De geometrische motieven op rotsblokken bewijzen een immense rijkheid
van design en symbolisme, die de Keltische vakmannen geďnspireerd en
beďnvloed hebben. Sommige van de motieven of symbolen dateren van meer dan
3000 v.C. en zijn vandaag nog steeds te zien in stenen beeldhouwwerken.
De spiraal is
teruggevonden in dolmen en begraafplaatsen. Veel van die symbolen zijn
gevonden in gebieden van Frankrijk tot Ierland. De werkelijke betekenis
is niet gekend maar men gelooft dat het de reis voorstelt van de ziel die
het lichaam verlaat naar hogere spirituele vormen; de ontwikkeling,
uitbreiding en kosmische energie, die afhangt van de cultuur waar het in
gebruikt wordt. Voor de oude inwoners van Ierland stelde de spiraal hun
zon voor.
Een basiselement in de Westerse ideografie* is de klokwijze spiraal (beginnen vanuit het midden) Deze
kunnen we sterk associëren met water, kracht, onafhankelijke beweging en
de migratie van de stammen. De associatie van het teken met water is
eerder gefocust op de terugkeer van de regenseizoen, dan op het begrip
water.
*ideografie: schrift waarin geen klank-, maar begriptekens worden
gebruikt (zoals het oude spijkerschrift en het Chinees)
Zoals de basiselementen vaak uiteenlopende betekenissen hebben heeft de
ook dikwijls de betekenis van de ondergaande zon.
De basiselementen het punt en de spiraal gebruikte men reeds 24.000 jaar
geleden. Nadien heeft men de
teruggevonden, gekerfd in rotswanden die dateren van slechts 5.000 jaar
geleden. Men heeft de eveneens
teruggevonden op Kreta op discussen die dateren van 2000 v.C. en op
vruchtbaarheidssymbolen in Tibet. Het komt ook voor op rotstekeningen in
Utah.
Een meer cirkelvormige en een meer
gesloten wijze dan de van hierboven
vinden we terug op vele neolithische* rotstekeningen. *neolithicum: het
jonge steentijdperk (in Europa: 5.500 -> 3.500 v.C.) Tot vrij recent
kenden de onderzoekers de juiste betekenis van dit ideogram niet. Op
rotstekeningen in Scandinavië vond men vaak tekens terug die sterk geleken
op type boten en sleden met verticale lijnen op. Tot nog toe ging men er
van uit dat die lijnen mensen voorstelden. Samen met deze tekens vond men
een hele reeks kleine ronde tekens, en ook het ideogram
. Maar waarom zouden mensen duizenden jaren geleden steenkappers huren om
gedurende lange uren in de rotswanden te kerven om ogenschijnlijk weinig
betekenisvolle tekeningen van schepen en sleden samen met kleine ronde
tekens en weer te geven? Dit in harde
steen, alsof het belangrijke berichten waren voor het nageslacht, en
bedoeld om er duizenden jaren te blijven. Waarom dacht de neolithische
mens dat deze beelden voor eeuwig moesten overgedragen worden aan het
nageslacht? Een doorbraak in het begrijpen van deze vreemde tekens is
gemaakt in 1991. Een archeoloog kwam met de idee dat de kleine ronde
tekens op deze rotswanden de sterren aan de hemel konden voorstellen. Hij
liet een computerprogramma de structuren van sommige rotstekeningen
vergelijken met de constant wijzigende structuren van de felste sterren.
Hij stelde vast dat deze rotstekeningen een voorstelling waren van de
stand van de zichtbare planeten en de felste sterren tijdens meerdere
zonsverduisteringen. Het teken betekent
dus waarschijnlijk een verduisterde zon.
Een andere mening stelt dat
de losjes opgewonden spiraal (tegen wijzerzin) de grote zomerzon voorstelt
terwijl de dicht opgewonden spiraal (wijzerzin) staat voor de krimpende
winterzon.
Een variatie op het voorgaande teken,
bestaat eigenlijk uit het samenvoegen van twee
(spiraal met vanuit het midden gezien een klokwijze rotatie). Het oudste
voorwerp waarop deze versiering werd teruggevonden, was een amulet van
mammoettand (+/- 24.000 jaar oud) Gedurende het Bronzen Tijdperk werd dit
teken gebruikt als versiering op allerlei artefacten ( voorwerpen uit de
prehistorie, door de mens vervaardigd) In het oude Griekenland kwam het
voor op vazen en amphoren en stond het symbool voor water of zee.
Men denkt dat een dubbele spiraal de
equinoxes, de dag- en nachtevening (dag en nacht zijn even lang)
voorstelt.
De structuur van dit symbool is
ongewoon omdat het volledig gesloten is. Omdat het moeilijk is om te
tekenen, had het waarschijnlijk een magische betekenis. Dit voorbeeld is
gevonden op een rotstekening in Scania, Zweden.
Dit symbool met twee spiralen kwam
eveneens veel voor in grottekeningen. Het vertoont gelijkenissen met
motieven die we ook in andere culturen aantreffen zoals het Yin en Yang
symbool. Het staat voor de dualiteit in de natuur en het evenwicht.
Deze afbeelding wordt de spiraal van
het leven genoemd en werd teruggevonden in de restanten van een oude
tempel in Ierland uit het Bronzen Tijdperk. De afbeelding werd bekomen in
één lijn, zonder begin of einde. Vergelijk het met
, een oud Keltisch teken. De drievoudige spiraal verwijst naar een
drievoudige godin. De cirkel, de spiraal en het wiel zijn drie sterke
symbolen die verwijzen naar de cyclus van leven, dood en wedergeboorte
zoals bijvoorbeeld die van de seizoenen.
Deze oude
is buiten in pre-Columbiaans Amerika ook in Europa teruggevonden. In
Europa werd het vooral geassociëerd met de Keltische stammen.
Deze symbolen worden triskele of triskelion genoemd. De Triskele wordt
gebruikt als symbol van de cycli het leven of van de drie invloedssferen
van de materiële wereld. De drie sferen, land, zee en hemel
vertegenwoordigen de drie aspecten van de materiële wereld die voorkomen
in elk object. Elk aspect sterft steeds uit en keert altijd terug naar
het punt waar het vertrokken is.
Dit symbool werd gebruikt om de
driezuster godinnen van de druďden: Fotla, Eiru en Banba te symboliseren.
Ierland is genoemd naar Eiru. Eveneens staat het voor de godin van de
moeder, jonkvrouw en oude vrouw. (wicca) De Triskele benadrukte ook het
belang van het getal drie.
De invloed van de Keltische kunst op latere symbolen:
Een gestilleerd triskelion, Grieks voor
drie-benig, wordt geassociëerd met vooruitgang en competitie, en kwam het
eerst voor op munten in oud Griekenland. Tegenwoordig kan je het teken
vinden op het wapenschild van het eiland Man, gelegen tussen
Groot-Brittannië en Ierland. Vroeger was dit eiland bewoond door de
Kelten. is verwant met ,
een oud Keltisch teken.
Later is de
geëvolueerd tot een nieuw triskelion. Dit voorbeeld werd teruggevonden op
een wapenschild dat gebruikt werd als prijs op competities georganiseerd
in Athene. (500 v.C.)
Dit is één van de vele symbolen voor De
Heilige Drievuldigheid uit de Christelijke symboliek.
Symbolen van dit type worden triquetras
genoemd, Latijn voor driehoekig. Dit teken is eveneens een symbol voor de
Heilige Drievuldigheid. Aangezien één van de symbolen voor Jezus de
is, kan je deze triquetra ook als een symbool voor Jezus beschouwen,
opgebouwd uit drie gestilleerde, gevlochten vissen.
Deze triquetra komt van een rune-steen*
uit Zweden. (1.000n.Chr)
*rune: schriftteken van het oud-Germaanse alfabet. Ook: geheimzinnig
teken, hiëroglief.
Dit is het wiel van ‘het zijn’. Het
bestaat uit vier richtingen, verenigd door een vijfde. Ierland wordt
geacht verdeeld te zijn in vijf delen: Leinster, Munster, Connaught,
Ulster en Meath. Op de zelfde manier werd het universum van de Druďden
voorgesteld: als vier natuurelementen, verenigd door een vijfde, het
evenwicht.
Het ringkruis of zonnewiel was een
gemeenschappelijk symbool in de noordelijke streken. We kunnen het ook
nog terugvinden op oude gedenksten en in veel oude kerken. Deze versie in
het bijzonder wordt soms ook wel het Keltisch kruis genoemd, alhoewel deze
naam eerder terugslaat op de volgende afbeelding. Nu wordt het in sommige
landen gebruikt als neo-fascistisch embleem. Vb: de Franse ‘Jeune Nation’
en de Belgische 'Beweging voor Burgeraktie’.
Dit is het eigenlijke Keltische kruis.
Ook driepas of trifos genoemd. Het symboliseert de brug naar andere
werelden, een hogere kracht en kennis. Dit bekom je door aan het vorige
teken de verticale as (hemel) en de horizontale as (aarde) toe te voegen.
Zij worden ook beschouwd als zonnesymbolen, bronnen van licht en uiterste
kracht. Vandaag de dag vinden we ze vooral terug als grafsteen op
kerkhoven, bijvoorbeeld in Ierland. (zie prent)
Dit symbool is een zegel van de
Druďden. Het bestaat uit een cirkel met twee verticale lijnen die de
cirkel verdelen. Soms wordt de zegel voorgesteld als een krans van
bladeren met twee staven of speren.
Dit is het symbool van De Drie Stralen
en is het belangrijkste van al de druďdische symbolen. Van rechts naar
links stelt de eerste straal de mannelijke krachten voor. Uiterst links
stelt de vrouwelijke krachten voor. De straal in het midden symboliseert
het evenwicht tussen die twee krachten. Iedere straal heeft ook een
naam. ‘E’ voor de mannelijke straal, ‘O’ voor de vrouwelijke en ‘Ah’ voor
het evenwicht.
Een Keltisch swastika of hakenkruis,
teruggevonden in Engeland op een gouden ceremonieschild.
De spiraal is
teruggevonden in dolmen en begraafplaatsen. Veel van die symbolen zijn
gevonden in gebieden van Frankrijk tot Ierland. De werkelijke betekenis
is niet gekend maar men gelooft dat het de reis voorstelt van de ziel die
het lichaam verlaat naar hogere spirituele vormen; de ontwikkeling,
uitbreiding en kosmische energie, die afhangt van de cultuur waar het in
gebruikt wordt. Voor de oude inwoners van Ierland stelde de spiraal hun
zon voor. 
Een basiselement in de Westerse ideografie* is de klokwijze spiraal (beginnen vanuit het midden) Deze
kunnen we sterk associëren met water, kracht, onafhankelijke beweging en
de migratie van de stammen. De associatie van het teken met water is
eerder gefocust op de terugkeer van de regenseizoen, dan op het begrip
water.
ook dikwijls de betekenis van de ondergaande zon. 
teruggevonden, gekerfd in rotswanden die dateren van slechts 5.000 jaar
geleden. Men heeft de 
eveneens
teruggevonden op Kreta op discussen die dateren van 2000 v.C. en op
vruchtbaarheidssymbolen in Tibet. Het komt ook voor op rotstekeningen in
Utah. 
Een meer cirkelvormige en een meer
gesloten wijze dan de 
van hierboven
vinden we terug op vele neolithische* rotstekeningen. *neolithicum: het
jonge steentijdperk (in Europa: 5.500 -> 3.500 v.C.) Tot vrij recent
kenden de onderzoekers de juiste betekenis van dit ideogram niet. Op
rotstekeningen in Scandinavië vond men vaak tekens terug die sterk geleken
op type boten en sleden met verticale lijnen op. Tot nog toe ging men er
van uit dat die lijnen mensen voorstelden. Samen met deze tekens vond men
een hele reeks kleine ronde tekens, en ook het ideogram 
. Maar waarom zouden mensen duizenden jaren geleden steenkappers huren om
gedurende lange uren in de rotswanden te kerven om ogenschijnlijk weinig
betekenisvolle tekeningen van schepen en sleden samen met kleine ronde
tekens en 
weer te geven? Dit in harde
steen, alsof het belangrijke berichten waren voor het nageslacht, en
bedoeld om er duizenden jaren te blijven. Waarom dacht de neolithische
mens dat deze beelden voor eeuwig moesten overgedragen worden aan het
nageslacht? Een doorbraak in het begrijpen van deze vreemde tekens is
gemaakt in 1991. Een archeoloog kwam met de idee dat de kleine ronde
tekens op deze rotswanden de sterren aan de hemel konden voorstellen. Hij
liet een computerprogramma de structuren van sommige rotstekeningen
vergelijken met de constant wijzigende structuren van de felste sterren.
Hij stelde vast dat deze rotstekeningen een voorstelling waren van de
stand van de zichtbare planeten en de felste sterren tijdens meerdere
zonsverduisteringen. Het teken 
betekent
dus waarschijnlijk een verduisterde zon. 
Een andere mening stelt dat
de losjes opgewonden spiraal (tegen wijzerzin) de grote zomerzon voorstelt
terwijl de dicht opgewonden spiraal (wijzerzin) staat voor de krimpende
winterzon. 
Een variatie op het voorgaande teken,
bestaat eigenlijk uit het samenvoegen van twee 
(spiraal met vanuit het midden gezien een klokwijze rotatie). Het oudste
voorwerp waarop deze versiering werd teruggevonden, was een amulet van
mammoettand (+/- 24.000 jaar oud) Gedurende het Bronzen Tijdperk werd dit
teken gebruikt als versiering op allerlei artefacten ( voorwerpen uit de
prehistorie, door de mens vervaardigd) In het oude Griekenland kwam het
voor op vazen en amphoren en stond het symbool voor water of zee. 
Men denkt dat een dubbele spiraal de
equinoxes, de dag- en nachtevening (dag en nacht zijn even lang)
voorstelt. 
De structuur van dit symbool is
ongewoon omdat het volledig gesloten is. Omdat het moeilijk is om te
tekenen, had het waarschijnlijk een magische betekenis. Dit voorbeeld is
gevonden op een rotstekening in Scania, Zweden. 
Dit symbool met twee spiralen kwam
eveneens veel voor in grottekeningen. Het vertoont gelijkenissen met
motieven die we ook in andere culturen aantreffen zoals het Yin en Yang
symbool. Het staat voor de dualiteit in de natuur en het evenwicht.
Deze afbeelding wordt de spiraal van
het leven genoemd en werd teruggevonden in de restanten van een oude
tempel in Ierland uit het Bronzen Tijdperk. De afbeelding werd bekomen in
één lijn, zonder begin of einde. Vergelijk het met 
, een oud Keltisch teken. De drievoudige spiraal verwijst naar een
drievoudige godin. De cirkel, de spiraal en het wiel zijn drie sterke
symbolen die verwijzen naar de cyclus van leven, dood en wedergeboorte
zoals bijvoorbeeld die van de seizoenen. 
Deze oude
is buiten in pre-Columbiaans Amerika ook in Europa teruggevonden. In
Europa werd het vooral geassociëerd met de Keltische stammen.
Dit symbool werd gebruikt om de
driezuster godinnen van de druďden: Fotla, Eiru en Banba te symboliseren.
Ierland is genoemd naar Eiru. Eveneens staat het voor de godin van de
moeder, jonkvrouw en oude vrouw. (wicca) De Triskele benadrukte ook het
belang van het getal drie. 
Een gestilleerd triskelion, Grieks voor
drie-benig, wordt geassociëerd met vooruitgang en competitie, en kwam het
eerst voor op munten in oud Griekenland. Tegenwoordig kan je het teken
vinden op het wapenschild van het eiland Man, gelegen tussen
Groot-Brittannië en Ierland. Vroeger was dit eiland bewoond door de
Kelten. 
is verwant met 
,
een oud Keltisch teken. 
Later is de 
geëvolueerd tot een nieuw triskelion. Dit voorbeeld werd teruggevonden op
een wapenschild dat gebruikt werd als prijs op competities georganiseerd
in Athene. (500 v.C.)
Dit is één van de vele symbolen voor De
Heilige Drievuldigheid uit de Christelijke symboliek. 
Symbolen van dit type worden triquetras
genoemd, Latijn voor driehoekig. Dit teken is eveneens een symbol voor de
Heilige Drievuldigheid. Aangezien één van de symbolen voor Jezus de 
is, kan je deze triquetra ook als een symbool voor Jezus beschouwen,
opgebouwd uit drie gestilleerde, gevlochten vissen. 
Deze triquetra komt van een rune-steen*
uit Zweden. (1.000n.Chr) 
Dit is het wiel van ‘het zijn’. Het
bestaat uit vier richtingen, verenigd door een vijfde. Ierland wordt
geacht verdeeld te zijn in vijf delen: Leinster, Munster, Connaught,
Ulster en Meath. Op de zelfde manier werd het universum van de Druďden
voorgesteld: als vier natuurelementen, verenigd door een vijfde, het
evenwicht. 
Het ringkruis of zonnewiel was een
gemeenschappelijk symbool in de noordelijke streken. We kunnen het ook
nog terugvinden op oude gedenksten en in veel oude kerken. Deze versie in
het bijzonder wordt soms ook wel het Keltisch kruis genoemd, alhoewel deze
naam eerder terugslaat op de volgende afbeelding. Nu wordt het in sommige
landen gebruikt als neo-fascistisch embleem. Vb: de Franse ‘Jeune Nation’
en de Belgische 'Beweging voor Burgeraktie’. 
Dit is het eigenlijke Keltische kruis.
Ook driepas of trifos genoemd. Het symboliseert de brug naar andere
werelden, een hogere kracht en kennis. Dit bekom je door aan het vorige
teken de verticale as (hemel) en de horizontale as (aarde) toe te voegen.
Zij worden ook beschouwd als zonnesymbolen, bronnen van licht en uiterste
kracht. Vandaag de dag vinden we ze vooral terug als grafsteen op
kerkhoven, bijvoorbeeld in Ierland. (zie prent)
Dit symbool is een zegel van de
Druďden. Het bestaat uit een cirkel met twee verticale lijnen die de
cirkel verdelen. Soms wordt de zegel voorgesteld als een krans van
bladeren met twee staven of speren. 
Dit is het symbool van De Drie Stralen
en is het belangrijkste van al de druďdische symbolen. Van rechts naar
links stelt de eerste straal de mannelijke krachten voor. Uiterst links
stelt de vrouwelijke krachten voor. De straal in het midden symboliseert
het evenwicht tussen die twee krachten. Iedere straal heeft ook een
naam. ‘E’ voor de mannelijke straal, ‘O’ voor de vrouwelijke en ‘Ah’ voor
het evenwicht. 
Een Keltisch swastika of hakenkruis,
teruggevonden in Engeland op een gouden ceremonieschild.