|
|
van op het achterdek *IJsselmeer*
glad glijdt de boeg door het water
gelig schijnsel van dreiging
kleurt de wolkenrand
fluisterzachte wind
verstomd tot beklemming
wolken, rijzend uit het water
vormen onheilspellend
grauwe massa
zeilen strijken, de motor aan
boeg in het oog van de dreiging
niets te vroeg de hel breekt los
zelfs een zeemeermin siddert
onder zoveel geweld
geen verschil meer
tussen lucht en water
bliksemschichten
met donderend geweld
bepalen onder of boven
geen tijd om denken
instinkt en ervaring bepalen
na een uur de rust
het IJsselmeer geeft
zijn prooi terug
even op koers brengen
weer op weg naar zonlicht
--<*>--
*
*
*
- pramodah -
|
|
|
|
|
|
|
|
-< Zeemeermin >-
Ik zag haar laatst nog op het strand
Alsof ze er zojuist geschapen was
Haar haren zwevend in de wind
De voeten in een waterplas
Ze staarde verlangend naar de zee
met een vreemde blik in de ogen
zuchtte sprak woorden van heimwee
over tijden die nu zijn vervlogen
dat was toen ze nog een staart bezat
en nu staat ze op twee benen
heeft ze van een oude zeeman gejat
die was aan haar verschenen
zicht op zee heeft haar goed gedaan
ze voelde zich weer herleven
we zijn dan samen weg gegaan
eerst haar naam in het zand geschreven
-< * >-
*
*
*
-pramodah- |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Vlammend zwaard
Een vlammend zwaard heeft mijn hart geraakt
Een vriendschap mooier dan liefde
Daardoor werd een gesloten deur gekraakt
En verdween alles wat griefde
Haar naam was vlammend zwaard
En ook wel helder stralend
Ze bracht de rust weer in mijn hart
Kordaat en nimmer falend
Ik zal haar eeuwig dankbaar zijn
Voor wat ze mij daar toonde
Ze zei jouw liefde is niet dood
Je wist niet waar ze woonde
En nu mijn rust is weergekeerd
Echte vriendschap heb gevonden
En ik mijn les weer heb geleerd
Zijn wij voorgoed verbonden
-<*>-
*
*
*
-pramodah-
|
|
|
|
|
|
|
|
|
BEKENDE ONBEKENDE
ik vind je soms
in de lade die ik openschuif
donkere lokken als stille getuigen
een achtergelaten haarborstel
vertelt jouw verhaal
van kortdurend geluk
in al zijn werkelijke stilte
ik vind je soms
in zijn droeve ogen
als hij zacht en melancholiek
je wonderlijk leven spiegelt
teder rollen zijn woorden
en ik weet het heel zeker
je werd zo bemind
ik vind je soms
in jouw handschrift
sierlijk en woest op het papier
vol herkenning buig ik diep
en als ik me dan omdraai
zucht hij vol verlangen
zijn gemis pijnlijk tastbaar
ik vind je soms
in de geuren van het huis
waar jouw sterke aanwezigheid
nog immer liefdevol hangt
ik ontdek je op vele plaatsen
en voel de onmiskenbare leegte
die je toch achterliet
wat had ik je
zo vreselijk graag
eens ontmoet
en met je hand
in de mijne
willen vertellen
wees alsjeblieft
niet ongerust
hij doet het goed
-Ode aan Marth-
-Sheena |
|
|
|
|
|
|
