Vergiffenis

door Myriah en Vader Hemel

Vergeven. (overg.; vergaf, h. vergeven)
1. aan een ander geven. 2. niet toerekenen, vergiffenis schenken voor-, syn. kwijt- schelden: vergeef het mij; ik kan het me nooit vergeven dat…: vergeef ons onze schulden, zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven.

"Vergiffenis", zei de Wind terwijl zij over het pad terugliep naar haar hut. "Dat is waar ik vandaag over zal schrijven, vergiffenis". Ze beklom de stenen treden tussen het gras van de heuvel en omhelsde in het voorbijgaan de lange klaver. "Vergiffenis", fluisterde de klaver, en de Wind voelde een speldenprik op haar arm. Ze had onwetend een kleine honingbij die tussen de bloemen zat omhelsd, en in hulpeloze verdediging stak hij haar. "Ai, vergiffenis", zei ze glimlachend achter haar toetsenbord. "De wereld is op zoek naar vergiffenis. Ik vergeef je, kleine bij." Ze zat achter haar computer en deed haar best om de gedachten die de Aarde uitzond, op te vangen.

~*~*~*~

Haal diep en volledig adem. Adem Licht in je hart en laat het je dan volledig vervullen, als een Lichtboom. 

Neem, hoeveel tijd je ook nodig hebt, om het Licht volledig in Jouw we-Zen te ademen, laat je torso, armen, benen, enkels en tenen zich vullen. Zend wortels van Licht in de Moeder Aarde, en grond jezelf. Adem.

Je staat op een mesa, een hoog plateau. Rondom je zie je de besneeuwde toppen van bergen. Ver weg hoor je de kreet van een adelaar. Een groot Zonnelicht schijnt boven je.

Je gaat door met het diep inademen van dit zonnelicht, deze verbinding met de bron. Laat toe dat de energie van dat Licht zachtjes door je we-Zen vloeit terwijl je de wolken gadeslaat die voorbijschieten, snel als de vogels.

Plotseling lijkt het alsof je samenvloeit met het Heelal, in de armen van Vader Hemel. Zijn armen beschermen Je als een Schaduw Danser en je weet dat je helemaal safe en veilig bent.

Als een eenheid met Vader Hemel, hou JIJ de wereld in Jouw Handen. Zachtjes en bedaard draait de globe voorzichtig in Jouw Handen. Je fluistert: "Vergiffenis." Deze letters vloeien over en weven zich door heel de at-mos-sfeer, daarbij de wereldbol bedekkend in tedere verwondering en kalme intensiteit.

Terwijl JIJ de wereld in Jouw Handen houdt, begin JE te begrijpen hoe het zou zijn wanneer je absolute en totale Vergiffenis aan het Zelf en aan Anderen zou gewaarworden. De Grondtoon van Vergiffenis vervult JE totaal, als engelentranen in een theekopje.

Vader Hemel glimlacht naar de beeltenis van de globe. Ze is lichter nu, meer glinsterend en bruisend. Je draait je om, om Hem aan te spreken, maar Hij is eenvoudig de weerschijn van het Universum. Uni-Vers-Um. Jouw licht opent zich in een groet, en JIJ ziet dat Zijn Schaduw en Jouw Licht elkaar aanvullen.

"Er moet eerst een ruimte en een plaats zijn voor Vergiffenis om te verblijven, zodat het mogelijk is om het karakter van alles wat komen gaat vast te houden," zegt Hij.

Vergiffenis is een Grondtoon, zoveel is zeker. Haar roep begint bij het Hart en zal dan ook snel het keelgebied omvatten. Het is een sterke toon in geluid en vibratie.

Stel je een Engel voor die zojuist contact maakte met Jouw hart in de tijd en ruimte waar Vergiffenis woont. Het echoot als een smaragden kristal beschermd door lelies, altijd golvend. Laat jezelf toe dit voor enkele momenten goed bewust te worden.

Hij neemt je hand, en samen worden jullie klein en nietig en klop je op de globe, om samen een plaats te vinden om ergens in de natuur te gaan zitten. Je begint een verhaal te vertellen. "Heel lang geleden, wist de mensheid van het Ene. Alle we-Zen-s wisten dat hun gedachten die van anderen raakten. Hun acties raakten die van anderen. Men kon niets doen zonder een ander te beroeren.

"Toen wilde de Ene meer doorgronden. Wilde weten hoe het zou zijn om ieder ander NIET te voelen. Om alleen het individuele zelf te voelen. Om alleen zijn eigen gedachten en acties te voelen en niet de zintuigen van anderen te bemerken. En aldus werd een sluier over de Aarde gelegd. Deze sluier dekte de Denkbeelden en de Harten van de mensen af.

"Sommigen bleven onbedekt. Sommigen behielden de krachten van het Hogere Zelf, en zij konden als steeds Anderen gewaarworden en voelen, alsof de sluier er niet was. Zij spraken van Eenheid en saamhorigheid, maar velen lachten hen uit. "Er is geen bewijs!" Riepen zij uit, onwillig om in hun eigen hart te kijken om te tijd en plaats te ontdekken waar Eenheid resideert.

"Tijd verstrijkt, en meer en meer mensen van de Aarde groeien naar Disharmonie. Zij trachtten om Eenheid te vinden, daar waar Liefde niet was. Zij creëerden handelingen van competitie, hebzucht, en verlangen, zeggend: "Ik ben beter dan jij. Ik ben de Ene omdat ik meer heb dan jij. Eer me, omdat ik meer materiele rijkdom bezit.

"En zij bouwden grote tempels van materie, zeggend, "Eer me omdat ik dit grote ding gemaakt heb! Ik heb deze ruimte en plaats geschapen waar mensen naar toe kunnen komen om mij te eren, en ik zal hen betalen met materiële rijkdom!

"Sommigen die daarvan verstoken bleven, leden, maar anderen die naar binnen gingen vonden waar de ware Eenheid woont. Dit wil niet zeggen dat niemand met materiele rijkdom Eenheid vond. Er waren zeker velen die dat wel deden. En allen die dat bewerkstelligden transformeerden het geloof in hebzucht en verlangen, en verwelkomden nieuwe ideeën van Veelheid, Rijkdom, en Hemels Recht die elke vraag aankonden.

"Zij begonnen te spreken over het vermogen van Geven en Ontvangen.

"Zij begonnen te spreken van Harmonie. Zij traden terug en werden de heilige getuigen voor degenen om hen heen. Stille wachters, niet langer tevreden met oordeel en kritiek, maar tot de rand vervuld met Onconditionele Liefde en Begrip. Het Begrip dat komt van het weten dat zij, ook, hun eigen weg zullen vinden."

Vader Hemel neemt Jouw Hand, en plaatst er een kus op. Duizend vragen borrelen op als sterren aan de nachtelijke hemel, en verdwijnen dan. Als je in Zijn Ogen kijkt, lijkt het alsof alle vragen ineens zijn beantwoord.

"De wereld is in Jouw Handen," fluistert hij tegen Je wang. "Vergeef hen die niet kunnen zien. Neem je aandacht van hen af en leidt er Liefde heen vanuit Je Hart. Laat Liefde Liefdeswerk doen waar het nodig is, en laat het dan gaan.

"Voor één dag, zou Je die kleine bij kunnen zijn, Jouw Liefde wevend op een wereld van wilde grassen. Onbekend met de streling van Handen der Liefde."

Je zucht, en merkt dat je weer thuis bent. De essentie van Vergiffenis omhult Je als een comfortabele shawl, je volledig vervullend. En je voelt nog steeds de afdruk van een verse kus op je wang.

Welkom Thuis, en bedankt voor het meedoen.

© Myriah Krista Walker