|
|
ONZE VADER
Onze Vader in de hemel
maak uw naam niet vogelvrij
laat Uw koninkrijk niet breken
op de mensen en op mij
dat wij Uwe wil niet buigen
naar de norm van ons verstand
houd in hemel en op aarde
alles in Uw Vaderhand.
Geef wat leeft in heel de schepping
daag'lijks wat het nodig heeft
en leer ons elkaar vergeven
zoals Gij de schuld vergeeft
Red ons uit de macht van 't kwade
die ons lokt met valse schijn
om opnieuw tot slaaf te maken
die Uw vrijgekochten zijn.
Want alleen waar Gij regeert
kan een rijk van vrede komen
door Uw kracht die verder reikt
dan raketten en atomen.
Laat Uw glans en heerlijkheid
't rijk der duisternis beschamen
opdat tot in de eeuwigheid
aller tong U prijze.
Amen.
M.E. Bunk - v.d. Heiden
|
|
|
|
|
|
|
|
GEHANDICAPT
Ze zingen stralend in de kerk,
gehandicapt, maar niet voor Hem,
die luisterd naar hun blijde stem,
want in hun eenvoud zijn ze sterk.
Ze zingen van de nieuwe aarde,
waar niets meer onvolmaakt zal zijn;
en onze wijsheid wordt zo klein
bij wat Hij kinderen openbaarde.
Hun eredienst is ongerept
en wij, die met betraande ogen,
meeluisteren en zingen mogen ...
wij voelen ons gehandicapt.
M.E. Bunk - v.d. Heiden
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
ER IS HOOP
Wij leven in een donkere wereld
we dansen op een stuurloos schip
totdat we, door de storm gedreven
straks hoop'loos stukslaan op een klip.
"Doemdenken" heet dat tegenwoordig.
Mens, eet en drink en wees maar blij,
er is geen hoop meer en geen toekomst
en morgen .... morgen sterven wij.
Maar heb je wel eens vol bewond'ring
vlak bij de zee gestaan?
Heb je de branding horen bruisen,
de golven op de kust zien slaan?
Die onafzienbare watervlakte
waarlangs de maan haar zilveren spoor,
de zon haar gouden vonken tovert
en die maar doordeint, eind'loos door.
Tot aan de nooit betreden verten,
tot aan het ondoordringbaar woud,
dat diep van binnen gonst van leven
nog door geen mensenoog aanschouwd.
En ook mijn kleine mensenleven,
een druppel zee .. een korrel zand,
door de storm en golven voortgedreven
schuilt in de holte van Gods Hand.
M.E. Bunk v.d. Heiden
|
|
|
|
|
|
|
|
HET WITTE KLEED
Ze ging, bekommerd en benard,
haar leven lang in't akelig zwart.
En nooit weerkaatste haar gezicht
de weerschijn van Gods vriendelijk licht.
Totdat ze, tobbend om haar zonden,
pas in de dood heeft rust gevonden ...
De dominee las, bij haar graf,
van 'n koning die een feestmaal gaf,
waar elke zondaar, groot of klein,
een graag geziene gast zou zijn;
omdat zij die daar binnengingen
een smetteloos wit kleed ontvingen ...
Opeens greep toen een kinderhand
de toga van de predikant:
"Zo'n ding wil opoe vast niet aan ..."
En snikkend is ze weggegaan ...
M.E. Bunk - v.d. Heiden
|
|
|
|
|
|
|
|
|
