Goa

Onze tussenstop is na ongeveer 6½ uur op het vliegveld van Abu Dhabi (Ver. Arabische Emiraten). Het vliegveld heeft een kleine koepelvormige winkelruimte, waarvan het plafond geheel voorzien is van mozaïek. Na 45 minuten begeven we ons weer aan boord en 2½ uur later landen we in India. Op Dabolim airport. Het is dan vijf over halfacht in de morgen (plaatselijke tijd), onbewolkt, twintig graden Celsius en 4 ½ uur later dan in Nederland.

Na de bureaucratische afhandelingen op het vliegveld, het wisselen van wat dollars en het verzamelen van de kudde toeristen in wat klaarblijkelijk touringcars dienen te zijn, laten we tijdens de rit naar het hotel alles op ons afkomen. Een klein uur later dumpen we vermoeid van de reis de koffers op onze hotelkamer. We besluiten direct de omgeving te gaan verkennen. Het hotel, met een mond vol: Paradise Village Beach Resort genaamd, is een complex bestaande uit verschillende gebouwtjes in Portugese stijl, waarin zich de kamers bevinden. Het hotel reikt, als één van de weinige in het toeristische Calangute, bijna tot aan het strand. Slechts een smal paadje door de duinen scheidt ons van het hete zand, die bezaaid is met visserbootjes, beachshacks en zonnende toeristen.

Uiteindelijk ploffen we neer bij een beachshack, waar de muziek van Bob Marley en de geur van een joint ons aan andere oorden op de wereld doet denken. Via de duinen, kronkelpaadjes, het centrum van Calangute en God mag weten waar we nog meer zijn geweest, komen we terug bij het hotel. Na twee uurtjes te hebben geslapen brengen we de rest van de middag bij het zwembad door. Het water is koud.

Voor het gemak maken we 's avonds gebruik van het restaurant van het hotel, die voor de gelegenheid is verplaatst naar het zwembad. Opgevrolijkt door een live sitar-ensemble maken we het ons gemakkelijk en de smaak van echte chicken masala en stuffed calamaris, vergezeld van de typische Goaanse drank Fenny (50%!), is een feit. Helaas bleek de kip niet helemaal gaar, maar dat mag de pret niet drukken.

Wendy besluit uiteindelijk toch gebruik te maken van hun diensten en laat haar rug, armen en hoofd masseren. Een echte aanrader volgens haar en dus zal Chris er -weliswaar op een ander tijdstip- ook aan moeten geloven.

Op het strand worden we verwelkomd door de masseuse van gisteren, Helena. Bezorgd vraagt ze naar de reden van Wendy's trage gang naar het strandbedje. Zonder te aarzelen besluit de dame in kwestie de geblesseerde enkel van Wendy te masseren. En terwijl Chris zich 's middags door een masseuse onderhanden laat nemen, wordt Wendy voor de tweede maal aan haar enkel "geholpen". Geen enkele fysiotherapeut in Nederland kan tippen aan deze prijs/kwaliteit verhouding. En na de tweede massage verdwijnt de pijn langzaam als sneeuw voor de zon.

Voor het avondeten kiezen we voor restaurant Capricorn. Eveneens aan de mainroad en schuintegenover Casandré. Ook hier is het eten goed en goedkoop. Zelfs goedkoper dan bij Casandré (wat Casandré weer duurder maakt). Maar waar hebben we het in godsnaam over?! Nog geen f 20,-- voor een volledige maaltijd, inclusief drank voor twee personen!

De geplande struintocht door Calangute valt helaas weer gedeeltelijk in het figuurlijke water. Na de enkel zijn het dit keer de darmen die niet echt meewerken. We besluiten echter toch op pad te gaan. Omdat we iets later dan normaal vertrekken, hebben we het ontbijt gemist. Nou ja, gemist. We besluiten bij de Infantaria Pastry Shop te ontbijten. Het door Lonely Planet aanbevolen restaurant serveert croissantjes, koffie en thee, maar ook complete maaltijden.

Met circa 35 kerstkaarten op zak, lopen we richting postkantoor. De kerstkaarten moeten immers nog wel dit jaar aankomen. Het ziet er echter allemaal vrij verlaten uit. Maar op het terrein, achter de gesloten hekken, staan drie mannen. Het postkantoor is vandaag en misschien ook morgen dicht i.v.m. een staking, weet één van de mannen ons te vertellen. Een ander vraagt ons wat we willen. We maken het duidelijk en na momenten van vertwijfeling bespreekt hij een en ander met zijn kompanen en besluit ons alsnog te helpen. We mogen mee naar binnen, maar de deur moet wel achter ons dicht blijven: "anders denken andere mensen dat het postkantoor open is", zegt-ie. Hij legt ons uit dat in heel India de postdienst staakt, maar voor toeristen (lees: bakshees) maken ze wel een uitzondering. Elke postzegel wordt voorzien van lijm uit een potje. Tot overmaat van ramp is de lijm op en wordt een collega erop uit gestuurd om een nieuwe voorraad te halen. Het resultaat is, dat we 40 minuten later "alweer" buiten staan. In de namiddag versturen we vanaf het naburig gelegen Jojo's Bar nog wat e-mailtjes naar het thuisfront.

Aangezien Wendy's darmen nog steeds opspelen besluiten we in het hotel te eten. Wendy kiest voor een maaltijd van kippensoep en een kom rijst. Voor Chris chicken tika masala. Als de enige twee gasten van het restaurant verwacht je toch wel enige service, maar helaas treft ook Chris enkele stukken rauwe kip in z'n eten aan. Hoewel je zou verwachten dat men in een hotel de engelse taal machtig is, lacht de ober vriendelijk, schud beleefd zijn hoofd (wat hier gebruikelijk is ten teken van een bevestiging) en verlaat zonder enig begrip van het probleem de tafel. Dus maar weer snel terug naar de kamer.

Onze tocht door Calangute en Baga gaat verder. Na ongeveer een uur door allerlei straatjes te hebben gelopen komen we weer bij het strand uit. In de schaduw van een beachshack lessen we onze dorst en aanschouwen de koeien tussen de zonnende toeristen. Via het strand lopen we terug naar onze eigen beachshack: Jolly Boys. Deze ligt in het verlengde van ons hotel. De shack wordt gerund door een familie, die tevens haar brood verdiend met de visserij. Als we naar het strand gaan maken we altijd gebruik van hun strandbedjes en tussen de middag gaan we daar altijd een hapje eten. Voordat we dan naar de kamer gaan nemen we daar vaak nog even een afzakkertje. Deze avond hebben ze een barbecue. Dus om 20.00 uur zitten we weer op het strand. Soep vooraf, daarna BBQ en als toetje fruitsalade. Goed te doen!!

Vandaag gaan we naar Mapusa (spreek uit: Mapsa), naar de lokale markt. De planning was om zo rond 9.30 uur te vertrekken. Echter na terugkomst van het ontbijt blijkt dat er uit de palmbomen voor onze deur kokosnoten worden gehaald. De kokosnoten vliegen om onze oren en met gevaar voor eigen leven rennen we naar binnen om foto- en videocamera te pakken. We krijgen allebei een kokosnoot en zetten deze aan onze lippen om de noot van de melk te ontdoen. De rest van de melk vangen we op in een glas en zetten deze in de koelkast. Lekker voor later!

Dan gaan we op zoek naar een taxi. Buiten het hotel staan er al een aantal te wachten. Voor Rs. 250 heen en terug. De chauffeur wacht dan op ons. Dit rit duurt maar een kwartier. Het is een echte markt, met weinig toeristenspul (gelukkig!). Zakken en manden met groente, fruit, kruiden en specerijen maken het tot een bont geheel. Zelfs mannen met delen van net geslachte geiten over hun schouders rennen door de winkelende menigte op weg naar hun bestemming. Met wat fruit, kruiden en wierook als enige buit, keren wij terug naar Calangute.

's Middags brengen we een bezoekje aan een Tibetaanse markt in Calangute. Veel juwelen en beeldjes worden daar niet al te opdringerig aan de man gebracht. Voor het eerst besluit Chris een duimring te kopen en Wendy neemt een turkooizen ketting af van een Chineesogende vrouw. We checken onze mail en besluiten bij Souza Lobo wat te gaan drinken (aan het eind van de mainroad links op het strand). Via een binnendoorweggetje komen we uiteindelijk weer bij het hotel uit. Souza Lobo is een groot, simpel maar goed restaurant. Er staat veel op de kaart en de prijzen zijn om maar eens te noemen: belachelijk laag. Een goede reden dus om daar het avondmaal te nuttigen. Via het strand (zaklampje mee!) lopen we terug naar ons hotel. Alweer een dag voorbij.