Lieve Rolex,
mijn lieve ventje...mijn rolmops jij bent niet meer in ons leven.
Er werdt kanker bij je ontdekt.
Ik had er alles voor gegeven om jou beter te maken,
maar helaas we moesten je laten gaan.

Nooit zal ik meer jou lekkere rimpelkoppie kunnen kussen.
Nooit meer heerlijk kroelen,wat we zo graag deden.
Nooit meer jou gepor in mijn zij als je wat lekkers wilde.
Zelfs koffie drinken zal nooit meer hetzelfde zijn,want als je het gepruttel hoorde
zat je al klaar voor wat lekkers.
Je was voor ons de meest geweldige hond die je je maar kan voorstellen.
Buiten was dat wat anders,je was echt de Macho van de buurt onze Westsideboy.
Ze waren allemaal bang voor je,en niemand geloofde dat je eigenlijk zo'n watje was.
En wie moet nu het kindje beschermen,want dat kon jij als de beste.
Mijn kanjer wat zullen we jou gaan missen,
ik heb nog nooit zoveel van een hond gehouden.
Ik was echt verliefd op die heerlijke bek van jou elke dag weer.

Knulletje je heb nu rust,en dat verdiende je.
Rust zacht mijn lieve rolmops