Goa

Om de restaurants af te wisselen, dwalen we rond in het centrum van de stad en komen uiteindelijk terecht bij Falcon Resort (aan het eind van de mainroad richting het strand en dan het straatje rechts inlopen). Als onderdeel van een hotel stelt het niet veel voor. De chicken sizzler van Wendy lijkt eerder een beef sizzler en de butter chicken van Chris was smakelijk, maar niet om over naar huis te schrijven.

Dan op weg naar de tweede tempel. De Mahalsa tempel. We bekijken de tempel eerst van de buitenkant en nadat we onze schoenen hebben uitgedaan, betreden we het gebouw. Een vreselijk kabaal komt ons tegemoet. Er blijkt een mis aan de gang te zijn en het voorste gedeelte van de tempel zit helemaal vol. Wij blijven in het middelste gedeelte staan en gluren door kleine raampjes naar wat er zich voorin afspeelt. Achter ons slaan twee mannen continue op een bel, nog twee trachten uit alle macht hun trom, met een doorsnee van een meter, aan gort te slaan en de vijfde persoon vult de overige aan met geroffel op een stel pannendeksels. En toch brengt deze kakofonie ons in verwarring. We krijgen kippenvel als we samen, als twee dwaze toeristen, tussen de lokale bevolking blootsvoets alles aanschouwen. Is het de onwetendheid over wat hier gaande is? Is het te overweldigend? Misschien indrukwekkend? Of is het toch misschien een middel om, gehypnotiseerd door het ritme van de trommels, contact te krijgen met Vishnu? In ieder geval worden we overdonderd door de geuren, kleuren en klanken die onze zintuigen raken. Uit respect (en misschien ook wel uit verlegenheid) laten we het knulletje, die ons vanaf de ingang al volgt, de door ons aangeschafte bloemenketting offeren. Het is te gênant om tijdens de mis dwars door de zittende mensenmassa te lopen en hen tijdens het gebed te storen. Eenmaal weer buiten staan we voor 's werelds grootste koperen olielamp, die slechts tijdens festivals wordt ontstoken.

De specerijen plantage ligt in het dorpje Savoi Verem. Verscholen in de bergen en onvindbaar voor toeristen als wij, brengt Angelo ons naar het restaurantje van de plantage. Zoals gebruikelijk bij dergelijke (semi-)toeristische trekpleisters, zal hij hier ongetwijfeld door het management voor worden beloond. Voor Rs. 300 per persoon krijg je een rondleiding, wat te eten en te drinken. Wij besluiten, op aanraden van onze magen, eerst te gaan eten. Slurpend aan een rietje, genieten we van de klappermelk. Rechtstreeks uit een kokosnoot drinken kan bijna niet verser. De lunch bestond uit wat witte rijst, pittige kip, pittige saus, aardappels en een met peper bestrooide kroepoek, geserveerd op een bananenblad. Volgens één van de medewerkers zou dit eten zijn aangepast aan de smaak van de toerist, dus helemaal niet zo pittig! Het blussen van onze binnenbrand doen we met Lemongrasstea en enkele kleine suikerbanaantjes. Nadat we onze magen gevuld hebben, hobbelen we achter de gids aan voor een rondleiding over de plantage. In een half uur krijgen we te horen, zien en ruiken wat hier wordt verbouwd. En voordat we met Angelo naar de auto terugkeren krijgen we nog wat fruit voorgeschoteld. Onderweg naar het hotel stoppen we even om de allernieuwste aanwinst van Goa, qua tempels, te fotograferen. De nog in aanbouw zijnde tempel zal in mei 2001 klaar zijn en heeft nog geen naam. Met enige vertraging bereiken we Calangute en rijden om halfvijf het terrein van Paradise Village op.

Onze enige pech van vandaag blijkt, wanneer we tijdens de zoveelste stroomuitval willen e-mailen. Dan maar vanavond proberen. We nemen nog een Limca bij Jolly Boys, onze "stam-beachshack", waar we ook Angelo aantreffen. Hij blijkt een broer te zijn van de eigenaar van Jolly Boys. Na de zonsondergang hobbelen we terug naar de kamer. Vanavond besluiten we bij de Tibet Bar & Restaurant te gaan eten: één Kings (bier), één Sprite, een chicken cashewnut, een chicken hot garlic, één chocolade custard, één melkthee en één limoenthee voor Rs. 340 (= f 17, --). Wat wil je nog meer voor goed eten en een leuk prijsje? De energiemaatschappij voorziet iedereen in Calangute weer van stroom en wij proberen het opnieuw: aan de overkant lezen we onze mail en laten anderen nog wat van ons horen. En voor de computerloze onder in onze familiekring begeven we ons naar het telefoonhokje voor ons hotel, maar tevergeefs. In Nederland wordt er niet opgenomen. Vanavond op tijd naar bed, want de masseuses zullen ongetwijfeld morgen weer een beroep op ons doen. We zijn bang dat we er weer in zullen trappen. Nou goed, vooruit dan maar …..

We slapen lekker uit en gaan om halftien ontbijten. Het wordt steeds drukker in het hotel met als gevolg dat de service steeds slechter wordt. Geen schone tafels, niet voldoende kopjes, etc. Na het ontbijt spullen pakken en naar het strand. Halverwege de dag maakt iemand ons erop attent dat er even uit de kust dolfijnen te zien zijn. We turen naar de horizon en al gauw zien we enkele tuimelaars naar lucht happen. Na de lunch, bestaande uit twee omeletjes met toast, is het weer tijd voor een massage.

Voor het avondeten besluiten we deze keer buiten Calangute te gaan eten. We kiezen voor Stone House in Candolim, een dorpje even ten zuiden van Calangute. De taxi brengt, wacht en haalt ons voor Rs. 150. Als we aankomen zit de tent redelijk vol. We bestellen één plain steak en één chicken cafrael. Helaas duurt het even voordat we ons eten krijgen, maar het is het wachten waard. De kip van Chris ziet eruit alsof het net uit een moddergevecht gekomen is, maar smaakt erg goed, de steak heeft het aantal klappen van de vleeshamer goed doorstaan en smaakt er niet minder om. Na het eten nog een toetje en weer terug naar het hotel. Het zwembad van het hotel is door een rijke Indiase familie afgehuurd voor een bruiloft. Nieuwsgierig als wij zijn, willen we toch een kijkje nemen. Gedesillusioneerd keren we binnen enkele minuten terug naar onze hotelkamer. Het blijkt een zeer westerse bruiloft te zijn, inclusief witte jurk en stijldansen. Vanaf het balkon genieten we nog even van de heldere sterrenhemel, maar gaan bijtijds naar bed. Voor morgen hebben we om acht uur afgesproken voor een tochtje naar de dolfijnen.

Buiten de toeristische route om keren we terug naar het hotel en komen onderweg twee bekenden tegen. De beide heren, die dagelijks op het strand hun waar proberen te verkopen, blijken hier een onderkomen te hebben gehuurd. We worden zeer gastvrij uitgenodigd om binnen te komen kijken en krijgen wat te drinken aangeboden.

's Avonds gaan we The Tibetan Kitchen proberen. Deze keuken is via een smal steegje vanaf de mainroad bereikbaar. Bij aankomst blijken we echter niet de enigen te zijn. Het restaurant is erg in trek. Waarschijnlijk door de lovende woorden van Lonely Planet? We bestellen wederom een garlic chicken en een chicken cashewnut om een goed vergelijk met de Tibet Bar & Restaurant te kunnen maken. Slechts het aantal pepertjes bepaald het verschil. We rekenen Rs. 300 af (incl. tip). Voor hetzelfde bedrag bellen we naar huis. Het is koud in Nederland!

De wekker geeft om 7.30 uur het begin van een nieuwe dag aan. De planning is om 9.00 uur vanaf het strand met de boot naar de hippiemarkt in Anjuna te gaan. Na het ontbijt pakken we de spullen en begeven we ons naar Jolly Boys. Tot onze verbazing staat er reeds een horde mensen op de boot te wachten en zijn de golven deze ochtend bijzonder hoog. We passen niet meer op deze boot en aanschouwen het vertrek van zo'n twintig man door de woeste branding. Ondanks dat er een tweede boot wordt gecharterd, besluiten we om met onze videocamera, toch het zekere voor het onzekere te nemen en zoeken een taxi op. Gelijk aan de boottocht, betalen we voor de taxi Rs. 300. En, zoals gebruikelijk wacht hij op ons en brengt ons terug naar Calangute. De zogenaamde vlooienmarkt is een aaneenschakeling van kraampjes vol met sarongs, wierook, houten en stenen beeldjes, juwelen en meer van dat. Eigenlijk hetgeen waarmee we de afgelopen anderhalve week bijna figuurlijk mee zijn doodgegooid. We doen hier wat kerstinkopen en in afwachting van onze taxi, zoeken we een klein barretje op voor de nodige verfrissingen. We laten ons in het centrum van Calangute afzetten en kopen nog een klein souveniertje (niet andersom!). Terug in het hotel kleden we ons om, waarna we de rest van de middag nog van de zon, het strand en de golven (!) genieten.

Omdat we veel reclameborden hebben gezien van Little Italy, een Italiaans restaurant, besluiten we daar vanavond te gaan eten. Met nog Rs. 700 op zak, wat uit ervaring voldoende blijkt te zijn, aanschouwen we het zeer luxe uitziende etablissement. Een snelle blik op de menukaart bevestigt ons vermoeden. Hier is het een stuk duurder, maar nog steeds zeer goed te betalen. We lachen om onszelf wanneer we het door ons bestelde snel bij elkaar optellen. We moeten er natuurlijk wel voor zorgen, dat we niet in de keuken hoeven te helpen. Maar al-met-al valt het reuze mee. We zijn redelijk snel klaar en wachten op onze taxi. Binnen tien minuten sluiten we de hotelkamerdeur achter ons en weer is een dag voorbij.

Vandaag beginnen we met een ontbijtje bij Jolly Boys. Wendy neemt vier boterhammetjes met banaan; Chris kiest voor een fruitsalade gevolgd door een bananenpannenkoek. De rest van de ochtend kopen we de allerlaatste souvenirs. Wendy heeft een Levi's store in de buurt gezien en wilt daar nog even rondneuzen. Alle broeken kosten hier Rs. 1.300, behalve de 501. Die is Rs. 2.299 en dus netzo duur als thuis. Maar goed, de oude zijn versleten dus met twee 501's verlaten we de winkel. De rest van de middag brengen we door op het strand.

Deze avond geen nieuw restaurant, maar één die ons goed is bevallen, namelijk de Tibet Bar & Restaurant. Na wederom een goede maaltijd gaan we richting ons e-mailkantoortje, Nikki's (aan de mainroad, richting het strand). Voor Rs. 60 per uur laten we het thuisfront weten dat we waarschijnlijk een uur eerder zullen vertrekken dan op de tickets staat vermeld. Uit Nederland ontvangen we het bericht dat het daar vriest en of we iets warms aan willen trekken! . Na dit schokkende nieuws verwerkt te hebben keren we terug naar de kamer. Morgen helaas de laatste dag.

Het ontbijt bij Jolly Boys bevalt prima. Dus waarom vandaag niet?! Expres gewacht tot de laatste dag, neemt Chris met de videocamera een kijkje in de keuken van de beachshack. Vandaag staat helemaal in het teken van het strand, de zee en vooral de zon. Jezus wat zal het lang duren voordat we daar weer van kunnen genieten. Vandaag laat Wendy een henna-tattoo zetten. Een vrolijk armbandje siert voor enkele dagen haar pols. Benieuwd hoe lang hij daadwerkelijk blijft zitten. Alvast een foto gemaakt samen met de masseuses. En in plaats dat wij hen daarvoor bedanken, krijgen we van iedereen een hand en bedanken zij ons! De jongen die normaal gesproken onze kamer schoonmaakt heeft onze tip van de afgelopen twee weken weten te waarderen. Hij heeft een kerstkaart achtergelaten en komt even later persoonlijk afscheid nemen. Graag wilt hij ons adres hebben. We zijn benieuwd wat hij daarmee moet. We zien het wel. Omdat een deel van de familie bij Jolly Boys 's middags altijd gaat vissen maken we ook samen met hen een groepsfoto. Daarna is het tijd voor onze laatste massage. Van Helena krijgen we een flesje kokosolie kado. Wij geven de dames iets extra's en nemen hartelijk afscheid. We zullen de massages erg missen. Daarna nog even genieten voordat de zon weggaat. Omdat we morgen zo vroeg weggaan en we betwijfelen of we ergens op het vliegveld wat kunnen eten, nemen we bij Jolly Boys vier boterhammen en drie bananen mee. Als we ook van iedereen daar afscheid hebben genomen, gaan we terug naar de kamer: koffers pakken. Om niet al te lang te hoeven wachten bij het inchecken, besluiten we om samen met twee andere hotelgasten de taxi naar het vliegveld te nemen. Dit betekent wel, dat we een half uur eerder moeten vertrekken om de meute voor te zijn. Dus om 4.45 uur. Dit alles kost in totaal slecht Rs. 600,--.

Ons laatste avondmaal in India nuttigen we in Souza Lobo. Als we daar aankomen is het nogal druk. We krijgen zelfs een nummertje en moeten buiten wachten totdat er een tafel vrij is. Ondanks dat we nummer zes in de rij zijn, gaat het redelijk vlot en hebben we na een kleine tien minuten een tafel bemachtigd. Ook hier eten we voor de tweede maal voortreffelijk. We maken onze laatste avondstrandwandeling en duiken daarna ons bed in. De wekker zal vroeg gaan.

En inderdaad. De wekker gaat om 4.00 uur, maar allebei zijn we al wakker. Je slaapt zo'n laatste nacht toch altijd onrustig. Om 4.45 leveren we de sleutel in en laten een briefje achter voor de hostess. Even laten weten, dat we niet met hen mee zullen rijden. In drie kwartier rijden we naar het vliegveld. Slechts een stel halfslaperige dragers zorgen voor wat 'leven' bij de incheckbalie. Als we gaan inchecken blijken alle stoelen bij de nooduitgang reeds geboekt te zijn. Toch knap als je de eerste op het vliegveld bent. Dat hoeven we de volgende keer dus ook niet meer te doen. Volgens het bord in het hotel zouden we dus om 8.30 uur vertrekken. Helaas niet. Het wordt 10.40 uur. Is best te doen als je al vanaf 5.30 uur op een vliegveld zit waar echt geen ene reet te beleven is. Maar goed we vertrekken alsnog. De terugreis naar Abu Dhabi duurt al een uur langer dan heen en deze keer mogen we niet uit het vliegtuig. Tot overmaat van ramp duurt ook de reis naar Amsterdam een uur langer en krijgen we dezelfde films te zien als op de heenreis. Dat plus een zeer gebrekkig onderhouden vliegtuiginterieur maken de terugreis niet echt plezierig. Als we uit het vliegtuig stappen merken we pas hoe koud het in Nederland is. Het vriest hier en dus bijna 35 graden kouder dan waar we vandaan komen. Belachelijk! We twijfelen nog of we gelijk terug zullen gaan, maar er wordt op ons gerekend met het kerstdiner. Snel iets nieuws boeken…