|
|
Dies irae, dies illa.
Tasten in het duister, naar verlossing
of jou. Naar de dag na de dag
der gramschap. Ik lach, luister, zing
alles groen. Ik hap naar de zuurstof
die met de boete komen zal. Met het eind
van alle lof. Manu militari
zal ik ademen. Tot dan bewijst geen vocht
het treuren, geen vel de angst.
Dag der gramschap, wees niet genadig,
pijnig gestadig. Gloeiend vagevuur,
laat me slechts haar lauwte, puur.
Dood voor het leven, vastgesteld,
breng me hels na hemels, geen gezemel.
Dag der gramschap, laat me slechts haar.
- charly –
|
|
|
|
|
|
|
|
|
U, mijn vrouwe.
Stormen wezen geluwd
in de cocon van Uw wezen,
in het scharlaken weefsel,
het web van Uw zijde gesponnen.
Water weet niet meer
te destileren. Overvloed
is de grond van Uw
getijden van zacht karakter.
Licht weegt niet veel,
haar hitte is te dragen,
schouders verbranden niet
en ogen slaan niet ten gronde.
De cirkel circuleert niet,
althans maar gestadig.
Dronken wordt ik maar
van witte wijn in Uw blik.
Het leven schittert,
als glimwormen, in Uw
gebalde handen. Dank,
dat ook ik daar mag dwarrelen.
- charly –
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
Vandaar, daar vannacht.
Wind woei en bracht me binnen. De poëzie
ligt buiten, op straat, te sterven, creperend
en kermend. Als altijd niet in mijn handen, hoogstens
binnensmonds en onderhuids. Ook dus buitenshuis.
Naast de man ligt ze het uit te schreeuwen
(ze kan verrekken als de beste) onder het oranje
fluorescentielicht, sfeerloos vloeiend uit sferische
gasballonnen. En niemand krijgt haar onder woorden.
Ze is erop gezeten, zodat zelfs haar naam
niet op haar lijkt. Ontbindend takelt ze af
in de letters die ze had kunnen zijn,
in een nacht die niet één kus baren zal.
- charly –
|
|
|
|
|
|
|
|
Zee,
ze rust, de zee,
in een weinig aan wit schuim,
ik geloof haar,
ze houdt me gezelschap,
maar is te immens voor het mijne,
ik geloof haar eenzaamheid,
ik vertrouw haar,
hoewel ze me bedriegt,
het strand kust,
de zon drinkt,
ongemeend,
ik vergeef haar,
zoek je hand,
maar je bent er niet,
je bent,
slechts wat uitdeinende golven,
van Liefde,
ik vergeef je niet,
niet als de zee,
die rust,
en zo mijn Liefde steelt,
- charly -
|
|
|
|
|
|
|
