|
|
EEUWENLANG LEEFDE DE DINGO VREEDZAAM SAMEN MET DE ABORIGINALS,DIE DANKBAAR GEBRUIK MAAKTEN VAN ZIJN JACHTTECHNIEKEN EN IN HEM EEN TROUWE KAMERAAD ZAGEN.PAS TOEN DE EUROPEANEN IN 1788 VOET AAN AUSTRALISCHE BODEM ZETTEN EN ZICH HET LAND GINGEN TOE-EIGENEN,KREEG DE DINGO EEN NIEUWE VIJAND :DE MENS |
OOK TEGENWOORDIG IS ZIJN AANWEZIGHEID NOG STEEDS NIET OMSTREDEN..DAT ER EIND APRIL VAN DIT JAAR OP FRASER ISLAND EEN 9-JARIG JONGETJE DOOR EEN DINGO IS GEDOOD,VERSTERKT ZIJN SLECHTE IMAGO IN AUSTRALIË ALLEEN MAAR MAAR WAT VOOR DIER IS DE DINGO EIGENLIJK,EN IS DIE NEGATIEVE HOUDING VAN VEEL AUSTRALIËRS TEN OPZICHTE VAN DEZE ALDAAR INHEEMSE DIERSOORT WEL TERECHT? OOSPRONG Er is veel mythevorming over de komst van de Dingo naar Australië.Zo werd lange tijd aangenomen ,dat hij samen met de Aboriginals aangekomen zou zijn ,zo'n 20.000 jaar geleden.Nieuwe studies ontkrachten deze theorie en tegenwoordig neemt men aan dat de Dingo oorspronkelijk uit Azië komt. Daar is hij 6.000-10.000 jaar geleden geëvolueerd uit de wolf en heeft zich vervolgens in Zuidoost-Azië verspreid. Aziatische handelslieden hebben hem daarna geïntroduceerd in andere landen ,zoals Indonesië en de Filippijnen. Zo'n 3500-4000 jaar geleden kwam hij in Australie aan.De eerste Dingo's zijn door de handelslieden op hun schepen meegenomen als gezelschap, maar ook als reservevoedsel op de lange reizen. |
|
ABORIGINALS De inheemse bevolking van Australië had al snel door,dat de honden die er na de bezoeken van de handelsschepen achterbleven,heel goed inzetbaar waren bij de jacht.De Dingo's kregen als taak om gewond wild te achtervolgen en tot staan te brengen.Ook werden ze ingezet om reptielen en inheemse katachtigen in bomen te jagen,zodat deze gespeerd konden worden.De Dingo was werktuig ,huisdier en soms zelf ook een voedselbron. Met de komst van de Europeanen in Australië veranderde er veel voor de inheemse bevolking en dieren.Vóór die tijd hielden de terugkerende perioden van droogte, met daaraan gepaard gaande tekort aan prooidieren , het Dingobestand klein.De Europeanen doorbraken echter dit natuurlijk evenwicht.Met putten en dammen werd de watervoorziening een stuk verbeterd.Bovendien namen de Europeanen allerlei dieren mee naar Australië ,zoals vossen ,konijnen,katten,enzovoort. Deze dieren werden een concurrent van de Dingo , of een nieuw smaakje op het dagelijks menu.Vanaf ongeveer 1920 begonnen de Engelse kolonisten jacht op de Dingo te maken.Veel kolonisten hielden schapen , die regelmatig werden aangevallen door Dingo's. Vooral in de paartijd ,wanneer de Dingo's agressiever zijn dan normaal ,moesten de schapen het nogal eens ontgelden. Omdat de schapen geen deemoedsignalen afgaven en zich niet onderwierpen ,wekten zij de agressie van met name de reuen.Dingo's doden schapen dus niet in de eerste plaats om hen te eten. Om Dingo's te vangen ,hadden de kolonisten de hulp van de Aboriginals-die de gewoonten van de Dingo goed kenden-hard nodig . Zij wisten waar de Dingo's zich in de verschillende seizoenen bevonden en waar zij tijdens de paartijd waren.Aboriginals ,die voor hun levensbehoeften voor een groot deel afhankelijk waren geworden van de kolonisten , kregen voedsel in ruil voor de scalp van een Dingo. Voor een pup kreeg men dezelfde bonus als voor een volwassen exemplaar , dus was het lucratief om een dragende teef te sparen tot zij geworpen had. Zo probeerden de Engelsen om de Dingo uit te roeien , wat een onmogelijke opgave bleek.Behalve door ze te doden trachtte men de Dingo ook op andere manieren buiten de deur te houden.Veel boeren plaatsten gaas om hun grondgebied. Eerst deed men dit apart , maar later werkte men samen en zo ontstond het grootste hek van de wereld : de 'dogfence'.Een 5.000 kilometer lang hek , dat zich uitstrekt over een groot deel van Zuid- en Centraal-Australië en dat de Dingo uit het schapengebied moet houden. Veel zin heeft dit enorme project echter niet gehad. |
|
LEEFGEBIED De aanwezigheid van water is een belangrijke factor die bepaalt waar Dingo's zich bevinden.Uiteindelijk is het echter de aanwezigheid van een betrouwbare voedselbron die het zwaarst weegt en die beslist hoe lang een roedel Dingo's op een bepaalde locatie kan blijven. In gebieden waar het aantal prooidieren sterk fluctueert , onder invloed van bijvoorbeeld perioden van hevige droogte of overstromingen , zal de Dingo meer moeten rondtrekken dan in de gematigde wouden , waar het hele jaar door voedsel en water aanwezig is.Dingo's leven solitair |
|
VOCALISATIE Opvallend kenmerk van de Dingo is dat hij in het wild niet blaft.Wel heeft hij een scala aan andere geluiden voor communicatie.Men kan verschillende vormen van vocalisaties waarnemen bij de Dingo : huilen (lange afstandscommunicatie),kreunen (korte afstandscommunicatie),snufniezen en huilblaffen. Van deze vocalisaties komt het HUILEN het meest voor.Het heeft als belangrijkste functie het localiseren van andere Dingo's. Het zegt als het ware:'hier ben ik ,waar ben jij?'Het dient echter twee (elkaar contrasterende)doelen : 1 VERZAMELFUNCTIE. Het lokken en verenigen van andere leden van de roedel, of het helpen van solitairen om een paringspartner te vinden. 2 TERRITORIUM-AFBAKENING.Het afschrikken van concurrerende roedels of van solitair levende Dingo's.Het KREUNEN is een zacht huilgeluid,dat niet verder strekt dan ongeveer 100 meter.Het wordt voornamelijk gebruikt als een Dingo een waterplaats nadert waar al een andere Dingo aan het drinken is ,die niet tot zijn roedel behoort.De functie van het kreunen is om de drinkende Dingo te waarschuwen dat iemand anders ook wil drinken,zodat een ontmoeting vermeden kan worden. Het SNUFNIEZEN hoort men soms wanneer een Dingo wordt verrast door de aanwezigheid van (menselijke) indringers.Hij ademt heel snel en herhaaldelijk lucht uit zijn neus , waarschijnlijk om de aanvoer van verse lucht, die de geur van de indringer met zich meedraagt , te verhogen.Zo kan de Dingo bepalen of hij zal vechten of vluchten. De HUILBLAF is een verontruste schreeuw, die begint met een of meer blafjes en gevolgd wordt door gehuil.Het wordt slechts gebruikt om pups en andere Dingo's te waarschuwen voor direct gevaar. |
|
 |
VOORTPLANTING Dingoteven worden meestal pas seksueel actief wanneer zij twee jaar oud zijn.Zij worden eenmaal per jaar loops en paren meestal in de herfst.Over het algemeen is het zo , dat de dominante (Alfa)teef in een groep het eerst loops wordt,waarna de andere , lagere in rang staande teven volgen.In een groep wordt , afhankelijk van het beschikbare voedsel , vaak slechts één nest per seizoen grootbracht. Het 'teveel' aan pups van ondergeschikte teven wordt gedood door de dominante teef , eventueel geholpen door haar eigen pups of andere honden uit de groep.In perioden van grote droogte paart de Dingo veelal in het geheel niet. Reuen bereiken hun seksuele volwassenheid tussen de 1-3 jaar.In het droge ,hete centraal Australië lijkt ook de seksuele activiteit van de reuen seizoensgebonden te zijn.Gevangen Dingoreuen in dit gebied toonden tijdens het paarseizoen wel belangstelling voor gedomesticeerde loopse teven, en paarden ook met hen, terwijl zij die teven in andere seizoen , als ze opnieuw loops werden, geen blik waardig gunden.Daar staat tegenover dat reuen in de koelere gebieden van Australië het hele jaar door kunnen paren. De draagtijd bij de Dingo is 61-69 dagen ,over het algemeen iets langer dan bij gedomesticeerde honden en hybriden (kruising tussen Dingo en huishond).Gemiddeld bestaat een nest uit 5 pups (varieert van 1 tot 10) en worden er iets meer reuen dan teven geboren. De pups worden meestal geboren in de droge,koelere (winter)maanden, in een uitgegraven konijnenhol , een holle boomstronk , in dicht struikgewas of in een grot.De schuilplek voor de pups is vrijwel altijd gelegen vlakbij een waterplaats. |
VOORTBESTAAN Er zijn de afgelopen 200 jaar vele pogingen ondernomen om de Dingo uit te roeien. Dat hij nog steeds bestaat, heeft hij in eerste instantie te danken aan zijn voortreffelijke overlevingsstrategieen. De Dingo is een sluwe , intelligente hond, die niet snel risico's zal nemen. Toch wordt de Dingo bedreigd. Vreemd genoeg niet door wapens of verlies van voedselbronnen , maar door zijn eigen enorme aanpassingsvermogen.De Dingo paart namelijk niet alleen met andere Dingo's ,maar ook met gedomesticeerde honden.Hierdoor neemt het aantal zuivere Dingo's drmatisch af en als er niet wordt ingegrepen , verdwijnt deze wilde hond binnen nu en 50 jaar helemaal. In de staat Victoria is de Dingo sinds een aantal jaren geregistreerd als ras en zijn er verschillende mensen actief om zuivere Dingo's te fokken en zo te proberen het ras voor uitsterven te behoeden. Helaas wordt hij in de rest van Australie nog beschouwd als ongedierte, dat men onder meer met gif probeert uit te roeien. |
NATUURRESERVATEN In de meeste natuurreservaten is de Dingo wel beschermd , maar daar doet zich een ander probleem voor. Veel toeristen willen graag in contact komen met wilde dieren. Om met een kangaroe of Dingo op de foto te kunnen , lokt men de dieren met voedsel.Dit heeft een flink aantal consequenties die de toeristen niet kunnen overzien.Dingo's zijn , hoewel ze erg lijken op ons geliefde huisdier de hond , geen tamme dieren.Zij horen schuw te zijn en de mens te mijden.Wanneer men Dingo's voert , verliezen ze hun natuurlijke angst voor de mens. Ze worden steeds brutaler en opdringeriger. Bovendien leren jonge dieren niet meer om zelf te jagen en worden ze afhankelijk van wat de mens hen toewerpt. In de paasvakantie van dit jaar heeft men op Fraser Island kunnen zien wat voor gevaren er schuilen in het voeren van Dingo's.Een 9-jarig jongetje is door een groepje jonge Dingo's gedood.De dieren waren op zoek naar voedsel en vielen het jongetje en een vriendje van hem lastig. De jongens probeerden terug te rennen naar de camping,waarbij ze waarschijnlijk luid om hulp geroepen hebben.Dat rennen en gillen heeft de prooidrift van de Dingo's aangewakkerd.Toen een van de jongetjes struikelde en viel, vielen de Dingo's hem aan en doodden hem. Inmiddels heeft men alle Dingo's op Fraser Island die zonder enige aarzeling naar mensen toekwamen , gedood. Ook schiet men nu regelmatig met losse flodders om de overige Dingo's angstig voor de mens te houden . Bovendien is er op het eiland een grote actie gestart om mensen te waarschuwen voor de gevaren van interactie met Dingo's. Het is strafbaar om ze te voeren en zelfs om eetbare spullen onbeschermd achter te laten. Hierdoor hoopt men dat de Dingo's niet langer zullen rondhangen bij kampeerplaatsen en dagstrandjes , maar weer zelfstandig gaan jagen.Men wil terug naar de situatie van 20 jaar geleden , toen de Dingo's op Fraser Island onzichtbaar waren. Als de Dingo's de mens niet langer associëren met voedsel , dan kunnen mens en Dingo prima naast elkaar voortbestaan. Het is te hopen dat men in andere natuurgebieden dit voorbeeld volgt.Wanneer men het voeren van Dingo's overal strafbaar maakt , kan men bijtincidenten met Dingo's voorkomen.Daarnaast zou men als men nu in Fraser Island doet , veel kunnen doen aan educatie.Misschien zijn mensen sneller bereid om een wild dier met rust te laten als zij beseffen wat hun inmenging voor consequenties heeft. Want vrijwel niemand realiseert zich dat Dingo's in veel natuurgebieden van honger creperen in de perioden dat er geen toeristen zijn ,puur en alleen omdat zij nooit hebben geleerd om zelf hun kostje bij elkaar te scharrelen.Dat is toch zelfs de mooiste foto niet waard ! |
|
|
