesse - FC Twente: 3 - 2 (3 - 2)
Vitesse - PEC Zwolle: 3 - 1 (2 - 2)
Vitesse - MVV: 3 - 0 (1 - 1)
Vitesse - Haarlem: 2 - 2 (1 - 1)
Vitesse - PSV: 2 - 2 (0 - 5)
Vitesse - FC Den Haag: 1 - 1 (0 - 2)
Vitesse - NEC: 0 - 1 (1 - 4)
Vitesse - Feyenoord: 1 - 1 (0 - 3)
Vitesse - Ajax: 0 - 0 (0 - 4)
Vitesse - FC Volendam: 0 - 0 (2 - 2)
Vitesse - NAC: 3 - 1 (0 - 0)
Vitesse - FC Utrecht: 1 - 1 (0 - 2)
VITESSE VEERTIENDE.
Vitesse veertiende, nog voor NEC, Haarlem, Volendam en FC VVV. De laatste twee degradeerden. Vitesse won 7x, verloor 12x en speelde 15x gelijk. Doelsaldo: 42-63. Ajax werd kampioen, Feyenoord tweede, PSV derde.
AFSCHEID VAN EEN DECENNIUM
Voor de nieuwe competitie begon nam Charley Bosveld afscheid als voetballer van het Arnhemse publiek. Charley was in Arnhem altijd op handen gedragen en zijn afscheidswedstrijd, met Vitesse tegen het Nederlands Elftal in juni 1979, werd voor 6-duizend toeschouwers een ware happening. Na het afscheid van Bosveld ging het snel bergafwaarts met de club. Na een belabberd seizoen degradeerde Vitesse meteen weer naar de Eerste Divisie en hoewel er in het slot van de zeventiger jaren, zowel als in het begin van de jaren tachtig, alles aan werd gedaan om het bezoek aan Nieuw Monnikenhuize tot een pleizierig uitstapje te maken, kelderden de toeschouwersaantallen op een dramatische wijze. Toch had de hoofdtribune over de volle lengte een overkapping gekregen, er waren kuipstoeltjes gekomen in de plaats van de lange houten banken, de staanplaatsen waren overdekt en op de hoeken waren, onder druk van de KNVB, lichtmasten geplaats zodat er ook 'lichtwedstrijden' gespeeld konden worden. Ook werd het glazen telefooncel-achtige gebouwtje dat dienst deed als omroeperscabine weggehaald van het stoepje bovenaan bij de betonnen trap. Dit hokje, 's zomers bloedheet en 's winters ijskoud, had Vitesse ooit gekocht van de gemeente Arnhem. Het was jarenlang gebruikt door de politie als uitkijkpost op het Damcircuit. Vanuit dat celletje waren in de jaren vijftig verkeersstromen naar en van Nijmegen in de gaten gehouden. Omroeper Martin Esveld (opvolger van Henk Daaleman) en de onlangs veel te jong aan een hersentumor overleden Jetske van Staa (later: TROS & AVRO) en Anjo de Bos (dochter van doelman de Bos, de keeper die in '53 zijn been zo dramatisch had gebroken), kregen een ruime hangende cabine onder het dak van de hoofdtribune tot hun beschikking. Ook de TV kreeg een eigen cabine, want als Henk Terlingen in de vroege jaren zeventig een wedstrijd van Vitesse moest becommentariëren dan werden de camera's via een trapje op het dak van de overdekte tribune geplaatst, waar de wedstrijd, weer en wind trotserende, met gevaar voor eigen leven moest worden opgenomen. Er werd, kortom, veel meer aandacht besteed aan het comfort van de medewerkers, en vooral ook aan dat van de bezoekers. Maar het hielp allemaal niets en al aan het slot van het laatste seizoen in de Eredivisie liep de publieke belangstelling merkbaar terug. Voor een deel lag deze terugloop trouwens niet zozeer aan het slechtere spel van de voetballers, want daar had Arnhem zich nooit veel van aan getrokken en de supporters waren hun club altijd trouw gebleven, ook als gespeeld moest worden tegen Aalten in de tweede klasse van het district oost. Eerder was het de opmars van het voetbal als televisiesport die de voetbalenthousiasten thuis hield. Het lokale chauvinisme moest geleidelijk het veld ruimen voor een nieuw nationaal chauvinisme en als de kapitaalkrachtige teams uit de Randstad hun Europacup-wedstrijden speelden, of als Oranje weer eens een succesje had geboekt, dan kon iedereen dat live op het kijkkastje volgen. En dat had natuurlijk gevolgen voor de belangstelling die men opbracht voor datgene wat zich op Nieuw Monnikenhuize afspeelde.
DE WEDSTRIJDEN VAN 1979-1980
EREDIVISIE
Vitesse - FC Den Haag: 1 - 0 (0 - 2)
Vitesse - Ajax: 1 - 1 (0 - 3)
Vitesse - Go Ahead: 3 - 5 (1 - 5)
Vitesse - Willem II: 3 - 1 (0 - 0)
Vitesse - AZ '67: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - MVV: 3 - 1 (2 - 2)
Vitesse - Feyenoord: 1 - 3 (0 - 0)
Vitesse - FC Twente: 1 - 3 (1 - 4)
Vitesse - NEC: 0 - 0 (0 - 1)
Vitesse - Sparta: 2 - 1 (2 - 1)
Vitesse - NAC: 2 - 0 (2 - 2)
Vitesse - Excelsior: 3 - 3 (0 - 2)
Vitesse - Haarlem: 1 - 1 (1 - 3)
Vitesse - FC Utrecht: 1 - 0 (0 - 4)
Vitesse - Roda JC: 1 - 1 (1 - 2)
Vitesse - PEC Zwolle: 0 - 0 (1 - 2)
Vitesse - PSV: 0 - 2 (1 - 1)
VITESSE ZEVENTIENDE
Zeventiende en op-één-na laatste met 25 pnt., nog juist voor Haarlem. Vitesse won slechts 6x, verloor 15x en speelde 13x gelijk. Doelsaldo: 35-59. Het was weer voorbij (landskampioen werd Ajax, AZ '67 werd tweede, daarna PSV & Feyenoord).
Bekerwedstrijden
Vitesse - MVV: 1 - 1
VITESSE DEGRADEERT NA DRIE SEIZOENEN EREDIVISIE NAAR DE EERSTE DIVISIE
Lees verder in deel 4
(1980-heden, het tijdperk Aalbers)
Vitesse Net
(Inhoud)
Terug naar begin
(Inhoudpagina 'geschiedenis')
|
|
