I LOVE TO RUN

   

 

I LOVE TO RUN
"The woods are lovely dark and deep, but I have promises to keep, and miles to go before I sleep, and miles to go before I sleep."  Robert Frost   

Laatste nieuws 2007:

Meerssen, 29-12-2007 De Silvestermarathon. dit jaar uitgebreid met Jo Schoonbrood zijn droom, een ultra van de bron van de Geulle naar de uitmonding in de Maas. Als kleine correctie achteraf, niet Jo maar Simon was de dromer die het gekke idee kreeg en Simon heeft ook de route uitgestippeld 

Eerst had ik me ingeschreven voor de ultra maar 3 weken geleden, na het lopen van een 50 km trail,  vond ik het toch verstandiger om de marathon te lopen, en geen risico te nemen i.v.m. Ethiopië over 5 weken. In de Nachtegaal te Meerssen werden we weer ontvangen met gratis koffie en de sfeer was er goed en eigenlijk zonde om dit af te breken maar de bussen (3)  kwamen er aan om ons naar Lichtenbusch te brengen. In de bus werd veel verteld en het leek op een schoolreisje voor ouderen. In Lichtenbusch aangekomen moesten we eerst nog wachten tot het 10 uur was voor de lopers die met eigen vervoer kwamen. 

Om 10. 00 uur vetrokken we dan hardlopend naar de startplaats. Op de startplaats zou de Geulle ontspringen maar ik zag alleen het water op het wegdek door de grote hoeveelheid lopers. We waren zeker met zo 'n 150 mensen. Er werd onder het lopen veel verteld net zoals in de bus en na 10 minuten liepen we al verkeerd.

  

 Jo was frontloper maar kende het eerste stuk van het parcour niet. Maakt niets uit, terug en verder. Na ongeveer 15 minuten een valpartij en het slachtoffer bleef liggen. De groep liep door en wat moet je dan. Regelmatig moesten we door een draai hekje en dat trok de groep uit elkaar. Het was goed opletten waar je liep i.v.m. de modder en zo werder niet echt op elkaar gelet. Ik vermiste Kees Punt maar dan liep de groep weer verder. Het was echt genieten en we liepen door een mooi landschap. zo kort bij huis en ik was er nog nooit geweest!  De kilometer tijden liepen op door de draaihekjes en iedere versmalling bracht het tempo van de groep omlaag. 

 

De drankposten waren perfect en gezellig hetgeen er ook weer voor zorgde dat we eigenlijk te lang bleven staan. In Gulpen aangekomen gingen we richting brouwerij en jawel we kregen er, als je wilde, bier. Ik dronk een klein flesje en het smaakt overheerlijk. Toen we vertrokken van de brouwerij was het beginnen te regenen en binnen de korste keren waren we door en door nat. Mijn bovenbenen zaten muurvast van de pauze en de koude. Kees en de rest was voor Gulpen weer aangesloten. Zij hadden er voor gezorgd dat de jongen die gevallen was, vervoer had gekregen naar de volgende verzorgingspost. Vanaf de Keuteberg ging het steeds moeilijker met mijn bovenbenen en ik was niet de enige. De conditie was geen probleem maar de benen. Vlak voor Valkenburg de laatste drankpost en dan het laatste stukje naar de Nachtegaal. Ik was bij aankomst in Meerssen blij dat ik niet voor de ultra had gekozen en Henk Geilen had er vlgs mij ook spijt van, niet vanwege de conditie nogmaals maar de koude stramme bovenbenen. Men probeerde mij nog over te halen om mee te lopen naar Voulwammes  maar de Nachtegaal lonkte naar me met zijn specialiteiten!

De mensen voor de gehele afstand van de bron naar de Maas, verzamelden zich en vertrokken na een tijdje. Helaas moest Willem Mutze en vrienden ook in Meerssen stoppen daar zij achter de groep liepen en de route van Meerssen naar Voulwammes niet kenden.
In de Nachtegaal verzorgde ik me eerst en daarna een lekkere pint met Kees en Frits Prinzen. Het gehele tijdschema van de marathon en ultra was uitgelopen en op een gegeven moment kozen Kees en ik ervoor om naar huis te gaan want van de ultra' s was nog steeds niets te zien. We hadden op hen willen wachten maar het was al laat en er was nog steeds niemand te zien
Jo en alle andere mensen van de SM-loop, hartstikke bedankt voor alles en het was super. Een goed uiteinde van 2007 en een nog beter begin van 2008.

                                                    KLIK OP ONDERSTAANDE FOTO "S VOOR VERGROTING

                                   meer info, foto 's , verslagen en zelfs een filmpje klik hier http://home.deds.nl/~simonblok/

                     

                           

 

Mesch-Eijsden, 16-12-2007. De Mescherbergloop. Een loop die langzamerhand veel bekendheid begint te krijgen in Nederland. Het was druk en aan de start nog drukker daar alle afstanden gelijk zouden starten. Er waren enkele lopers die ook door Ron for Run werden gesteund net zoals ik en ze waren te herkennen aan hun kleding. Ik stond eigenlijk wat lang te praten met anderen aan de start en toen ik nog iets meer naar voren wilde was het al te laat. De start was zodoende een chaos en ik verloor veel plek waar ik normaal ook met rugzak, toch wat winst boek. Hier en daar zelfs een valparij maar ik bleef gelukkig overeind. Na enkele honder meters het veld in en de ondergrond was prima. Het had afgelopen nacht zo 'n 5 graden gevroren en dat zorgde ervoor dat het geen kliederboel werd. Ergens had ik er wel op gehoopt ondanks dat ik vorig weekend al 50 km had geploeterd door de modder tijdens de trail in Duitsland. Bergop was, zoals de meesten wel weten van mijn andere verhaaltjes, zwaar voor mij want ik liep met rugzak. Ik begin steeds meer een eenheid te vormen met mijn rugzak. Ik had deze week bijna alles wat ik nodig heb in de rugzak gedaan en echt, het voelt goed. Bergop werd ik telkens ingehaald door mensen maar bergaf maakte ik het weer goed totdat we aan de echte trappen begonnen. Hier leverde ik meer in omdat ik niet gewend ben aan korte wedstrijden. Ik loop er 2 of 3 per jaar en voor de rest zo 'n 2 marathon/ultra 's per maand. Na Ethiopië wil ik weer wat sneller worden want ik kan niet vergeten dat ik vroeger een marathon onder de 3 uur kon lopen. Dat haal ik nou niet meer maar het kan wel sneller. Uiteindelijk ging het richting finish en dit motiveerde me om nog wat "extra" gas te geven en ik finishde in 1 u 18 minuten 36 seconden. Ik was meer dan tevreden ook vanwege het feit dat ik na het finishen bijna meteeen weer op adem was en ik me goed voelde. Over 2 weken de Silvestermarathon en dan is het jaar voorbij. Eigenlijk is het dit jaar prima gegaan ondanks de blessures dus nou weer vooruit kijken naar de Silvester marathon. Morgen 2 uurtjes rustig hardlopen met rugzak want ik voel me goed en dan heb je er echt zin in, zeker bij dit weer.

 
08-12-2007 Georgmarienhutte (D) Die Null. Een 50 km trail door het Teutenburgerwald. Dit jaar stond hij in het teken van een vermissing. Al vrij snel na de start waren we ( Willem Mutze-Roger Kempinski en ik) onze medeloopkameraad Jo Pfeifer kwijt. Hij was na een , wat wij dachten, sanitaire stop  nergens meer te vinden. Het was overal modderig en nat daar het de gehele week stevig had geregend. Na een 12 tal kilometers hoorden we dat Jo door was dus we hadden een flinke achterstand. Nou verder was het maar door de modder ploeteren en de stukken asfalt zorgden er voor dat de schoenen weer schoon werden. Ik moest na 23 km toch weer een pijnstiller nemen, de rugpijnen met uitstraling naar de heup kwamen terug maar een half tabletje was al voldoende en ik kon Roger redelijk volgen. Willem had een slechte dag en zodoende liepen Roger en ik samen. We finishden na 5 u 41 minuten, een vreselijk tijd maar als je denkt aan het oponthoud en de modder en de vele bergjes op en af dan gaat het wel. Na afloop was ik fit en zondags kon ik nog lekker een 3/4 uur uitlopen. 

  Bergop effe drinken.                                       De naweeën van de storm vorig jaar.

  

Klik hier voor een filmpje van de persconferentie over de Trail in Ethiopië, nov.2007

      
Benidorm Spanje, 25-11-2007. Mijn vijfde deelname hier in Benidorm. Het parcour was weer veranderd dus weer iets nieuws. Mijn vriend Pierre Rinia liep de 1/2 marathon i.v.m. hartritmestoornissen, een soort cirkeltachycardie, ( vandaag 3-12 trouwens door een EFO opgeheven, gelukkig)  en ik dan de marathon. De nacht voor de marathon regende het en de start was om 8.30 u s ' morgens. De start was nu voor het gemeentehuis en er waren veel lopers, meer dan mijn laatste deelname in 2003. Ik liep er met rugzak als training en de kleding van mijn sponsor Ron for Run kon voor het eerst worden uitgeprobeerd in een warmere omgeving. Ik startte zoals gewoonlijk te snel en bij de eerste stijging merkte ik het al en nam wat gas terug. Ik liep soepel en de rugzak zat goed en mijn kleding voldeed ook perfect. In het begin werd ik veel ingehaald maar na zo  'n 25 km begon mijn inhaal-race. De diezel was toen opgewarmd en ik kon doorgaan. Op sommige stukken stond een stevige wind maar met het gewicht van de rugzak had ik een redelijke houvast aan het asfalt. De eerste ronde was er weinig publiek door het vroege startuur maar bij de tweede ronde was het druk op de boulevard. Dit jaar hadden we geen last van de wandelende en overstekende mensen aldaar. Eigenlijk was dit jaar alles het best georganiseerd. Ik kreeg veel applaus door mijn rugzak en werd veel gefotografeerd en zelfs gefilmd door de lokale TV. Het liep allemaal en halverwege merkte ik dat ik onder de 4 uur kon uitkomen. Dit motiveerde me dan weer voor een paar km 's. Na 36 km zagen we de 1/2 marathonlopers lopen en opeens zag ik Pierre lopen. Hij leed behoorlijk door te weinig training en ik stopte om een foto van hem te maken. Dit kostte me minstens een minuut en tevens ook het eindigen onder de 4 uur. Ik finishde dus met rugzak na 4 u 0 min 27 seconden en was zeer tevreden. Het lopen met een rugzak met gewicht blijft een gevecht van het begin tot het einde maar zo gauw als ik de finishlijn gepasseerd was, was ik ook al weer fit. Had het dan toch nog iets harder gekunt????
Pierre stond me op te wachten aan de finish en was ook blij. Onze reis naar Spanje was voor de helft gelukt en we gingen meteen een pot bier drinken op ons resultaat. De verzorging was perfect en je krijgt er echt waar voor je geld. Een aanrader voor iedereen. Reis met hotel, volpension, 315 euro en de marathon 15-17 Euro. Mijn kuitblessure? Daar had ik helemaal niets van gemerkt en misschien wel dankzij de nieuwe hoge sokken die ik van X-socks had gekregen, zij geven de kuit toch de nodige steun.
De bedoeling was om nog flink te trainen de rest van de week maar ik had een kou opgelopen en dit beperkte me in deze trainingen.
Nog 5 wedstrijden te gaan waarvan ik er nog maar 3 met rugzak loop. Het aantal trainingen met rugzak gaat nu ook terug en dan is de Trail des Lacs in Ethiopië aan de beurt.
 
                                                
Deze week via email geïntervieuwd door Malcolm Anderson uit Canada.  Hij is schrijver en vervolledigd momenteel een boek over ongeveer 100 Maratonclub lopers van alle werelden. Een vraagje van mijn Powerbar-sponsor of ik na afloop van de trail in Ethiopië een column wil schrijven voor de Powerbar-consumenten. 

Tuurlijk, doen we dat.
04-11-2007 Einruhr (D) De Ruhrsee marathon. Niet gemakkelijk maar oh zo mooi. Vooral de kleuren van de bladeren nu in deze tijd, geven een extra dimensie aan alles. Ik liep er voor de derde keer en zoals in 2003 nu ook weer met rugzak. Het parcour was na 2003 veranderd en er waren 2 stijgingen toegevoegd. Vanaf de start liepen we eerst door Einruhr en dan de bossen in. Na 7 km de eerste echte kuitenbijter hetgeen een lange rij lopers in wandelgang veroorzaakte maar boven gekomen liep het weer. Het parcour bleef  op en af gaan en  het tempo was goed  tenminste in zoverre dat gaat met de rugzak. Na 20 km liepen we over de dam naar de andere kant en daar begon eigenlijk het echte klimwerk. Ik bleef mijn tempo vasthouden en had geen pijntjes. 21 km in 1 u 57 minuten. Ik begon al regelmatig mensen in te halen en de klimmetjes werden langzaamaan steiler. Op 38 km, foto hier naast, dan de steilste van allen en ik kon tot halverwege blijven doorrennen. De rugzak weegt bergop tweemaal zo zwaar maar ik was ook gemotiveerd om langs de andere , bijna allemaal wandelende lopers, door te gaan. Boven aangekomen was het weer effe zoeken naar het juiste tempo en door. Na 40-41 km de laatste klim en toen was de finish in zicht. Tijd 4 u 7 min 6 sec,  plaats 207 van 357 gefinishde mannen. Na de finish was ik al weer snel fit en had best nog kunnen doorgaan. Dus deze test ook al weer geslaagd.

Marathon/ultra nr 229

 

 

Foto van mij!!!! in de

uitslagenkrant 

Marathon 

Eindhoven 2007
14-10-2007 De marathon van Eindhoven. Altijd een mooie stadsmarathon maar dit jaar was het parcour veranderd. Ik startte te snel, kwam halverwege door in 1 u 56 minuten, met rugzak. hierna werd het eigenlijk prettiger lopen daar het veld helemaal uit elkaar getrokken was maar de kilometers en de rugzak begonnen dan ook hun tol te eisen. Soms was het echt op de tanden bijten zoals de foto rechts, 2 km voor de finish, laat zien. Vlak voor de finish stond good old Vincent Schoenmakers langs de kant. Hij zag er goed uit en wat jammer dat hij er niet bij was. Ik finishde in 4 u 6 minuten en was al meteen fit na de finish maar harder ging niet door de rugzak. Voor en na de wedstrijd werd ik geïntervieuwd door EDTV en hieronder is een link naar de video: EDTV-video

De finishvideo klik hier:  VIDEO

Test nr zoveel al weer gelukt en mijn kuitblessure prima dankzij de lange witte compressie-sokken van X-socks.
07-10-2007 Amersfoort. Lang geleden was ik hier gestart op de 6 uur en behaalde daar een ik dacht 7-de plek. Nu de marathon en die zou ik lopen met rugzak met 8 kilo. 4 dagen ervoor scheurde ik een spiertje in mijn linker kuit en het zag er niet goed uit. Ik trainde nog 2 maal en het ging. Dit was dus mijn grote zorg. Ik startte rustig en had al vrij snel weer last van de kuit maar het werd niet erger en na 15 km voelde ik nog maar weinig. Ik droeg hoge compressie-sokken van X-socks ( een van mijn sponsors) en het hielp. De rugzak was zwaar maar ik kon blijven doorgaan. Het parcour liep maar op enkele plekken echt lekker en er was veel vals plat. Na elke ronde van ongeveer 4,8 km stopte ik effe om te drinken en weer door. Het was mooi weer en we ondervonden toch redelijk wat last van fietsers, wandelaars en zelfs auto 's ondanks dat het autovrij zou zijn!!!!!! Nou zo bleef het de gehele wedstrijd en ik finishde in 4 u 20 minuten en was zeker niet ontevreden. Na de wedstrijd kreeg ik weer veel last van mijn kuit en dit duurde nog iets meer dan een dag.

Ik zocht voor wat meer info over de Pistemarathon in Brussel van dit jaar en k kwam een video tegen met intervieuw van mij na afloop van de Pistemarathon in oktober 2004.

Voor video klik hier :  http://www.brusselnieuws.be/site/rubrieken/1091100528/page.htm?&newsID=1098726632#
    

Samenvatting van Micha  http://www.michavreluk.be/

Met z'n 43.350 m was deze marathon een kleine ultra.

De eindtijd van 5.12.17 spreekt ook al boekdelen.

Ortho ligt in de contreien van La Roche, dit zegt genoeg ... maar organisator Anton Smeets vindt altijd nog wel een heuveltje meer ...

Niettemin een prachtige dag met prachtige loopvrienden.

We waren met z'n 12'ven die dag.

Jack, Ghislain, Jacques, Gijs en ikke besloten het ganse traject samen af te leggen, wat ook gebeurde.

Suzanne : proficiat !     
 
Ortho, 22-09-2007 Anton Smeets organiseerde weer een, eigenlijk twee want zondag is nr 2, marathons. nu ter ere van Suzanne Maes i.v.m. haar 100-ste marathon. Ik voelde me sinds Meerssen goed en wilde een marathon lopen en na contact te hebben gehad met Anton werd het dus deze ( 43,55 km vlgs de beschrijving ). Micha ging ook en wilde me meenemen en ik was enthousiast tot we bij Anton kwamen in Ortho na lang zoeken. Het was namelijk zo dat we een routebeschrijving meekregen tijdens de marathon, iets wat ik dus absoluut haat  en vanwege mijn ogen ( leesbril) zeer moeilijk. Wil ik lezen tijdens het lopen, moet ik mijn leesbril meenemen en steeds stoppen. Met veel tegenzin startte ik en van te voren hadden al enkelen beslist om samen te lopen. Dit was ook mijn oplossing en dat ik dan mijn eigen tempo niet kon lopen dat was niet erg want er volgen er nog meer. De groep ( 12 lopers) viel al snel uit elkaar en ik wilde niet met de snelsten vertrekken en liep dus daar achter met Suzanne en Leike Dautzenberg. We bleven samen en het was gezellig. Zo leer je mensen kennen en ieder doet zijn verhaal. Het parcour was zwaar en veel stukken kende ik terug van de Marathon van La Roche. Bergop wandelden we veel want het voordeel van bergoprennen wordt vaak te niet gedaan door de moeite die het kost en ben je boven dan ben je moe. Nou eigenlijk liep alles prima tot mijn rug/heup weer begon op te spelen na 21 km. Ik nam mijn pijnstiller dus toch maar en na 20 minuten merkte ik al dat de pijnen langzaam verdwenen. We liepen zo door en het werd steeds warmer en we waren blij dat de start was verplaatst naar 10.00 uur. Zo kwamen we na 4 u 44 minuten aan de finish met z 'n drieën. Er waren pas 2 lopers voor ons gefinished en Suzanne was natuurlijk met haar 100-ste marathon derde, ik vierde en Leike vijfde. Ik was fit en had zo nog zo 20 km verder kunnen gaan. Zo eindigde mijn 226-ste marathon/ultra toch nog goed ondanks dat ik in het begin absoluut geen zin had i.v.m. de mee te nemen routebeschrijving. Onderweg hadden we het er nog over dat als je met andere marathonlopers praat en je zegt de tijd die wij nou liepen dan zeggen ze :Nou das ook nie snel!!!!  Maar, de meeste marathonlopers hebben nog nooit op zo 'n parcour gelopen en tijd is relatief. Vroeger liepen we andere tijden maar RESULTATEN BEHAALD IN HET VERLEDEN ZIJN GEEN GARANTIE VOOR DE TOEKOMST. Wij hebben het leuk gehad, Suzanne heeft haar 100-ste gelopen en ................het was gezellig en mooi weer. Wat wil de mens nog meer? Volgende, over 2 weken de marathon van Amersfoort met rugzak!
09-09-2007 Meerssen. De 10-de editie van de Mergelland marathon. Ik voelde me redelijk en liet vlak voor de wedstrijd de voorkant van mijn linkerbovenbeen masseren en de beide hamstrings aan de achterkant. Na de start vertrok ik rustig maar de eerste 5 km is geen lolletje. Veel mensen ( marathon ,25 km en estafette starten samen ) op soms te smalle wegen maar dit behoudt mij ervan om te snel te starten. Ik liep zowiezo met rugzak met 6 kilo gewicht daar ik deze wedstrijd als training voor Ethiopië febr 2008 , zie www.adventure-runner.tk , wilde gebruiken. Met een rugzak kun je niet hard lopen daar het ademhalen iets moeilijker gaat in het begin. Toen we dan ook aan de grote ronde begonnen, kon ik mijn eigen tempo lopen en na zo 'n 10 km zat ik eindelijk in mijn tempo. Het parcour had ik een week van te voren nog gefietst daar er enekel stukken zijn die mij een zwaar hoofd geven en ik wilde ze van te voren nog eens zien. Na 20 km kwam ik in gesprek met een andere loper maar dat is helaas niet mijn sterkste punt en dus vroeg ik hem het me niet kwalijk te nemen dat ik alleen wilde lopen. Ik passeerde het 25 km punt in Meerssen op de Markt in ongeveer 2 u19 minuten. Ik voelde me goed en als je daar langs bent dan moet je wel door. ik kreeg veel aanmoedigingen van mensen die ik kende of zij mij en dat doet goed. Bergop met die rugzak is steeds een gevecht tot je boven bent, bergaf is het een extra zetje. Bergop, vlak na Waterval wandelde ik een klein stukje, "gemotiveerd" door de wandelende lopers voor mij helaas en dat herhaalde zich in Ulestraten nog een keer. Op het 35 km punt was er cola waar ik gretig gebruik van maakte. Ik haalde af en toe een loper in en na 36 km ( in Schimmert)  zag ik Joop. Hij had net alle eten van vanochtend uitgebraakt en zoals ik naderhand hoorde had hij spaghetti gegeten 2 uur voor de start!!!
Waarschijnlijk, hij had zelf gekookt!!!!, was die ook niet helemaal gaar geweest. Na 37 km kwamen we op het lange stuk terug naar Meerssen. Daar wandelden weer vele mensen en ik kon het ook niet weerstaan daar ik een kramp voelde opkomen. Maar heel even en verder. 40 km effe drinken en daarna bergaf naar de Markt. Er liepen nog 2 lopers voor me en die wilde ik inhalen hetgeen resulteerde in vreselijke krampoen in mijn kuiten maar ik bleef doorrennen. Door de krampen viel ik enkele keren bijna maar wist overeind te blijven. Uiteindelijk haalde ik er maar een in en finishde in 4 u 13 minuten. 2 minuten sneller dan mijn geplande eindtijd. De krampen waren meteen weg en de oorzaak is me nog steeds niet bekend. ik had goed getraind, veel gedronken en een heel Maggi-blokje opgegeten.
Na afloop werd ik samen met Henk Geilen geïntervieuwd door de lokale radio.
Eindelijk weer eens een marathon zonder problemen. Ik was een gelukkig mens en dronk later nog een pilsje met Jenny en Joop en ging tevreden naar huis op de fiets zonder krampen te krijgen onder het fietsen. De Mergelland blijft een mooie en speciale marathon. De laatste 10 kilometer van de marathon kregen we ook weer wat zon en dat was wel lekker. Op naar de 2008-editie.

      
                                                                                Klik op afbeelding voor leesbare vergroting.
Collegaloper Lou Maas attendeerde me op een boek van ex-profwielrenner Peter Wlinnen uit 2002 waar een klein hoofdstuk over "mij" gaat. Leuk om te lezen hoe een andere sporter ( TOPSPORTER) over het lopen en ultralopen denkt. Hij vraagt zich op het einde van het verhaaltje af hoe Nederland met zo 'n laakbare mentaliteit, zoals die van MIJ, nog verwacht een woordje mee te spreken in de wereld.

Het antwoord van Nederland weet ik niet maar wel MIJN antwoord en dat is: "Ik moet ook nog werken, 36 uur per week!!!!!!!!!!!!!!!!!! " 
25-08-2007 Watervliet(B) De Jubileum marathon. Kort maar bondig. Eerste van vier ronden ging prima, te snel maar .........

Na eerste ronde last rug door laatste kilometer van de ronde. Deze was zeer hobbelig en ik verstapte me regelmatig met als gevolg last van de rug en hamstrings. Pijnstiller toen ingenomen en verder. Het werd warm en normaal verteer ik dat goed maar door de te snelle eerste ronde ging het minder. Ik finishde in 4 u 7 min en was fit. Eigenlijk een goed teken maar mijn lichaam moet meer meewerken maar waar moet ik dat melden???????????????

Volgende marathon de Mergelland. Ben benieuwd, alhoewel!

 

Meer verslagen van de Jublileummarathon zie:

Henk Geilen: http://home.hccnet.nl/h.geilen/

Martin van Nieuwenhoven: http://www.nieuwenhoven.leudalnieuws.nl/

organisatie: http://www.krekenlopers.be/Jubileum/Jubileum.htm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

              met Kees

           1 km lange stijging na 13 km

 

 

 

 

 

 Monschau marathon 12-08-2007. Alweer mijn zoveelste deelname. Ik startte in het frisse Konzen met een tablet Brufen achter de kiezen want 2 1/2 week geleden kon ik zelfs niet meer wandelen van de pijn. Mijn doel tussen de 4 u en 4.15 u finishen. Dat lukte dus zou ik eigenlijk tevreden moeten zijn maar ik was het niet. Monschau is zwaar maar conditioneel was ik 200 % alleen de rug en de benen die wilden niet. Tot 24 km liep ik redelijk en de halve marathon passeerde ik fit in 1 u 57 min. Maar enkele kilometers verder begon de pijn en dan maar doorharken tot de finish. Tijdens de "wedstrijd" bedenk je van alles zoals stoppen e.d. maar wat levert dat op?? Een hoop vrije tijd en veel frustraties dus na afloop besloot ik maar gewoon door te gaan met trainen en over 2 weken dus mijn volgende marathon. Misschien gaat het vanzelf over of het vlakke parcour in Watervliet doet wonderen!!!!! We zullen wel zien. Kees liep 4 u 8 min en voor de finish zag ik Eberhard Schaefer nog, mijn Duitse vriend van in Algerije dit jaar. Hij wil trouwens met me mee naar Ethiopië volgend jaar februari. Nou eerst maar effe proberen te herstellen en dan!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

            met Eberhard, de Duitse loper/huisarts 
klik op afbeelding voor vergroting

 

 

 

 

 

 

 

 07-07-2007 Alpine marathon Oberstaufen (D). Helaas, pindakaas, maar ik kan niet deelnemen. Gisteren heb ik me vertild en kan nu bijna niet meer gewoon of zonder pijn wandelen. Vanochtend ben ik toch nog "hard"lopen geweest, 10 km maar het deed veel pijn en mijn benen wilden niet. De hamstrings werken ook nog steeds niet mee. Na het douchen werd het erger. Dit moet ik mezelf niet aandoen dus afzeggen. Morgenvroeg zouden we, Henry-Han en ik ) vertrekken om 06.00 uur. De temperaturen in de bergen zijn momenteel 2-3 graden boven nul dus als ik toch zou gaan en ik moet gaan wandelen door mijn problemen dan heb ik dadelijk ook nog een longontsteking. Het gaat steeds meer bergaf met mijn lichaam, wat is het volgende?

 Ik wil wel maar mijn lichaam niet. Forceren dat kan ik wel want de pijn die kan ik weglopen maar wat zijn de gevolgen?????

Wikipedia

Ischias is een vorm van rugpijn (ICD-10 M54: Dorsalgie). In België wordt ischias ook wel heupjicht genoemd; het heeft echter in het geheel niets met jicht te maken.

Het meest kenmerkende symptoom van ischias is een pijn aan de achterkant van het (meestal één) been die loopt van de bil tot de voet (lumbosacraal radiculair syndroom). Deze pijn kan zo hevig zijn, dat lopen niet mogelijk is. Meestal gaat het gepaard met lage rugpijn.

De oorzaak is meestal druk op de wortels van de beenzenuw waar deze uit de wervelkolom naar buiten komen, en dit wordt vaak veroorzaakt door een rughernia.

Behandeling is in eerste instantie conservatief.

Alarmsignalen zijn:

  • gevoelloze tenen of delen van de voet
  • spieruitval (b.v. klapvoet)
  • verlies van controle over de sluitspieren van blaas en darm (incontinentie)

Bij aanwijzingen voor specifieke oorzaken is onderzoek daarnaar en eventueel behandeling aangewezen. Het is aan te bevelen om zeker bij een eerste episode van ischias een arts te raadplegen.

        klik op foto 's voor vergroting
                    
                                      
UITSLAG CITY-HALL MARATHON
Pl.: Startnr.: Voornaam Achternaam Geslacht Land Vereniging Tijd:
1 412 Fons De Bie man NED Loopservice N 3:17:30
2 429 Ghislain Dops man BEL ATLA Lana 3:27:50
3 420 Luc De Jaeger-Braet man BEL Krekenlopers 3:28:15
4 431 Inge van Berge vrouw NED AV Caesar 3:36:30
5 404 Donne Bodelier man NED lopergroep heerlen 3:41:29
6 428 Cornelius Heemskerk man BEL ATLA Lanaken 3:53:48
7 416 Roger Kempinski man NED   3:53:51
8 415 Henry Okkersen man NED AV Veteranen Nederland 3:55:02
9 402 Bob Stultiens man NED AV Weert 3:56:23
10 405 Hein Bodelier man NED Lopersgroep heerlen 3:58:22
11 423 Anno Brandsema man NED Loopgroep Beilen 3:59:30
12 411 Leon Dautzenberg man BEL MACD 4:04:20
13 408 Leon Schepers man NED   4:09:02
14 401 Henk Sipers man NED AV Veteranen Nederland 4:20:36
15 427 Jack Hendrickx man NED AV Veteranen Nederland 4:20:37
16 407 Udo Krieger man GER Germania 07 Durwiss LA 4:20:48
17 410 Jacques Vandewal man BEL MACD 4:44:41
18 422 Helmut Pesch man GER Germania 07 Durwiss LA 4:45:24
19 419 Suzanne Maes vrouw BEL World Runners Belgium 4:46:24
20 400 Micha Havreluk man BEL ADD 4:46:28
21 403 Patrick Bisschops man BEL MACD 4:46:29
22 421 Willy Jonkers man NED AV Veteranen Nederland 4:54:02
23 414 Jean-Pierre Castiaux man BEL Jogging Plus 5:04:32
24 417 Josef Steingass man GER Germania 07 Durwiss LA 5:10:21
25 430 William Mutze man NED STAP 5:16:57
26 409 Thijs van Heugten man NED AV Weert DNF
27 424 Math Roberts man NED Unitas DNF

 

 Stein, 17 juni 2007 Hieronder het verhaal van Micha. Als ik mijn verhaal zou moeten schrijven zou ik beter het Lijdensverhaal van Jesus  kunnen overschrijven!!!!!!!

Ik denk dat voor velen het verhaal hetzelfde was. Ik moest al na ongeveer 10 km een blaar laten behandelen onder de bal van de voet veroorzaakt door de vele bochten. Hierna ging het beter met de blaar met niet met mij. Het was een zware. Waarschijnlijk te snel gestart en natuurlijk wat ik vorige week gedaan heb was natuurlijk niet niks.

Finishen was het enige dat overbleef en soms zag het zelfs daar niet naar uit maar uitstappen is natuurlijk het makkelijkste, alhoewel soms verstandiger!!!!!!!!!!! Tijd 4 u 20 min en enkele seconden.

                       www.ultraned.org :

 Zelfs huppelen zat er voor 't konijn niet meer in, in het Steiner stadhuis!

Wat een marathon! Ben ik nu een doetje of een softie aan 't worden? Zondag 17 juni 2007
Wat een marathon, ben ik nu een doetje of een softie aan 't worden?
43 rondjes van bijna 1 km met telkens 22 trappen op en nog zoveel naar beneden, doorheen het oude stadhuis, hoek na hoek om in de met vast tapijt belegde gangen, doorheen de voormalige raadzaal en langsheen de lege bestofte lokalen van waaruit burgemeester en wethouders de stad bestuurden, via de ongewoon verlaten gangen van een aanpalend overdekt shoppingcenter even terug naar buiten ... en alles herbegint ! Neem daarbij nog de erg warme junidag als toemaatje en het was voor deze oude jongen een zware werkdag!
Maar je kan het Han (Frenken) niet kwalijk nemen ... wie inschrijft weet dat Hans hersenkronkels van de gemeenste en onontwarbaarste van deze apenplaneet zijn. Dus je weet dan wat je te wachten staat ... wie aan zijn voorgaande 'projecten' heeft deelgenomen (lees: col de maasbanda, border bridge marathon ...) weet waar de klepel hangt.
Toch houdt deze jongen eraan om telkens present te tekenen. Han is een goed mens en de inschrijfgelden gaan bij elke marathon integraal naar een goed doel. Ook dit maal dus.
Ik heb er 'graag' bijna 5 uur over gedaan. Ik hoop dat ik daarmee mijn eigen kleine bijdrage geleverd heb en wat verlichting gebracht in het leven van langdurige zieke kinderen.
Han, het siert je!
Wat gaat je weird brein als volgende verzinnen ... met angst en spanning wacht ik af ... zet mij maar weer on top of the entry list!

Micha, het vermagerd konijn

http://www.michavreluk.be 
 

7-06-2007 Aken ( Duitsland) Vandaag de start van een 4-daagse loop ( totaal geschat op 190 km maar uiteindelijk 211 km met meer dan 5000 hoogtemeters ) door de Eifel, gedeeltelijk over de route van de oude Eifelsteig. 4 Dagen ervoor had ik  in La Roche nog de zware marathon gelopen maar uiteraard niet "voluit". We vertrokken met zo' n 18 mensen (ook mensen die 1 of 2 etappes zouden lopen) en er zou gelopen worden in groep daar de route niet alleen te doen is en je makkelijk de weg kwijt zou raken. Het tempo was in het begin goed en we liepen lekker ondanks dat het toch wel warm was. Henk Geilen, Willem Mutze, Bram v/d Bijl, Thijs van Heugten, Luc de Jaeger (B) en ikzelf, wij vertegenwoordigden het Nederlandstalige team. Ruud Jacobs zou vrijdag en zaterdag meelopen. Van te voren werd al gezegd dat het aantal kilometers waarschijnlijk meer zou zijn zoals beschreven dus meer dan 190 km. Al vrij snel was het duidelijk dat een persoon niet goed kon volgen. Halverwege was er in Roetgen een verzorgingspost bij mensen in de tuin. We konden bijna alles krijgen wat we wilden en dan is het moeilijk om te besluiten, na een korte pauze, om door te gaan. Elke dag was er maar één verzorgingspost, dus een camelbag was een must. Als je meer wilde moest je dat onderweg zelf regelen door b.v. een winkel binnen te lopen of ergens aan te bellen voor water.Gelopen werd er achter Lukas aan omdat die de kaart van de omgeving met route in zijn GPS had staan. Dat zo een systeem ook niet helemaal waterdicht is bleek nadat we in het bos kwamen vast te zitten in het kreupelhout. Dus het pad was waarschijnlijk al jaren niet meer belopen en dus dichtgegroeid. Dat was eigenlijk, buiten de mooie natuur natuurlijk, het verhaal van de eerste dag. Na aankomst in de jeugdherberg, na 45 km inplaats van 42,2, was het snel douchen en dan eten.Een zekere Peeter kwam nog een verhaal (meer dan een half uur denk ik!!!) vertellen om zo geld op te halen voor gehandicapte kinderen.



Dag 2:
Na een enigszins verstoorde nachtrust door de kinderen in de jeugdherberg was het tijd voor het ontbijt. Er werd gestart in 2 groepen op dag 2. Ik startte in de snelle groep maar toen we de langzame groep na een uur inhaalden besloot ik toch over te stappen naar de langzame groep daar het tempo een tikkeltje te hoog was voor mij en ik hun tempo geen 50 km zou kunnen volhouden (route was uiteindelijk 54 km). Tevens wilde ik niet te diep gaan want het waren tenslotte 4 dagen. Helaas was hier het verhaal hetzelfde als de vorige dag. Willem had voor de start problemen gehad met zijn gezondheid maar kon goed blijven volgen maar die andere loper .........
Het lopen in onze groep gaf tevens nog het probleem dat we zonder GPS liepen. Willem en ik hebben er wel een maar weten niet hoe we de Google-kaart erin krijgen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Soms betekende dit dat we om de 500 meter moesten stoppen om de weg te zoeken via de kaart. De laatste man had dan weer tijd om aan te sluiten!
Na een warme en benauwde dag was de finish na 54 km ( gepland 50 km ) op een camping waar we in huisjes sliepen. Bij het avondeten werden er enkele potten bier meester gemaakt en we sliepen allemaal heerlijk.

Dag 3:
Dit zou de langste etappe worden.60 km gepland maar het zou ook weer verder zijn zei men. Ik voelde me nog steeds goed maar vandaag zou een zware worden, zowel voor de snelle als de langzame groep. De snelle groep probeerde me weer over te halen met hen mee te lopen maar na mijn eerste overstap durfde ik niet en als we meer dan 60 km zouden lopen vandaag dan wist ik het wel. We probeerden steeds maar te rennen en dan om de zoveel tijd stoppen dat de groep weer compleet was en door. Na 30 km werd het donker en opeens bliksem en het begon te regenen. We liepen net over een berg en zorgden dat we snel beneden waren en konden schuilen. Hier moesten we meer dan een half uur wachten voor dat de bliksem en onweer weg waren en de regen acceptabel. Ja, sorry, de natuur dat is natuurlijk prachtig in de Eifel. 's Morgens hadden we twee herten gezien en 2 vossen en later op de dag 2 herten met gewei even later gevolgd door hun vrouwtjes. De route was nu vaak een echt probleem. Misschien veroorzaakt door vermoeidheid. Het ging niet snel maar Willem was vandaag super. We verloren veel tijd met wachten en na een tijd kwamen we in de buurt van de jeugdherberg ( km? ). Hier begonnen de problemen voor mij want op km 48 zou de verzorging staan en ik had me daar op verheugd maar ze waren er niet. Ik had in de dorpjes ook geen broodjes of zo gekocht dus ik was echt leeg. Ik kreeg van Lucas nog 2 slokken water en verder niets meer. Vreselijke krampen lieten me naar de laatste plaats gaan maar ik bleef in de buurt van de groep. De laatste 3 kilometer moesten ze inhouden voor mij. Ik was helemaal duizelig en moest me goed houden. Het probleem was dat de bagage van de eerste groep in de verzorgingsauto was en de mensen die dat beheerden dachten dat die tassen van de snelle groep belangrijker waren dan de verzorging van de langzame groep. Compleet gesloopt door krampen kwam ik in de jeugdherberg aan en jawel, er was geen warm eten voor ons!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
We konden wat brood met beleg krijgen en sla. Het smaakt perfect maar wie kan na zoveel uren eten. Voor mij stond vast dat ik de vierde etappe niet zou starten. Gunther had een dikke voet en zou ook niet starten. De laatsten sliepen samen op een kamer en iedereen ging zich douchen maar ik kroop vuil het bed in. Ik kon zelfs bijna niet meer lopen. Nadat iedereen gedoucht was ben ik toch maar strompelend naar de douche gegaan want het werd me slecht van mijn eigen stank! Dus we gingen slapen maar de jeugdherberg zat weel helemaal vol en het lawaai ging door tot 04.00 uur en om 06.00 uur waren de eersten al weer lawaai aan het maken. De leiding van die jeugd ondernam niets dus ..............................

Dag 4:
Ik kon bijna niet slapen van het lawaai maar ook van de krampen. Rond 4 uur werden de krampen minder. Ik had geprobeerd veel te drinken dus waarschijnlijk heeft dit dan toch gewerkt. De benen voelden zwaar maar ik zou het toch gaan proberen. Fit was ik niet maar ik moest. Toen we vertrokken deed het effe pijn maar de pijnstiller die ik vanochtend had ingenomen, werkte snel. We liepen goed door totdat we over de helft waren toen zei de laatste man dat hij niet harder wilde lopen daar hij maandag moest werken!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik had vrij maandag!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Bij Aken aangekomen moesten we nog een kleine omweg maken daar de afstand minimaal 42,2 km zou moeten zijn. We finishden na 43,8 km en iedereen was blij er te zijn. Het was weer een warme dag geweest en de Eifelsteig was klaar. Totaal 211 km en de benen hadden door alle toestanden veel geleden.
Organisator Helmut zorgde voor douchegelegenheid bij hem thuis en koffie en fris met taart. We genoten van alles en wij gaven hem, nadat hij dat had gevraagd, enkele verbeterpunten aan, o.a. het wegvallen van het enige verzorgingspunt voor de langzame groep in etappe 3, minstens nog een of twee groepen meer zodat het tempo wat geleidelijker van snel naar langzaam ging. Misschien zelfs aangeven wat men minimaal per uur moet lopen.
Moe maar voldaan gingen we naar huis. We namen afscheid en zeiden tot ............................................. a.s. zondag in Stein bij de city-hall marathon ( 42,2 km op een parcour met een aanloopstuk van 270 meter en dan 43 ronden van 975 meter en elke ronde 22 trappen omhoog en 18 omlaag. Herstelt zal ik dan nog niet zijn maar we maken er het beste van samen met Thijs van Heugten en Luc de Jaeger die hier dan ook weer present zijn.
Meer info zie:

http://www.rur-eifel-volkslauf-cup.de/lt-beverau/eifelsteig/eifelsteig2007.htm

http://www.rur-eifel-volkslauf-cup.de/lt-beverau/eifelsteig/eifelsteig2008.htm

 

Foto 's Eifelsteig 2007 hieronder:

                        
                         
                                         
                        

Meer foto 's zie:

http://www.funrunner-heerlen.nl/funrunner-fotoserie-08/index.html
03-06-2007 La Roche in de Ardennen België. Als voorbereiding op de Eifelsteig van a.s. donderdag waar we 4 dagen lopen, 42km-50 km-60 km-42 km, liep ik als test de Marathon in La Roche met 850 hoogtemeters. Ik ging met Willem Mutze die ook de Eifelsteig gaat lopen maar alleen als het vandaag goed zou gaan. Hij heeft de laatste tijd veel problemen met zijn maag en dit noodzaakte hem 2 weken geleden bij de Isarun om uit te stappen. Ik vertrok rustig daar ik ook was gewaarschuwd i.v.m. een forse klim na 1-2 km. Deze ging ik rustig op en daarna ging het op en neer. Na 8 km een klim, niet te filmen, alhoewel het was een berg en ik bedoel een berg met een stijgingspercentage waar een mountainbiker niet tegen op kan fietsen anders kiept hij achterover. Bovenaan stond een man met een trekharmonica en speelde het lied; Kreuzfeldernachte sind lang. Tsja, deze klim was lang. Daarna nog meer op en af en ook enkele lange stijgingen, mijn betere punt. Weer eentje na 12 km. Velen wandelden al en na 21 km weer een klim maar daarna zou het makkelijker gaan. Ik was voorheen gewend de trails te lopen in de Ardennen en dan maakten we ook vele hoogtemeters. Naarmate de wedstrijd vorderde voelde ik me beter en sterker worden. Sommige stukken waren moeilijk te lopen daar het gisteren had geregend in de Ardennen en de paadjes liepen erg scheef en dan nog overal natuursteen. De voeten hadden veel te lijden daar ook vele stukken bestonden uit allemaal losse steen.
Ik beet regelmatig een stukje van mijn maggiblokje en ik had 2 Powerbargels, eentje voor km 20 en een voor km 33. Echt stuk heb ik nooit gezeten maar ik liep overal mijn eigen tempo en vooral met in het achterhoofd de Eifelsteig. Na km 36 weer een steile afdaling. De afdalingen werden van te voren aangegeven en men waarschuwde de mensen. De afdaling bij km 36 was erg lang en zeer steil. Een loper wandelde naar beneden en toen ik me omdraaide naar hem bleek waarom. Hij was echt op zijn "snuffer" gegaan en zat van voren onder de modder en rotzooi. Ik finishde in 4 u 14 min en 47 sec waarmee ik zeer tevreden was. Mijn doel was ontspannen lopen en proberen niet af te zien, nou dat is dan voor 90 % gelukt. Na het finishen voelden de benen goed en ik was al vrij snel weer 100% ( eigenlijk 99 % want je voelt natuurlijk altijd wat en zeker op zo 'n selectief parcour). Er waren ongeveer 200 deelnemers op de marathon en ik was gefinished als 80-ste. Na afloop trof ik Math Roberts die hier al een keer had gewonnen en een keer derde was geworden. Hij zei dat dit jaar het parcour een heel stuk zwaarder was dan andere jaren maar ja dat zegt mij natuurlijk niets daar het voor mij de eerste keer was.
Dus missie geslaagd. Willem kwam een hele tijd na mij binnen maar ja, wel snelwandelend. Ik zag zijn gezicht en ik wist genoeg. Het was hem goed afgegaan en ook hij gaat dus naar de Eifelsteig.
Nu rusten, dinsdag een 5-10 km en donderdag etappe 1 van de Eifelsteig.

                                        

Zo vriendschappelijk als deze foto uitziet zo ging het ook in de gevangenis toe. De relatie van gevangenisbewaarder met  gevangene was zeer goed. De gevangenisbewaarder op de foto verklaarde dat de gevangenen het niet slecht hebben in deze gevangenis en zelf zorgen dat niemand deze relatie verstoord door het een of ander daar anders het regiem veranderd en ze het veel slechter/zwaarder zullen krijgen. 

Alle mensen van de Justizvollzuganstallt Darmstadt, onze hartelijke dank voor deze marathon en mooie middag bij jullie in de gevangenis en de goede verzorging.

 13-05-2007 Darmstadt (D) De Knastmarathon. Een marathon georganiseerd door de Justizvollzugsanstalt Darmstadt. Men begon een half jaar geleden met 34 gevangenen om deze klaar te stomen voor een marathon. Er bleven er maar 11 over ook door overplaatsing van sommigen. Het is een heel apart gevoel om in een gevangenis binnen te komen en nu zouden we er dus een tijdje verblijven. We werden vriendelijk en veilig ontvangen met koffie en broodjes. 24 maal een rondje van 1,758 km waar in elk rondje 2 maal 360 graden gedraaid moest worden. Ik moest met een pijnstiller lopen daar ik al voor de wedstrijd problemen had met mijn hamstrings links en rechts, eigenlijk al 2 weken. Han en Henry waren ook niet 100 % en Roy was pas geopereerd. Wij zorgden ervoor dat de marathon een internationaal deelnemers veld had want wij waren de enige niet Duitsers. Ik vertrok zoals altijd te snel en zeker voor nu. Eerste uur 12,5 km en het ging redelijk maar het was warm en de zon scheen. Na 15 van de 24 ronden kreeg ik echt problemen maar bleef doorlopen en snoepte af en toe van mijn maggi-blokje. Er waren redelijk wat uitvallers, dat zie je alleen als je rondjes loopt, en velen hadden het zwaar. Om de zoveel tijd werd er een gedeelte van de gevangenen naar buiten gelaten om te "luchten" en deze schreeuwden dan van alles naar ons, vlgs mij vriendelijk bedoeld. Sommigen verbleven dan in omheinde ruimtes buiten en anderen mochten langs een weg staan, achter dranghekken en onder het toeziende oog van hun bewaarders. Er waren qua uiterlijk enkele zeer ruige types bij maar toen ik na 21 ronden kramp kreeg en effe moest wandelen ter hoogte van hen, vroegen ze bezorgd wat er was. Bij mijn volgende doorkomst, hardlopend, kreeg ik applaus en werd er geroepen vanuit de cellen. Ze waren ook erg begaan met de medegevangenen die nu aan de marathon deelnamen. Ik finishde na 24 ronden, dus 42,195 km in 3 u 53 min en 1 seconden en als 20-ste van de 54 finishers. Het was heel zwaar geweest. Zo zie je dat een vlakke marathon soms nog zwaarder is dan een heuvelachtige. Je hebt continu dezelfde belasting en dan nog eens elke ronde 2 maal 360 graden draaien. Ik was zeer tevreden want van te voren was ik erg nerveus geweest en had niet durven wedden op mijn finish deze keer. De winnaar was snel vertrokken aan de start en moest ook na een poos veel inleveren. Hij finishde uiteindelijk in 3 u 15 min 50 seconden.

22-04-2007 Heerlen. Vandaag zou ik met Willem Mutze de Trail du Val d'Heure gaan lopen in de Ardennen in België over 46 km. Om 5 u 40 werd ik door Willem gebeld, terwijl ik me aan het voorbereiden was, dat we niet konden gaan. De oorzaak was een coniferenbrand vannacht in zijn tuin en de brand had zijn auto helemaal opgebrand en er was alleen nog een hoop schroot over. Zijn carport was verbrandt en de ramen aan de zijkant van zijn huis gesprongen en de rolluiken gesmolten. Zijn gehele kelder stond onder water van het blussen en in huis was het ook een zooitje.

Als alternatief wilde ik 30 km gaan lopen met rugzak maar mijn gedachten waren bij Willem en zijn brand. Na 21 km kreeg ik vreselijke rugpijnen en ik was blij dat ik niet in de Ardennen was.

Ik hoop dat Willem alles weer gauw op een rijtje heeft. Wat zou er gebeurd zijn als dit een week eerder was gebeurd toen Willem in Castricum was om de Vierjaargetijdenloop te organiseren??????????????????????????

POLITIE DOE ER IETS AAN.
TV Maastricht belde me om 10 april en 13 april opnames te maken met mij i.v.m. de Nationale sportweek. 

 

 

 

 

 

 

 

25-03-2007 De Treech-loop te Maastricht. 11,5 km. Na de ultra van vorige kreeg ik vele rugpijnen, een soort Ischias. Oorzaak is waarschijnlijk het vele afdalen en tegen houden.

Eerst links en daarna rechts. soms kon ik nog niet eens wandelen zonder met mijn been te trekken. De Treechloop wilde ik toch doen. Ik nam voor de wedstrijd een Naprosyne en om 13.30 uur spoedde ik me naar Treech daar ik moest werken tot 13.30 u. Ik had me een half uur vergist met de start tijd, niet om 14.30 uur was de start maar om 14.00 uur!!!!

.Lucienne was er al en had mijn startnummer al gehaald en ik had me op het ziekenhuis al startklaar gemaakt. 

Daar aangekomen effe inlopen maar dat ging niet van harte. Aan de start trof ik Kees Punt nog en dan maar lopen. Ik vertrok snel maar na 1 km werd ik al door velen ingehaald. dan de berg in Klein Ternaaje (B). Een kuitenbijter, of nog erger. Deze is voor mij altijd zwaar daar hij al zo vroeg valt. boven gekomen kon ik al weer mensen inhalen maar mijn luchtpijp stond in brand. Dit, ik bedoel een korte loop, had ik al 3 jaar niet meer gedaan en dan is het meer dan interval. Ik hijgde als een oud postpaard maar het ging en de rug, daar voelde ik bijna niets van. Elke keer weer na een stijging kon ik versnellen en weer iemand  inhalen alhoewel het met sommigen steeds wisselen was. Dan richting einde de Zonneberg af. hier was ik bang voor daar ik er al eens een blessure heb opgelopen maar nu geen problemen. Het laatste stuk was vlak en ik kon weer versnellen. Ik finishde als 25-ste in mijn categorie ( mijn categorie had 84 finishers) in 51 minuten en 39 seconden. Kees Punt was 20 seconden voor me dus ik had het goed gedaan. Het had veel energie gekost maar ik voelde me goed. 

Na afloop een paar lekkere pilsjes gedronken op Treech met Lucienne en met de tombola won ik nog een mooi sportjasje!!!!  Missie geslaagd dus.

Nu een dag is mijn rug nog steeds okay. Vanmorgen heb ik maar weer een duurloop gedaan. Bergop naar Berg en Terblijt, Vilt, Cauberg af, Daalhemmerberg op, Sibbe, Gasthuis, afdalen naar de rozenkuil, weer bergop en richting Heer en naar huis.                                                                     20 km vlgs GPS  en ik voel me nog steeds okay dus ..........................

Met dank aan Roger Rousseau voor de foto 's ( meer info www.rousseaurunning.tk )

17 maart 2007 Heerlen: Limburg op zijn mooist.       

Limburg op zijn mooist zal zijn naam meer dan waar maken. Dit houdt in dat u een schitterende ultraloop gaat maken, onder
andere bezoeken wij de Brunssummerheide vervolgens gaat het richting  Ubachsberg, Gulpen, Valkenburg en Klimmen.

Gedurende de gehele tocht zijn er mooie uitzichten, maar uitzichten krijgt u alleen als er geklommen wordt, er worden
ondermeer de klim naar Ubachsberg, de klim naar Trintelen, de Eyserbosweg, de Gulpenerberg, Dolsberg,Sousberg, Keutenberg
en Wilhelminaberg in Valkenburg onder de voeten genomen, ver volgens de trappen naar de Kluis en naar Walem aangedaan.
In totaal zijn het 2234 hoogtemeters!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Meer dan de "normale" Alpine marathons in Zwitserland etc.
 
Ja, daar moet je dan je conclusie uit trekken, de info van de organisatie. Niet echt aantrekkelijk als je weinig motivatie hebt, want die had ik niet. Ik bel regelmatig met Willem Mutze en we hebben vele wedstrijden samen bezocht. Hij was ook bij de sponsorloop voor Mali van Jos Vrancken en mij in Noorbeek, dus ik wilde ook bij zijn loop meedoen maar nogmaals de motivatie ontbrak alhoewel , hoe meer de dag eraan kwam, kwam er toch motivatie. Het was een lange tocht maar oh zo mooi en ik wil geen te lang verhaal schrijven. Er waren zo 'n  45 mensen komen opdagen uit Duitsland, België en Nederland. De meesten waren natuurlijk allemaal bekenden uit het Ultrawereldje. Na een korte toespraak van Willem was er dan het startschot. Iedereen was goed gehumeurd en er werd nog gelachen. Je moest door het selectieve parcour erg goed opletten om geen aanwijzingen te missen.
Het was zwaar, loodzwaar en op het laatst liep ik liever bergop dan bergaf want dat deed zo 'n pijn aan mijn bovenbenen. Ik denk dat we elke spraakmakende berg, heuvel of puist in Zuid-Limburg wel gehad hebben. Ik dacht wel iets gewent te zijn van de trails in de Ardennen maar in ons eigen Limburg kan het net zo zwaar zijn. Enig verschil, in de Ardennen gaat het lang bergop en lang bergaf en in Limburg  is het steeds steil bergop en steil bergaf hetgeen een echte aanslag op je spieren en gewrichten is. Na 30 km kreeg ik mijn eerste inzinking. Ik moest voor de tweede keer de struiken in i.v.m. diarree maar gelukkig daarna niet meer. Het motregende de gehele dag en de eerste 2 uur had ik eigenlijk te snel afgelegd ondanks waarschuwingen van Big Willem. Samen met Roger Kempinski en Math Roberts ging het te hard maar perfect, dacht ik. Na de nodige stijgingen en afdalingen besloot ik maar alleen verder te gaan en de andere te laten want zij waren een maatje te groot voor mij en het was toch te kort na de Sahara marathon en ultra. Bergop werd er veel  gewandeld daar rennen geen voordeel oplevert en als je boven komt ben je kapot.  Na de Brand brouwerij zag ik Roger opeens achter mij in een groepje en daarachter een groepje met Prisca Vis. Zij waren verkeerd gelopen. We moesten de Keuteberg van opzij beklimmen en de groep met Roger, Henk Geilen en Koos Rademakers en  haalden me in maar Prisca met haar groep was weer uit zicht na de Keuteberg voor de tweede maal van een andere zijkant beklommen te hebben !!! Verkeerd gelopen? Ik denk dat ieder wel verkeerd gelopen is. Als er iemand voor je loopt dan volg je hem als kuddie dier zijnde en let je minder goed op de aanwijzingen. Op de gehele tocht waren er 4 verzorgingposten en deze waren echt perfect. Je kon er bijna alles krijgen om je depots weer te vullen. Cola, citroenthee, water, koekjes, peperkoek, banaan,appel, pudding en Limburgse vlaai. Overal at ik ruim want soms voelde ik me duizelig in mijn hoofd van de honger. Dit hadden meerdere mensen. Ik finishde uiteindelijk na 8 uur en 50 minuten. Ik was tevreden want het was lood en lood zwaar geweest. Helaas liep ik 3 maal toch verkeerd maar dat beperkte zich in totaal tot 4 km ( dus in totaal 72 km gelopen vlgs GPS).  Na 60 km viel ik nog op de asfalt daar ik in de goot langs de weg wilde lopen om een auto te ontwijken en daar had zich door het vocht een dun laagje mos gevormd. Resultaat was een ontvelde heup en knie en een gat in mijn mooie thermo-legging.
Wouter Hamelink deed ook mee en heeft "natuurlijk" gewonnen, alle respect voor deze jonge loper. Prisca ook proficiat want zij was eerste dame. De juiste uitslag weet ik niet en dat zullen we wel via Willem horen http://members.home.nl/funrunner3/index.html .
Op deze site staan ook foto 's van het parcour en de andere 3 lopen van de 4 jaargetijdenlopen van Willem.
Na afloop kregen we nog een mooie oorkonde en een leuke herinnering.
Willem, alle respect voor deze mooie en goed georganiseerde wedstrijd/trail.  
 

 

 Het gratis blad VEER intervieuwde me over mijn loop-adventure-reizen en plaatste het verhaal over Yukon van 2006. Klik hier of op afbeelding links.

Meer info zie:  http://www.veer-online.nl/

 

 

 

  klik op artikel voor vergroting

 
Smara-Algerije Februari 2007.           Vorig jaar al hadden Henk Harenberg en ik, Henk Sipers, besloten in Algerije de Saharamarathon/ultra te gaan lopen. Henk zou op de 100 mijl starten en de 5 km en ik de marathon en ook starten op de 100 mijl en dan kijken hoe ver ik zou komen daar ik nog niet genoeg kilometers had gemaakt na een lange tijd van blessures. De twee wedstrijden worden georganiseerd door het WHMF (World Humanitarian Marathon & Ultramarathon Foundation). Samen met de Verenigde Naties ( vluchtelingenhulp ) probeert men zoveel mogelijk lopers  te motiveren aan deze loop mee te doen. De loop is een gecontroleerd avontuur en een hele belevenis  en tevens humanitaire hulp. De lopers worden tijdens de loop steeds begeleidt door de Polisario, het leger van de Saharawi 's daar we in bevrijd gebied lopen maar het er nog steeds niet safe is. Daarom dus in groepen lopen.
Tijdens ons verblijf wonen we bij de Saharawi 's in hun lemen huizen of huistenten, steeds 4-5 lopers bij een gezin. 
Wie zijn de Saharawi's?                                                          
Het zijn 170.000 vluchtelingen uit de voormalige Spaanse Sahara, zij leven hier in de Sahara van Zuid-Algerije. Het is ongeveer 31 jaar geleden dat zij uit hun geboorte streek werden verdreven. Algerije bood hun toen een nieuw thuis aan. 
 De Saharawi 's hebben een eigen republiek gevormd, de DARS ( Democratische Republiek Sahara ), die niet door alle  landen erkent wordt.
Het ontvang en verblijf bij de Saharawi 's was overweldigend. Ze deden alles voor ons en wilden zelfs onze voeten wassen na de loop of onze haren wassen maar dat wilde ik niet. Anderhalve dag voor de marathon werd ik ziek, braken en diarree, duizelig en koorts. In onze hut sliepen ook drie Duitse artsen en zij behandelden mij optimaal en de nacht voor de marathon voelde ik me beter worden alleen, ik had bijna niets gegeten dus de marathon zou zwaar worden. Het enige wat ik had gegeten was op de pasta-party een beetje spaghetti. We waren met zo 'n 140 starters en het was nog redelijk koel bij de start. ik had s 'morgens drie stukjes stokbrood met jam gegeten en verder niets op. De start was een spektakel op zich met joelende vrouwen en mannen op kamelen. Tijdens de marathon ging het goed en ik nam na 10 km een Powerbar-gel en het liep lekker. Regelmatig een stukje van mijn maggi-blokje en veel, heel veel drinken want het was warm. De hoogste temperatuur tijdens de marathon , was zo 'n 43 graden. Stukjes mulle zand haalden je uit het ritme en de stenen, heel veel stenen, pijnigden je voeten alhoewel de New Balance trail schoenen perfect waren voor dit terrrein. Na 20 km kwam er een zwaar stuk van 10 km door zandduinen maar ik kon doorgaan. Het tempo zakte wat maar ik bleef rennen. Alleen bij de drankposten nam ik steeds zo 'n 30 seconden om rustig te drinken en mijn bidon te vullen. 30 km, het zware stuk was voorbij maar ik voelde me leeg worden. Zelfs de Powerbar-gel hielp niet meer maar dankzij de gel was ik wel tot hier gekomen. Na 33 km moest ik een stukje wandelen. De energievoorraden waren niet op daar ze van te voren niet eens gevuld waren geweest door de diarree en het braken. km 37, het werd een echte lijdensweg, ik haalde af en toe nog een loper in, werd zelf niet ingehaald maar ik was totaal leeg en alles was te veel. Zo trok ik me zelf verder tot km 41 waar Henk Harenberg me stond op te wachten. Hij was verbaasd me te zien daar hij mijn  eindtijd anders had ingeschat gezien de omstandigheden en het noodlot dat me vlak voor de wedstrijd had getroffen. eindelijk de finish, 4 u 41 min 43 seconden. Ik was blij en meteen kwam mijn gastgezin naar me toe met de Algerijnse vlag om me te feliciteren. Zij waren ook heel blij en werden effe later weg gestuurd door een politie-agent. Ik vond dit flauw en ging achter de familie aan en we probeerden met elkaar te communiceren. 

klik op foto voor vergroting.

Henk vertelde tevens dat hij de 5 km had gewonnen. Dus nog meer vreugde. Na het finishen was ik eigenlijk vrij snel weer fit en we kregen een lunchpakket. Daar had ik op zitten wachten want ik verrekte van de honger. Ik dronk veel en was weer snel de oude. Uiteindelijk was ik 47-ste van de 96 finishers. s 'Avonds was de prijsuitreiking en een maaltijd samen met alle lopers maar ik had liever bij de familie gegeten want zij deden extra moeite op alle gebied om goed voor ons te zijn en hun eten smaakte me beter. Het braken en de diarree is niet veroorzaakt door het eten van de familie maar het verwende maag-darmstelsel van ons Europeanen.

De dag erna was de nationale feestdag en werd er een parade gehouden. Het was een hele belevenis en iedereen was vriendelijk en opgewekt. Helaas moesten we effe later vertrekken naar het ultra kamp, 160 km verder. Het was een lange rit, 10 km asfalt en de rest woestijn!!!! Toen we na uren in het kamp aankwamen wisten we niet wat we zagen. 2 prachtige tenten en ik ging meteen weer liggen. Ik was moe van de reis, de marathon had qua gevoel geen sporen achter gelaten. Ik kroop vroeg in mijn slaapzak en sliep goed. Ik was niet nerveus want ik wist dat ik met de ultra gewoon zou meedoen tot misschien zo 'n 40 km en verder niets. Henk was meer nerveus en s 'morgens zei hij ook dat hij bijna geen oog had dicht gedaan. Voor de start had ik nog wat diarree maar ik had geen krampen dus eigenlijk ging het goed met me. Er moest gelopen worden in 3 groepen. Henk liep in de snelle groep en ik in de middelste groep. Op de briefing werd verteld dat we nog een kilometer lamgzamer zouden gaan lopen dan gepland!!!!!!!!!!!!!!!!!! De langzaamste zou het tempo van de groep bepalen. Om 0800 uur vertrok de langzame groep en ik dus 2 uur laten en Henk nog 2 uur later. Het liep lekker in mijn groep en al snel was het weer warm maar dat was ik gewend. Na 20 km werden de pauzes ineens langer. Elke 5 km was er gelegenheid water te drinken en Holger Finkennagel, de race-director, liep met ons mee en bepaalde de pauzes. Nu dus 10 minuten per 5 km!!!!!!!!! Ik verhaal halen en hij zei dat een loper zich niet goed voelde ( al na 20 km!!!!!!!!) Okay geven we die man effe de tijd maar het bleef zo. ik weer naar Holger en hij werd een beetje geirriteerd tegen me, ik moest maar gezellig wat met mensen gaan praten. Ik zei dat ik was gekomen om een ultra te lopen en niet om te auwehoeren!!!!!!!!!!! Ik begon spierpijn te krijgen van het ingehouden lopen. Na 40 km werden we ingehaald door de snelle groep bestaande uit Henk Harenberg en Oliver. zij stopten even en ik vertelde Henk wat er gaande was.Hij vond het ook onbegrijpelijk en vroeg me met hem mee te gaan maar zij liepen 10 km per uur en ik had nu al spierpijn van het lage tempo en zou hun nu niet kunnen bijhouden en alleen maar afremmen. Zij vertrokken en wij ook ( na 20 minuten!!!!!!!!!!!) Ik werd kwader en kwader maar iedere keer als ik weer stopte met lopen om op de groep te wachten zag ik dat Holger op dat moment er zelf slecht uitzag. Het werd donker en het koelde weer af. Iedereen zei dat ik de sterkste van de groep was en ik had moeten meegaan met Henk. Ik zei hun dat ik al tevreden was over de afstand die ik had afgelegd maar niet over de manier waarop. ik wist dat ik de 100 mijl niet zou uitlopen maar heet ging me beter dan verwacht en dan krijg je zoiets als wat er nu gebeurde. Bij 60 km pauze om te eten. Gepland was 45 minuten. De mensen aldaar vertelden dat de vorige twee groepen 15 minuten hadden gepauzeerd en toen al verder gingen. ik dus weer naar Holger om te vragen of we niet iets sneller wqeg konden. NEEN was zijn antwoord. ik werd kwader en kwader. Iemand anders van de organisatie vertelde me dat de groep het tempo bepaald. ik zei 3 maal tegen haar dat Holger alles bepaalde in de groep en niet de groep. Uiteindelijk bij 80 km aangekomen besloot ik te stoppen. Het had geen zin en het tempo van de groep ging nog verder omlaag. De groep zou nooit op tijd binnen komen en we waren nu pas halverwege.
Ik had er nogmaals geen slecht gevoel over want ik voelde me sterk, beresterk maar ik wilde niet op deze manier lopen. Mijn voeten waren okay terwijl er ook al mensen waren uitgevallen door blaren i.v.m. het lopen op de stenen en het zand.  Ik heb de marathon met gewone trailschoenen van New Balance gelopen en de ultra nu met speciale New Balance trailschoenen, dezelfde die ik in het begin in Yukon had gedragen, 2 maten groter dan normaal i.v.m. het zwellen van de voeten door het water en de duur en zodat je je tenen niet kapot zou stoten tegen de stenen.  De X-socks waren ook perfect en hebben er ook aan bijgedragen dat ik zo goed als geen blaren had, alleen een heel kleintje, bleek later.
Nou dit was eigenlijk mijn ultra. Ik werd naar de finish gebracht en vertrok van daar met een andere jeep naar de koplopers terug want ......ja......Henk Harenberg was de koploper. Gunther uit mijn groep was op 40 km met hem verder gegaan en Oliver was gestopt. Ik begeleidde Henk tot aan de finish. Het was zwaar, zeer zwaar en op het laatst konden ze bijna niet meer hardlopen.Henk was winnaar en hoefde alleen maar bij Gunther te blijven want die was 2 uur eerder vertrokken dan hem. De rest van de ultra laat ik aan Henk over want dat is het verhaal van de winnaar.
Na de ultra kregen we nog veel tijd om met de familie om te gaan en alles te bekijken in de omgeving van de kampen. Ondanks dat het geen toeristisch gebied is probeerde Wolfgang toch altijd iets te organiseren waar we naar toe gingen b.v. bezichtigen van rotstekeningen uit de oertijd die pas ontdekt waren, bezoek mooie plekjes in het kamp. Zonsondergang in de duinen, nu in alle rust en niet hardlopend.
Na afloop was er nog een prijsuitreiking waar ook ik en de andere uitvaller aan mee mochten doen want de organisatie had toch verschillende steekjes laten vallen. Holger gaf dit later ook een beetje toe aan mij. Het parcour was trouwens niet 160 km maar 172 km!!!!!!!!!!!!
Volgend jaar krijgt de wedstrijd een andere opzet en Holger hoopt dat dan alle dingen die nu niet zo goed zijn gegaan, dan wel goed gaan.
Dus volgend jaar ..................................
Op het einde van de reis kreeg ik weer diarree en daar zit ik eigenlijk nu nog een beetje mee. Het was een onvergetelijk ervaring en ik heb heel veel respect voor de Saharawi 's, die nu nog steeds in vluchtelingenkampen wonen en er het beste van proberen te maken.
Meer info, de uitslag en veel foto 's zie http://members.lycos.nl/saharawi/ en/of http://www.adventure-runner.tk

 
HEb je tijd gehad om dit verhaal te lezen dan probeer ook op bovenstaande site iets te lezen over de Saharawi 's want het is een volk dat door de rest van de wereld gewoon vergeten is!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 
De reis heeft me weer 3 nieuwe vrienden gebracht, de drie artsen uit Duitsland, uit de omgeving van Aken en een bijeenkomst hebben we al gepland.
Meer info over de marathon/ultra of de Saharawi 's, 

 zie  http://members.lycos.nl/saharawi/

 

             

 

 
Deze week nog 80 km want ik ben aan het afbouwen. Volgende week 60 km. Vorige week 160 km gelopen met een lange training van iets meer dan 60 km met rugzak.

 De wonden zijn genezen, letterlijk en figuurlijk alhoewel mijn rug echt op 2 plekken flink ontvelt was waar ik dagen last van heb gehad. Probleem? Vergeten in te smeren met vaseline!!!!Andere uitschieter de snelheidstraining van gisteren, ik liep tijdens de training een tijd zoals 5-6 jaar geleden!!!!!!!!!!!

 
Mijn zelfvertrouwen groeit alhoewel ik me toch de afstand van de 100 mijl( 161 km)  realiseer en eigenlijk weet dat het nog te vroeg is en zeker 2 dagen na de marathon, eigenlijk maar 1 1/2 dag. En dan ook nog in de woestijn bij temperaturen van.........................
 
 
Mensen als ik jullie niet meer zie tot ..........
 
 
groeten HENk
 
p.s. Carnaval wordt gematigd gevierd ondanks dat ik er zin in heb. Vorig jaar een grote dip, ook met de carnaval, i.v.m. het uitvallen in Yukon maar dat is voor bij en mijn lijf voelt weer heel aan ondanks dat er weer een jaartje bij gekomen is. Als ik terug ben moet ik weer gaan werken aan snelheid want een marathojn  oet toch weer onder de 3 u 30 minuten kunnen.

Klik op artikel voor vergroting Zondagsnieuws 11-02-2007

 

 

 

 

Klik op foto voor vergroting. Dit was dan weer marathon/ultra nr. 213

 28-01-2007. De midwinter marathon te Apeldoorn. De laatste wedstrijd als voorbereiding op Algerije. Het weer was niet al te best, het regende bijna de gehele wedstrijd en ik liep met mijn rugzak. Het nieuwe parcour vond ik eigenlijk maar  niets want in het begin was het maar draaien etcetera en hartstikke druk. Ik liep lekker en mijn streeftijd met rugzak op dit niet al te gemakkelijke parcour was 4 uur. Na 25 km kwam er een kink in de kabel. Mijn bovenbenen kwamen moervast te zitten van de koude en mijn broek was door en door nat. Elke stap deed pijn en het liep niet meer vloeiend. Ik was met o.a. Jo Schoonbroodt, John Bos en tweemaal een Hans naar Apeldoorn gereden en zat achterin in het midden. Ditt leverde na een uur vreselijke krampen op in mijn boven benen en deze krampen werden nu weer opgewekt door de koude. Ik sleepte me verder en verder en pas na 34 km ging het weer. De pijn in de boven benen werd minder wen minder en  mijn conditie was okay. Het laatste stuk liep ik steeds beter en aan de finish gekomen ( 4 u 15 min !!!!! ) nam ik al rennend de medaille in ontvangst en rende meteen door naar de omkleedruimte, 1 km verder, waar ik voor het eerst stopte. Na het stoppen voelde ik me al snel goed en was redelijk fit.

Okay wel wat stijfjes maar ik was tevreden over alles, behalve de tijd. Het had me toch wat meer kracht gekost dan ik van te voren had gedacht maar ja nu deze week nog wat duurlopen met zaterdag een training van +/- 70 km en dan rustig afbouwen.

Ook leuk, gevonden bij een discussie over DOPING:

Eerlijke sport op olympisch niveau bestaat niet, heeft nooit bestaan en zal nooit bestaan. Er zijn altijd "chippoteurs" (om een Brussels woord te gebruiken) geweest. Is het niet met voeding, voedingssuplementen, doping, geestverruimende middelen, asperinnes in koffie, spagetti met EPO,....Eerzucht vroeger en geldgewin nu doet mensen rare dingen doen. Je moet een wielrenner in de Tour eens volgen. Zijn "koppeke" is na drie weken dikker dan bij het begin van de ronde. Waarom? Cortisone en met doktersbriefje hoor. (is ooit gedaan, zo'n wielrenner gevolgd met beelden en vergeleken met begin en einde van de ronde)
Het is heel simpel, beroepssporters willen hun beroep uitoefenen. Jammer genoeg hebben ze een beroep waarbij hun gezondheid ondermijnd wordt en moeten ze medicatie nemen om hun beroep zo goed mogelijk uit te oefenen. (om 2h05' op een marathon te lopen moet je elke dag gedurende een lange periode keihard trainen. welk lichaam, hoe getalenteerd het ook is kan dat aan? zonder enige ondersteunende middelen; ontstekingremmers, recuperatiemiddelen, antidepressive, slaapmiddelen,....)
Een topmanager die heel veel geld verdient, een bedrijf moet rechthouden, levensbelangrijke beslissingen moet nemen (mensen ontslaan) beestig veel uren klopt, weinig slaapt, stress heeft 17 uur per dag, dagen lang, vergaderingen doet dag en nacht, besprekingen in dure restaurants doet en ongezond eet,... waardoor zijn lichaam door deze zaken ook beestig belast wordt, denk je dat die dat doen zonder ondersteunende middelen. (cholestorolverlagers, bloeddrukverlagers, iets tegen de hoofdpijn, captagon om wakker te blijven, slaapmiddelen om snel in te slapen, pillen bij een griep om te blijven werken, "geef me maar een paardemiddel meneer doktoor want ik kan niet thuisblijven, de firma heeft me nodig..."
Het praat doping niet goed, maar het zal nooit verbannen worden. Daarom is een perfecte medische begeleiding erg belangrijk en een open debat waar jullie naar vragen.
Vroeger zei een dokter eens tegen mij: "je kan van een ezel geen koerspaard maken."
Jaren later kwam ik bij een andere sportarts en ik haalde deze woorden aan. Hij antwoordde; "dat is waar, maar ik kan hem wel rapper laten lopen....."

      geschreven door mijn "grote" vriend

Op internet vind je alles, ik was op zoek naar de uitslagen van de LPM-marathon 2007 van afgelopen zondag en ik vond het volgende op een Belgische site waar mensen commentaar gaven op van alles en dit ging over het jaar 2005:
"ge hebt er die lopen ... en ge hebt er die echt lopen."
Janetten, dat zijn we ... allemaal ! Op 1 uitzondering na ....
Op de Memorial Louis Persoons in Genk liep er ne pipo rond die de marathon liep met rugzak en 2 flessen van 1,5l voor op zijn borst gebonden.
Nieuwsgierig als ik ben heb ik mij eens geinformeerd en de geruchten waren dat hij 5 marathons op 5 dagen liep als voorbereiding van een 160km wedstrijd in de woestijn in Mali.
Jaja da zal wel ...
Nu heb ik zijne website gevonden ... jaja tis waarachtig waar !!!
"watjes"
Da's nen kerel naar mijn hart , helaas niet voor iedereen bestemd vrees ik...Ik denk dat ik steeds een "watje" zal blijven :-s , allhoewel heb is ergens gelezen "Watjes worden niet geboren , ze worden wel zo gemaakt"
Train ze !!!
"Schoenmaker"
Sterk van die gast zenne ... zal niet meer voor ons zijn zeker????

Vond ik toch wel grappig!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  Vroeger keek ik ook op tegen mensen die dingen deden die ik dacht dat ik niet kon. Met training kun je veel maar je moet wel beginnen bij het begin en het vraagt veel vrije tijd en misschien wel al je vrije tijd!! Wat krijg je er voor terug? Een heel mooi apart leven en veel vrienden ( in de marathon/ultrawereld).                                  
         
14-01-2007 De Louis-Persoons memorial marathon te Genk (B). Aangezien Algerije steeds dichterbij komt weer eens een marathon met rugzak. Het weer was prima maar het parcour was veranderd. Een stukje onverhard en dat betekent meestal met de rugzak een echte hindernis. Ik startte te snel maar het ging goed. Ik merkte dat ik enkele bekende lopers, na 2 ronden nog steeds achter me had dus het ging echt te snel en ik nam gas terug. De onverharde stukken drassige bosbodem braken telkens mijn tempo behoorlijk, daarna iets steiler bergaf en dat is ook niets als je bagage hebt maar een goede training. Na zo 'n 30 km begon de rugzak echt te wegen en het tempo ging nog wat terug. Ik kon gemakkelijk blijven doorlopen alleen het beoogde tempo lukte me niet. Het maggi-blokje had ik nu opgelost in een bidon en kon me dus niet verslikken. Een slokje uit die bidon en je bent meteen weer wakker (brrrrrrrrrrrr). De organisatie was perfect en Micha was overal de boel aan het regelen. Prachtig. Voor de wedstrijd trof ik mijn vriend Marc Papanikitas, viervoudig winnar van de LPM-marathon. Deze keer zou hij zware tegenstand krijgen nml. van een Rus en geen gewone. Zijn naam weet ik niet meer maar Marc zei dat hij op het EK 100 km 6 u 30 min had gelopen of zo iets en zijn PR op de 50 km was 2 u 59 min. Zoals gewoonlijk dubbelt Marc mij meestal 2 maal maar hij heeft dan altijd wel een goed woordje voor me als hij me inhaalt. Deze keer ook weer maar hij was aan het gekreun te horen echt aan het vechten. Marc won uiteindelijk in 2 u 29 min, een echte opsteker voor hem gezien hij in 2007 ook weer België moet gaan vertegenwoordigen op de EK's en WK's 100 km. Marc is echt een prachtige kerel, na het WK in Korea kwam hij in een behoorlijk dip maar mailde me toch om te vragen hoe het met me ging na het mislukte avontuur in Yukon. Genk, ja, ik finishde in 4 u 8 minuten en ik was kapot maar wel zodanig dat ik toch nog door had kunnen gaan want tussen de oren zit het weer goed. Tijden zijn voor zo 'n woestijn gebeuren eigenlijk niet belangrijk. Hier is het overleven en zorgen voor je natje en droogje, vooral dat laatste is ruim aanwezig.
Over 2 weken de Midwinter marathon in Apeldoorn, met rugzak en nu echt rustig vertrekken en dan nog een lange duurtraining met alles erop en eraan, van zo 'n 70 km dus dat kost me weer een vrije dag. Afgelopen week kwamen de eerste artikelen van mijn sponsors binnen en deze week hopelijk de rest dan is dat ook weer geregeld.
Het nieuwste GPS-horloge van Suunto is onderweg en dan kunnen we deze gaan proberen.
06-01-2007 De Nederlandse Spoorwegen ....sorry verkeerd. Schinnen de Fat ass 50. Mijn zoveelste deelname bij Ger en Nadja Weijenberg. Voorheen in Tilburg en sinds enkele jaren in ons Limburg. De start was op zaterdag en voorheen op zondag. Voor mij een probleem daar mijn moeder haar verjaardagsfeest gaf op de vrijdag maar ik kon Ger en Nadja niet in de steek laten en mijn moeder al helemaal niet. Ik had nachtdienst gehad en het feestje duurde toch lang en ik kwam pas om 23.30 uur in bed en was doodmoe. Zaterdagochtend. De trein zou om 9 u 11 min vertrekken maar had al 4 minuten vertraging en ik had 4 minuten om over te stappen in Sittard. Vlak  voor aankomst in Sittard stopte de trein weer voor 5 minuten en weg was mijn aansluiting. Ik kreeg er het heen en weer van en de volgend trein zou een uurtje later vertrekken. Dat zou kort dag worden en misschien zou ik te laat arriveren in Schinnen. Ik belde mijn broer en hij zou Gert bellen om mijn startnummer klaar te leggen. Op het station verkleedde ik me in de toiletten  en had daarna uiteraard veel bekijks. Ik arriveerde in Schinnen en om 8 minuten voor de start was ik bij Ger. Mijn nummer lag klaar en ik gaf mijn tas af en 3 minuten later vertrokken we. Ik was erg opgejaagd maar toen ik aan het lopen was, was dit snel over. De rondjes gingen in 21 minuten. Een rondje was ongeveer 4,17 km waarvan 1 km bergop, 1 km vals plat, 1 km vlak en daarna 500 meter bergaf en dan weer vlak. Dit 12 maal om de 50 km vol te maken. Ik had het maggi-blokje weer bij me en na 4 rondjes wilde ik het eerste stukje pakken en verslikte me erin. Ik dacht dat ik stikte. Verder ging het goed en na 8 ronden begon het zwaarder te worden daar het ook regende. Eerst zacht en steeds harder. Ronde 11 liep ik samen met Micha die de marathon liep en aan zijn laatste ronde bezig was. Het geeft even afwisseling maar praten is dan ook soms vermoeiend en we zwegen beiden na een tijdje. Ik hoefde niet te wandelen en kon blijven rennen. Ik finishde in 4 u 42 minuten 32 sec en was tevreden over het lopen maar niet over de Nederlandse Spoorwegen. Na afloop kreeg ik eigenlijk pas te zien wie er allemaal meedeed. We waren met zo 'n 40 man waarvan enkelen de marathon liepen en de rest de 50. Er waren velen uitgestapt en ik was gefinished als 13-de.
Voor mij was deze wedstrijd vooral psychisch erg belangrijk daar ik vorig jaar stopte na de marathon, 42,195 km, daar het zo slecht ging en ik lichamelijk veel problemen had o.a. de rug. Ik  moest toen nog naar Yukon!!!!!

Ik denk dus dat ik er nu veel beter voor sta. Volgende week nog de LP-marathon in Genk

 en eind januari Apeldoorn. Het gaat goed. Geen blessures en het hielspoor .......pssssst

 

 

                                                       Met dank aan Ger Weijenberg voor de foto 's, klik erop voor vergroting

 

 

 

 

 

             

         

Tja, hoe zal ik beginnen. Het begin van 2006 stond in het teken van de Yukon Arctic Ultra in Yukon Canada over 100 mijl in februari. Ik trainde veel en regelmatig ging ik naar Snowworld Landgraaf om aldaar te trainen met mijn slede. Ik had al rugklachten en het lopen werd er vaak niet beter op. Enkele weken voor de wedstrijd hoorde ik dat je er bijna niet kon hardlopen. Ik begon per week 2 lange wandelingen in te lassen van 30-50 km per keer. Mijn rugklachten werden iets beter maar ik maakte me er zorgen over. Hoe het verliep in Yukon? Klo........................ Na 102 km totaal uitgeput moeten stoppen. Diarree en ik kon niet meer eten. Naderhand besefte ik dat ik de Immodium, om de diarree te stoppen, helemaal vergeten was in te nemen!!!!!! Ik ging in de race verder als verzorger. Ook een leuke ervaring. Thuis gekomen had ik geen zin meer om te lopen, het plezier was weg. Ik zat heel erg diep, voor het eerst sinds ik begonnen was met hardlopen in 1978. Mijn materiaalsponsoren steunden mij ook na afloop van deze mislukking en zeiden mij toe me bij een volgende onderneming weer te steunen. Na zo 'n 5 weken wilde ik weer langzaam beginnen voor mijn plezier. Ik had me een beetje laten opjutten door die 100 marathon club maar dat wilde ik net meer. Wat wil het nou zeggen als je 100, 200 of nog meer marathons hebt gelopen? Lucien Taelmans, dat is wat anders, 100 marathons onder de 3 uur. Daar worden we stil van.

Alleen lopen voor het plezier. Mijn tijden waren toch knudde. Vroeger onder de 3 uur en nu .......... Mijn laatste marathon onder de 3 uur was in 1993 toen ik voor het laatst aan triathlon deed. Mijn laatste 2 hele triathlons. Schijnbaar deed de afwisseling mij goed en dit resulteerde dan in tijden onder de 3 uur en tijdens de hele triathlon liep ik de marathon in 3.30-3.45u.

Maar helaas. ik kreeg de ene blessure na de andere en nu wilde ik wel weer. Mijn achillespezen eerst, dan mijn linker heup. Hierna mijn hamstring rechts. Telkens pakte ik rust en ging een beetje Mountainbiken. Na de hamstring een spierverrrekking in mijn linker kuit en daarna een hielspoor links. Rechts had ik al een hielspoor gehad zo 'n 10 jaar geleden. Ik probeerde toch door te gaan net als toen maar het werd erger. Ik liep nog 5 marathon met het hielspoor en pijnstillers. Het werd alleen maar erger en ik besloot alleen nog maar te gaan fietsen 2 maanden lang. Ik zocht heel internet af naar oplossingen voor mijn hielspoor. In het ziekenhuis waar ik werk als verpleegkundige vroeg ik chirurgen en orthopeden naar hun mening. Ik probeerde alles, behalve de nachtspalk, dat vond ik maar flauwekul. Marc Papanikitas mailde nog om te vragen hoe het met me was omdat hij niets meer van me hoorde. Hij gaf me nog enkele goede tips. Uiteindelijk begon ik in october toch met de nachtsplak nadat bandages maar tijdelijk hadden geholpen. Tevens begon ik met trainen op een voetbalveld i.v.m. de zachte ondergrond en met siliconen zooltjes. Mijn conditie was nog steeds redelijk en ik kon zonder moeite 45 minuten hard( zacht )lopen. Na 2 weken was ik helemaal dolgedraaid op dat voetbalveld maar ik had bijna geen pijn meer. Na elke training 7 minuten ijssen en weer mijn Walk-fit zooltjes in de schoenen. Ik had weer zin om te lopen en ik schreef me in voor een marathon. De tijd was eigenlijk te kort maar ik wilde met Henk Harenberg naar de Sahara-marathon/ultra in februari in Algerije. Ik trof weer de oude bekende hardlopers en ik starte met mijn tweede IK, de rugzak, i.v.m. Algerije. HEt was zwaar, heel zwaar maar ik finishde samen met Micha. Twee weken later wilde ik weten hoe het zonder rugzak zou gaan en ik liep de marathon in Spijkenisse en ik probeerde tevens het maggiblokje van Jo Schoonbroodt uit ( zie www.adventure-runner.tk ). Misschien door het maggiblokje of ..... Ik had geen krampen of niets en ik liep prima tot 29-30 km en de rest was iets zwaarder maar ik hoefde niet te wandelen. Hierna volgden nog enkele duurlopen en het gaat goed. De nachtspalk draag ik nog steeds en wil dit blijven doen tot ik naar Algerije ga. Mijn sponsoren steunen me weer en ik ga ervoor. 30-12-2006 liep ik nog de Silvestermarathon ( met 100 deelnemers, voorheen waren we soms met 15 man!!!!!!) en daarna nog enkele marathons en een hele lange duurloop en ik moet klaar zijn voor Algerije. Welke afstand ik daar ga lopen kan ik dankzij de organisatie ter plekke beslissen.

Zo eindigde het jaar 2006 toch nog goed. Ik weet dat ik momenteel beter zit qua conditie en gestel dan toen ik begin van het jaar naar Yukon ging.

Iedereen heeft me steeds gewaarschuwd want ik liep veel en mijn probleem is meestal dat ik veel blijf trainen omdat ik dat graag doe. Je lijf heeft ook rust nodig maar ja, wie zegt het?

Ik wil bij deze iedereen goede feestdagen toewensen en een heel goed begin voor 2007. Als 2007 voor mij zo is als het einde van 2006 dan ben ik al tevreden.

loop ze en tot ziens

Henk Sipers

p.s. Vroeger schreeuwde ik van de daken dat als je een marathon in 4 uur of langer loopt, je beter kunt stoppen. Nou, dat is niet waar. Je moet marathons lopen zolang je er plezier aan hebt en de tijd is niet belangrijk.