|
|
deprimande
Depressief zijn. Een begrip dat ver van me afstond. Ik??
nee, ik zou dat nooit worden. Ik kon zoveel aan......
ruim 2,5 jaar ben ik nu (31 dec. 2002) depressief. Het schrijven van
gedichten is voor mij een manier om mijn gevoelens te uiten.
Op deze site wil ik een aantal gedichten neerzetten die andere mensen, al dan
niet depressief, een blik van herkenning en misschien ook iets van begrip
kunnen geven.
Soms heb je het idee als 'depressieveling' dat je echt helemaal gestoord
bent. De wanhoop, de woede, het verdriet dat gepaard gaat aan een depressie,
kun je niet wegdoen met: "zet je erover heen," of: (ook een mooie):
"je moet ertegen vechten".
Dat is nou net wat iemand die in een depressie zit niet lukt. Hij wil zo
graag beter worden, maar het lukt niet. En dan zeggen ze ook nog: "kom
op, je bent een volwassen kerel......"
Alsof je al niet voldoende schuldgevoel hebt.
De reprimande wordt zo tot deprimande, omdat je nog eens met je neus op
het feit gedrukt wordt van hoe ziek je bent.
Maar goed, laat het niet meer dan een delen van mijn ervaringen met anderen
zijn. Misschien heeft u er iets aan...... Overigens: Ik zit nog in mijn
depressie en ben dus ook nog aan het dichten. Oftewel: er komen er nog meer
bij. Ik ben nu weer thuis na mijn 4e opname. Twee keer op een PAAZ afdeling,
een keer in de Franciscushof in Raalte en dit keer in de Fontein in Bosch en
Duin. In totaal heb ik nu zo'n 10 maanden opname achter de rug. En ik heb
weer veel meegemaakt. Nare ervaringen, maar ook hele mooie. Heb weer
prachtmensen ontmoet, die nooit uit mijn hart zullen verdwijnen. Toch heeft
ook deze opname me niet gebracht waar ik op hoopte. Ik heb uiteindelijk dan
ook zelf het besluit genomen om weer naar huis te gaan. Nee, ik ben dus (nog)niet
beter.
Wil je reageren?........
In
het gastenboek: Klik op de vlinder...
of
per email:
at_dekker@hotmail.com
Naar de gedichten:
|
